Αγάπη και Αγάπιος

23.01.2016

silhouettes_seperation

Εκείνος ήταν 29 χρονών με όνειρα για ζωή! Εκείνη στα 27 ευαίσθητη, καλότροπη. Τυχαία γνωρίστηκαν και συμπτωματικά. Ο Αγάπιος έφευγε βιαστικά για ένα προγραμματισμένο ραντεβού, η Αγάπη για να προλάβει την τράπεζα. Αγαπούσε ο ένας τον άλλον έκαναν όνειρα ενώ γνωστοί και φίλοι τους αποκαλούσαν χαϊδευτικά οι «αγάπες».

Στην είδηση ότι δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδί έκαναν την εμφάνιση τους οι πρώτοι καυγάδες ενώ ήρθε και το γεγονός της απόλυσης του Αγάπιου από την εργασία του να επιβαρύνει την κατάσταση. Ένα βράδυ ο Αγάπιος απεκάλεσε την Αγάπη στείρα γιατί δε μπορούσε να του χαρίσει παιδί. Η Αγάπη απάντησε αποκαλώντας τον ανεύθυνο και άβουλο χωρίς προσωπικότητα αφού δεν είχε δουλειά ενώ του έριξε την ευθύνη για το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν. Το άλλο πρωί τίποτα δεν θύμιζε τις παλιές καλές μέρες!

Ο Αγάπιος και η Αγάπη, οι «αγάπες» όπως τους αποκαλούσαν γνωστοί και φίλοι, τελικά φτώχυναν συναισθηματικά μην μπορώντας να αντέξουν, να αντεπεξέλθουν στα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν! Μη μπορώντας να διαχειριστούν το συναισθηματικό βάρος! Για το μόνο που συμφώνησαν ήταν η κοινή δήλωση που ανέβασαν αργότερα μέσω των λογαριασμών τους στο Facebook γνωστοποιώντας σε φίλους και γνωστούς το χωρισμό τους με την εξής φράση «τελικά οι αγάπες φτώχυναν…»

 

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου