Ένα τρίτο αλήθεια και δύο τρίτα ψέματα, του Γιάννη Πλιάγκου

23.01.2015

Ένα ιδιαίτερο, “δύσκολο” βιβλίο, μόνο για απαιτητικούς αναγνώστες. Ο Μιχάλης χάνει τη σύζυγό του, Λιλίκα, σε τροχαίο μετά από τρία χρόνια γάμου και κλείνεται στον εαυτό του. Από εκείνη τη μέρα ψάχνει τρόπους να ξαναβρεί τον εαυτό του, να αγαπήσει το κενό που νιώθει και να συνεχίσει τη ζωή του. Από μια παρεξήγηση νομίζει ότι η γυναίκα του τον απατούσε και αρχίζει να φέρεται παράξενα και αδικαιολόγητα στους γύρω του. Όταν όλα ξεκαθαρίζουν, ο Μιχάλης είναι έτοιμος να πάει μπροστά και να συναινέσει στο γεγονός της απώλειας; Τι ρόλο παίζουν στη ζωή του Μιχάλη ο κολλητός της Λιλίκας, Άλκης, και ο σύντροφος του Άλκη, Κοσμάς; Γιατί αφήνει λουλούδια στον τόπο του δυστυχήματος ο Άθως (πρώην Αθηνά;), ένα δυστυχισμένο ερμαφρόδιτο πλάσμα που αγωνίζεται να κατανοήσει πρώτα τον εαυτό του και μετά τον κόσμο στον οποίο καλείται να δημιουργήσει σχέσεις φιλικές και ερωτικές; Και πόσο εμπόδιο στην ερωτική ζωή του Μιχάλη είναι η εικόνα που αντίκρισε κατά λάθος με τον πατέρα του να κάνει έρωτα με τη γειτόνισσα κρυφά από τη μάνα του παιδιού;

Το μυθιστόρημα είναι ψυχολογικό, δηλαδή έχουμε δράση και περιστατικά αλλά κυρίως έχουμε ενδοσκοπήσεις, υποκειμενική αφήγηση και απόψεις, όμως το κείμενο είναι τόσο καλογραμμένο, τόσο ουσιαστικό και τόσο στενά δεμένο που παρασύρεσαι στην ιστορία του Μιχάλη. Δεν κάνει τίποτα επιφανειακές σκέψεις ή εφήμερες και τυχάρπαστες κοινωνιολογικές παρατηρήσεις για να γεμίσει τις σελίδες. Ο συγγραφέας κατάφερε να κάνει ένα πολύ καλά δομημένο ψυχογράφημα του ήρωα και με το στυλ γραφής να παρασύρει τον αναγνώστη και να μην τον αφήσει να βαρεθεί. Σκηνές ολοζώντανες, περιστατικά δοσμένα όμορφα, λιτά και περιεκτικά, με συνεχείς οπισθοδρομήσεις σε ένα παρελθόν περίπλοκο και σκοτεινό, όπου τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται και αυτό που φαίνεται δε σε βοηθάει να καταλάβεις πόση ζημιά σου προκάλεσε.

Πάντως, αν αυτό το βιβλίο είναι ο ψίθυρος ενός ανερχόμενου συγγραφέα, ανυπομονώ ν’ ακούσω την κραυγή!

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

“…-Τι είναι ο φόβος, Λιλίκα; ρωτούσα και μου ‘λεγε πως είναι μια θεατρική παράσταση που στήνεις στο μυαλό σου και τρέμεις πως, μόλις ξεμείνεις από λέξεις και τελειώσει ο ρόλος σου, το κοινό από κάτω θα μείνει ασάλευτο. Ούτε ένα χειροκρότημα. Ο κόσμος θα συνωστίζεται στην έξοδο και οι ταξιθέτριες θα βλαστημούν στα κρυφά για το τσιγκούνικο φιλοδώρημα” (σελ. 11).

“Είχα δει μια φορά στην τηλεόραση -μεγάλωσα αντικριστά μαζί της, σαν τα αδέλφια που τσακώνονται- ένα ντοκιμαντέρ…” (σελ. 11).

“Αυτή η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση με κράτησε μακριά από εκείνη την αλυσίδα που κρεμάνε οι άνθρωποι στο λαιμό τους -κάθε κρίκος και μια άρνηση της πραγματικότητας, κάθε κρίκος της ένα “τι θα γινόταν αν…” ολοένα να σφίγγεται γύρω από το λαιμό” (σελ. 18).

“Υπάρχει για μερικά ζευγάρια ένα απροσπέλαστο εμπόδιο, μια ακατανίκητη δυσλειτουργία, χειρότερη κι από το ψέμα ή την απιστία. Ραγίζει σιγά σιγά το οικοδόμημα της σχέσης, μετατρέπει τους ερωτευμένος σε άψυχα ανδρείκελα, καταδικασμένα να περιφέρουν τ’ άδεια κορμιά τους από το καθιστικό μέχρι την κουζίνα, πέρα δώθε, όλη τη μέρα, μια ολόκληρη ζωή: η ανία. Άκουσα κάποτε να λένε πως οι φορές που πηγαίνεις μέχρι την κουζίνα κι ανοίγεις άσκοπα το ψυγείο είναι ένα τεστ αντοχής για τις σχέσεις. Όσο πιο συχνά ανοίγεις το ψυγείο, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος” (σελ. 70).

” Κάποτε οι άνδρες θα επέστρεφαν στη σπηλιά, κρατώντας ένα γδαρμένο λαγό από τα αυτιά -ιερή προσφορά στις γυναίκες τους. Τώρα πια επιστρέφουν με κρεβάτια ΙΚΕΑ και τα συναρμολογούν μπροστά τους. Το ισχυρό αρσενικό είναι εκείνο που βρίσκει γρηγορότερα τη σωστή θέση για τις βίδες” (σελ. 116).

“Έβλεπα το δέντρο και το μυαλό μου πλημμύριζε πια από λέξεις, λίμνες απέραντες από λέξεις, θάλασσες βαθιές και μέσα τους να τριγυρίζουν κοπάδια ολόκληρα από φράσεις, σπάνια ψάρια με ασημένια λέπια που σκύβεις από πάνω τους και βλέπεις πως κάθε λέπι είναι κι ένα γράμμα, κι όλα μαζί μακροσκελή ποιήματα, τραγουδισμένα από χρόνια -ήμουν ο ποιητής που έπλασε εκείνη με τα ίδια της τα χέρια” (σελ. 172).

“Η ζωή, έλεγα, μοιράζει μόνο δύο ρόλους -ή θύτης ή θύμα- κι όποιος από καθαρή τύχη δεν πάρει μέρος στη μοιρασιά καταδικάζεται σιωπηλά στην αφάνεια, περνά απαρατήρητος με τα χέρια στις τσέπες ανάμεσα στους ανθρώπους, στα φώτα και στ’ αυτοκίνητα, ξένο σώμα, απρόσκλητο, σε έναν κόσμο που δε θα του ανήκει ποτέ” (σελ. 260).

Ακολουθήστε μας

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Συνήθως όταν διαλέγουμε παραμύθια ψάχνουμε αυτά που έχουν ένα κοινωνικό μήνυμα να περάσουν, αυτά που είναι διασκεδαστικά ή αυτά που κινητοποιούν τις δεξιότητες των παιδιών. Τα τελευταία χρόνια η παιδική λογοτεχνία καταπιάνεται όλο και συχνότερα με πιο «δύσκολες»...

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Ο Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό είναι σε μια κρουαζιέρα στον Νείλο και απολαμβάνει τις ξεναγήσεις στους ναούς και στις παραποτάμιες πόλεις. Όλα κυλάνε υπέροχα όταν η πλούσια κληρονόμος Λινέτ Ρίτζγουεϊ βρίσκεται δολοφονημένη αφήνοντας απαρηγόρητο τον σύζυγό της, με...

Η φλόγα της Ελεγκάντι, της Χριστίνας Ψύλλα

Η φλόγα της Ελεγκάντι, της Χριστίνας Ψύλλα

«Είμαι η Ελίζ Γουάιτ. Είμαι το απαγορευμένο, ο μύθος σας, και θα διεκδικήσω τη θέση μου σε αυτόν τον κόσμο». Έτσι συστήνει την ηρωίδα της στο αναγνωστικό κοινό η Χριστίνα Ψύλλα, η οποία, με το συγγραφικό της ντεμπούτο Η φλόγα της Ελεγκάντι, διεκδικεί επάξια μια θέση...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η φλόγα της Ελεγκάντι, της Χριστίνας Ψύλλα

Η φλόγα της Ελεγκάντι, της Χριστίνας Ψύλλα

«Είμαι η Ελίζ Γουάιτ. Είμαι το απαγορευμένο, ο μύθος σας, και θα διεκδικήσω τη θέση μου σε αυτόν τον κόσμο». Έτσι συστήνει την ηρωίδα της στο αναγνωστικό κοινό η Χριστίνα Ψύλλα, η οποία, με το συγγραφικό της ντεμπούτο Η φλόγα της Ελεγκάντι, διεκδικεί επάξια μια θέση...

Πύρινη κόλαση – (Στέλλα Άνταμς #2), της Κικής Τσιλιγγερίδου

Πύρινη κόλαση – (Στέλλα Άνταμς #2), της Κικής Τσιλιγγερίδου

Ο Αλέξανδρος Κορρές, δημοσιογράφος και παρουσιαστής στη μεσημεριανή τηλεοπτική ζώνη, βρίσκεται δολοφονημένος, βασανισμένος και φριχτά ακρωτηριασμένος στο διαμέρισμά του στον Λυκαβηττό. Τι θέλει να δείξει ο δολοφόνος με τον τρόπο που τοποθέτησε το θύμα αφού αφαίρεσε τη...

Το Τζόκερ, της Μαργαρίτας Αλευρίδη

Το Τζόκερ, της Μαργαρίτας Αλευρίδη

Η Σοφία Πετρίδη, που η ζωή της είναι τελματωμένη και κατ’ εκείνη αποτυχημένη, παιδί κλασικής μεσοαστικής οικογένειας, βλέπει ένα προφητικό όνειρο που της δείχνει κάποιους αριθμούς. Μήπως είναι τα νούμερα του Τζόκερ; Σπεύδει λοιπόν και καταθέτει το δελτίο της. Θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου