sunrise_net

Είναι πρωί ή μήπως βράδυ; Κάπου στις έξι και μισή
Ξ
ένοι διαβαίνουν μες στο σκοτάδι για να προλάβουν τη ζωή
Ίσως να ήταν κάτι σπουδαίο ίσως να ήταν κάτι απλό

Κόκκινα φώτα εδώ μπροστά μου! Κάνω να φύγω μα δεν μπορώ!
Ακούω ανάσες που ευθύς βαραίνουν έξω απ’ τη στάση του μετρό!
Ίδιοι φόβοι με τους δικούς μου γίνονται λόγχες και με τρυπούν

Μια χούφτα νιάτα σέρνουν το βήμα... βρέχει... κι εκείνα ψυχορραγούν
Ίσως δεν πρέπει να τους «δικάσω» ίσως να φταίω κι εγώ γι’ αυτό
Στο φως της μέρας δείχνω σπουδαία μα στο σκοτάδι πολύ δηλιώ
Η πρώτη αχτίδα ίδια ρομφαία κόβει στα δύο κόσμους μικρούς

Τα όνειρά τους, κόσμους μοιραίους τώρα τους κάνει μηδαμινούς
Όχι δεν πρέπει! Σταθείτε λίγο! Δυο λόγια μόνο θέλω να πω

Πάρτε κουράγιο! Αντισταθείτε! Δώστε τον όρκο τον ιερό!
Ρίξτε τα δίχτυα σας σ’ ελπίδας τόπο κι όλα θ’ αλλάξουν στον κόσμο αυτό!
Ω! Τί δε θα ‘δινα να σας γλυτώσω από το τέλμα και το γκρεμό!
Ίσως το αύριο ΖΩΗ θα φέρει... λίγο πριν γίνει η ώρα οχτώ!

 

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!