[ έρωτας ]

14.02.2016

έρωτα, έλα μου,

γίνε φανέλα μου,

γέννα μου σκέψεις.

 

στην άγρια ρότα σου,

με τον ιδρώτα σου

να με μουσκέψεις.

 

έρωτα λάφυρο,

λυγιέμαι άχυρο

και στάζω μέλι.

 

σώμα μολύβι μου,

νιώσε την ήβη μου-

γυμνά τα μέλη.

 

έρωτα φλέβα μου,

Αδάμ και Εύα μου,

ποιος θα 'σαι, πες μου.

 

πιες τους ιδρώτες μου,

στερνές και πρώτες μου

υγρές ριπές μου.

 

πάρ' τη μασχάλη μου

τη μια, την άλλη μου

να ξαρμυρίσεις

 

και τ' ακροδάχτυλα

σαν τριαντάφυλλα

να τα μυρίσεις.

 

έρωτα θάλασσα,

για σένα χάλασα

του νου τα φρένα.

 

πλημμύρα γίνε μου,

ποτάμια χύνε μου

ένα προς ένα.

 

πάρε τα χείλη μου-

ψυχή και ύλη μου

παραδομένα.

 

 

 

καίει το πάτωμα.

γυμνά δυο άτομα

θα γίνουν ένα.

 

ζωή και θάνατε,

κορμιά που κάνατε

να τ' αγαπήσω.

 

έρωτα τύραννε,

κορμιά που πήρανε

τους όρκους πίσω.

 

σαν είσαι πόνος μου

λερώνω μόνος μου

τους κρύους τοίχους.

 

και στα σκοτάδια μου

γεμίζω τ' άδεια μου

χαρτιά με στίχους.

 

έρωτα δαίμονα,

εγώ τον Αίμονα

τον έχω παίξει

 

σε κάθε δράμα μου,

σε κάθε γράμμα μου,

σε κάθε λέξη.

 

και στον πυθμένα μου,

να ξέρεις, ένα μου

το δεκανίκι-

 

φτερούγισμα καυτό,

να λέω το βράδυ αυτό

πως μας ανήκει.

 

έρωτα στάλα μου,

έλα και στ' άλλα μου

τα καρδιοχτύπια.

 

σε τόσα στρώματα,

ποτάμια σώματα

να λέω πως ήπια.

 

ανάσες άγγιξα

κι ιδρώτα στράγγιξα

σε μια λεκάνη.

 

κι ως τα χαράματα

κορμιά για ράμματα

τις είχα κάνει.

 

της τρέλας έδρα μου,

λύκαινα Φαίδρα μου,

Οθέλλο αράπη.

 

θερι΄ αθεράπευτα-

Ίκαρος θα 'πεφτα

για την αγάπη.

 

έρωτ' απόλυτε,

θεριό κι Ιππόλυτε-

ποιανού τα βέλη;

 

κρυφό σεργιάνι μου,

Χριστέ κι Αϊ-Γιάννη μου,

φονιά Νταβέλη.

 

για σένα κύλησα,

δαίμονες φίλησα-

πήρα το ρίσκο.

 

ψυχή χαράμισα

σε πόδι' ανάμεσα

γιατρειά να βρίσκω.

 

σταυρέ στον ώμο μου,

στραβά το δρόμο μου

για σένα πήρα.

 

έρωτα δίνη μου,

έρωτα οδύνη μου,

έρωτα μοίρα.

 

_

γράφει ο Βαγγέλης Ντίνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Προκ

    Απίστευτη και εμπνευση και τεχνικη επιδεξιότητα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Ποιος είπε ότι η έμμετρη ποίηση είναι ξεπερασμένη ;Να τον δω, να τον μαλώσω και να τον ρωτήσω να μου πει αν η ΑΡΜΟΝΙΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΜΕΤΡΟ,η ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι έννοιες ρετρό;
    ΌΛΑ ΑΥΤΆ είναι στο ποίημα τουτο και μπράβο στον ποιητή…

    Απάντηση
  3. Σουλελέ Χριστίνα

    Πολλά μπράβο!!! Υπέροχο!!!

    Απάντηση
  4. drmakspy

    Το χάρηκα τόσο… μα τόσο πολύ…. Καταιγιστικό…. Τόσο άγρια ερωτικό και ηδονικό…. Οργασμικός ρυθμός… Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου