[ έρωτας ]

14.02.2016

έρωτα, έλα μου,

γίνε φανέλα μου,

γέννα μου σκέψεις.

 

στην άγρια ρότα σου,

με τον ιδρώτα σου

να με μουσκέψεις.

 

έρωτα λάφυρο,

λυγιέμαι άχυρο

και στάζω μέλι.

 

σώμα μολύβι μου,

νιώσε την ήβη μου-

γυμνά τα μέλη.

 

έρωτα φλέβα μου,

Αδάμ και Εύα μου,

ποιος θα 'σαι, πες μου.

 

πιες τους ιδρώτες μου,

στερνές και πρώτες μου

υγρές ριπές μου.

 

πάρ' τη μασχάλη μου

τη μια, την άλλη μου

να ξαρμυρίσεις

 

και τ' ακροδάχτυλα

σαν τριαντάφυλλα

να τα μυρίσεις.

 

έρωτα θάλασσα,

για σένα χάλασα

του νου τα φρένα.

 

πλημμύρα γίνε μου,

ποτάμια χύνε μου

ένα προς ένα.

 

πάρε τα χείλη μου-

ψυχή και ύλη μου

παραδομένα.

 

 

 

καίει το πάτωμα.

γυμνά δυο άτομα

θα γίνουν ένα.

 

ζωή και θάνατε,

κορμιά που κάνατε

να τ' αγαπήσω.

 

έρωτα τύραννε,

κορμιά που πήρανε

τους όρκους πίσω.

 

σαν είσαι πόνος μου

λερώνω μόνος μου

τους κρύους τοίχους.

 

και στα σκοτάδια μου

γεμίζω τ' άδεια μου

χαρτιά με στίχους.

 

έρωτα δαίμονα,

εγώ τον Αίμονα

τον έχω παίξει

 

σε κάθε δράμα μου,

σε κάθε γράμμα μου,

σε κάθε λέξη.

 

και στον πυθμένα μου,

να ξέρεις, ένα μου

το δεκανίκι-

 

φτερούγισμα καυτό,

να λέω το βράδυ αυτό

πως μας ανήκει.

 

έρωτα στάλα μου,

έλα και στ' άλλα μου

τα καρδιοχτύπια.

 

σε τόσα στρώματα,

ποτάμια σώματα

να λέω πως ήπια.

 

ανάσες άγγιξα

κι ιδρώτα στράγγιξα

σε μια λεκάνη.

 

κι ως τα χαράματα

κορμιά για ράμματα

τις είχα κάνει.

 

της τρέλας έδρα μου,

λύκαινα Φαίδρα μου,

Οθέλλο αράπη.

 

θερι΄ αθεράπευτα-

Ίκαρος θα 'πεφτα

για την αγάπη.

 

έρωτ' απόλυτε,

θεριό κι Ιππόλυτε-

ποιανού τα βέλη;

 

κρυφό σεργιάνι μου,

Χριστέ κι Αϊ-Γιάννη μου,

φονιά Νταβέλη.

 

για σένα κύλησα,

δαίμονες φίλησα-

πήρα το ρίσκο.

 

ψυχή χαράμισα

σε πόδι' ανάμεσα

γιατρειά να βρίσκω.

 

σταυρέ στον ώμο μου,

στραβά το δρόμο μου

για σένα πήρα.

 

έρωτα δίνη μου,

έρωτα οδύνη μου,

έρωτα μοίρα.

 

_

γράφει ο Βαγγέλης Ντίνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Προκ

    Απίστευτη και εμπνευση και τεχνικη επιδεξιότητα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Ποιος είπε ότι η έμμετρη ποίηση είναι ξεπερασμένη ;Να τον δω, να τον μαλώσω και να τον ρωτήσω να μου πει αν η ΑΡΜΟΝΙΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΜΕΤΡΟ,η ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι έννοιες ρετρό;
    ΌΛΑ ΑΥΤΆ είναι στο ποίημα τουτο και μπράβο στον ποιητή…

    Απάντηση
  3. Σουλελέ Χριστίνα

    Πολλά μπράβο!!! Υπέροχο!!!

    Απάντηση
  4. drmakspy

    Το χάρηκα τόσο… μα τόσο πολύ…. Καταιγιστικό…. Τόσο άγρια ερωτικό και ηδονικό…. Οργασμικός ρυθμός… Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου