Έξι και τριάντα, του Χριστόφορου Κανδρεβά

18.02.2016

full_moon

 

 

 

 

 

 

 

Πίστευε... πίστευε πως μαζί με την ανατολή του ηλίου

θα ‘ρθει και η δική του ανατολή. Δεν ζητούσε πολλά.

Κάτι πολύ απλό. Κάτι πολύ μικρό. Ζητούσε ένα σκοπό.

Ζητούσε το νόημα των λέξεων, των πράξεων. Ήταν για

αυτόν κάτι σαν ιδανικό στη ζωή του. Ένα φιλί, ένα σ' αγαπώ

αν μη τι άλλο θα μπορούσε παραπέρα να σημαίνει; Όμως δεν

γνώριζε! Ζητούσε πίσω τις στιγμές εκείνες, τις νύχτες

που ξάπλωνε, κοιτούσε το ταβάνι και γέμιζε η ψυχή του

με μιαν ικανοποίηση. Ήξερε πως η αυριανή μέρα και η κάθε

επόμενη μέρα θα τον έφερνε πιο κοντά σε αυτό που επιθυμούσε.

Ήταν το όνειρο που ζούσε μέσα του και τον έκαιγε σα φωτιά.

Έβλεπε να ζει ευτυχισμένα κάνοντας πράγματα που αγαπά και

που θα ξεχείλιζαν την ψυχή του λευτεριά. Όμως που να ξερε...

 

Περίμενε την ανατολή να έρθει και μαζί να ‘ρθει η δική του.

Δεν ζητούσε πολλά. Μόνον τον εαυτό του πίσω. Να τον έχει

μαζί του θαρραλέο, τολμηρό και έξυπνο, στοχαστικό όπως

τον είχε συνηθίσει τόσα χρόνια. Τον ήθελε μαζί του να

συζητάνε για κείνα, τα ατέλειωτα, τα άπειρα. Τώρα μονάχα

δεν του αποκρίνεται, ούτε λέξη... Σαν λαβωμένος στέκει

και τον κοιτάει. Να ναι άραγε νεκρός; Δεν το γνώριζε.

 

Περίμενε την ανατολή του να ‘ρθει. Έβλεπε σε ανθρώπους

γύρω του τον ήλιο τους να δύει. Δεν το σκέφτηκε πολύ.

Θα τους δώσω τη δική μου αγάπη, την δική μου ζεστασιά.

Ακόμα και αν δεν γνωρίζουν την αγάπη θα τους δώσω την

δική μου. Είπε. Έτσι είπε. Όμως δεν γνώριζε!

 

Περίμενε την ανατολή του να ‘ρθει. Μαζί με την ανατολή

του θα ‘ρθει και ένας σκοπός. Θα ‘ρθει εκείνο το νόημα.

Για κείνο που ξημέρωνε και Βράδιαζε! Μα τώρα να προσποιηθώ

πως τους ανθρώπους δεν τους γνώρισα; Μάταιο. Να προσποιηθώ

πως δεν με λύγισαν; Αδύνατο. Να πω πως δεν με άδειασαν;

Δύσκολο.

 

Η ώρα έξι και τριάντα. Περίμενε! Περίμενε τη δική του

ανατολή. Πιο άδειος από ποτέ. Πιο μόνος από ποτέ. Γιατί

δεν γνώριζε...

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Κανδρεβάς

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ηλέκτρα Λαζάρ

    Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, μέσα από αυτό το μικρό και λιτό κείμενο, μπόρεσε και συμπυκνώθηκε όλη η αγωνία του χαράματος. Κυρίως όλη αυτή η μοναξιά των ξαγρυπνισμένων.

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Εξαιρετική δουλειά!! Ταυτίζεσαι από τις πρώτες γραμμές!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Τέλειο κείμενο, γεμάτο συναισθήματα!!!!

    Απάντηση
  4. Χάρις

    Θα μπορούσαμε να πούμε οτί το “έξι και τριάντα” του Κανδρεβά Χ. είναι απ’ τα πλέον αντιπροσωπευτικά της λυρικής ποίησης… Η έκφραση των πληθωρικών συναισθημάτων του μέσα στο επικοινωνιακό κενό και η αποκάλυψη της εσωτερικής ψυχολογικής του κατάστασης
    εκφράζονται με έναν λόγο λιτό… Το συναίσθημα είναι άλλωστε αυτό που “ντύνει” τους στίχους και αυτοί με τη σειρά τους μας κρατούν συντροφιά, μέχρι να έρθει η Ανατολή….!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου