Γέννησε αγκάθια η Γη...

 

Την ώρα της αλαζονείας σου,

έπλεκες στεφάνι στα μαλλιά,

μ' ένα σου χάδι.

 

Ατόφια τιμή!

 

Θηλιά στη ζωή.

Οι ρίζες απλώθηκαν βαθειά στο κόκκινο χώμα.

 

Τολμάω μου λες

και μου προσφέρεις το ρόδο.

Μυρίζει κανέλα και ουτοπία...

 

Είναι ντυμένο με δάκρυ.

Είναι ψέμα.

 

Σαν παραμύθι, τόσο γλυκό..

 

Το έθαψα για λίγο στην άμμο.

 

Πέρασα απέναντι.

 

Έλα...

 

Καίει μου λες.

Μα αυτή ειν' η ζωή!

 

Έλα...

 

Που είναι ο Ήλιος;;

 

Ουρλιαχτό... Σιωπή.

 

Το μονοπάτι του εαυτού σου,

οδήγησε στο κραδασμό της οφθαλμαπάτης...

 

Κοίτα!

Αποκοιμήθηκε η πλάνη

στην αγκαλιά της ουσίας σου.

 

Έλα...

 

Αφουγκράστηκα το κοχύλι,

τους χτύπους της απουσίας σου.

 

Φλέγεται ο φόβος.

Η στάχτη σχεδίασε τη μορφή σου στον άνεμο,

σκορπίζοντας την ανάσα σου στα βάθη της μοίρας.

 

“Διάβασε μου το παραμύθι.

Εσύ με έκανες να ακουμπήσω το χέρι στα λάθη!”

 

“Δεν μπορώ, καίγομαι!”

Θα είναι το ψέμα.

 

Έλα...

 

Το έντυσες με μελωδία,

 

Θυμάσαι;;;

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!