’Αγάπη… ὃπως δυὸ φορὲς ἄνθρωπος

Δημοσίευση: 17.03.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

 

Γιὰ ἐκείνους τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους,

στοὺς ὁ­ποίους ἡ ἀπουσἰα ἀγάπης, γίνεται φορτίο ἀβάσταχτο

καὶ

μεθόριο ζωῆς καὶ θανάτου.

 Γι τν καθένα σν τν Β.

Γι τν τιμή τους.

 

 

Kα μ θα­ῥῇς πς πνίγει

μονάχα κακομαθημένη

το Πόνου θυγατέτρα, μοναξιά.

 

Στν βλαστολόγητο πάτο το βυθο

τς νήλιαγης πόγνωσης, σ στέλνει express κα

πέτρα το χλευασμο πο σο κρεμον

το κόσμου ατο οξυπνοι ” σν θηλι

στν μουγκ τς νοχς σου λαιμό.

 

Δῶσε μου λίγο ἀπ᾽ τὴ ζωή σου ἄνθρωπε καὶ θὰ σοῦ δώσω πολὺ ἀπ᾽ τὴ δική μου ..!

Δῶσε μου λίγο ἀπ᾽ τὴν ψυχή σου ἄνθρωπε καὶ θὰ σοῦ δώσω πολὺ ἀπ᾽ τὴ δική μου..!

Δῶσε μου λίγο ἀπ᾽τὴν ’Αγάπη σου ἄνθρωπε καὶ θὰ σοῦ δώσω πολὺ ἀπ᾽τὴ δική μου..!

Μὰ κι ἄν δὲν ἔχεις λίγο ἀπ᾽ ὅ­λα αὐτὰ γιὰ νὰ μοῦ δώσεις ἄνθρωπε,

ἀνάπνευσέ με τότε μὲ τὸ λίγο ἀπ᾽τὸ ἐλάχιστό σου!

Μὰ κι ἄν δὲν ἔχεις πάλι λίγο ἀπ᾽ τὸ ἐλάχιστό σου γιὰ νὰ μοῦ δώσεις ἄνθρωπε,

δρoσίσέ  με τότε σὰν σὲ ἄφλεκτη βάτο μὲ τὴν γλυκόγευστη πυρκαγιὰ το λόγιομου τίποτά σου!

’Όχι μισὸ τίποτα! Οὔτε τίποτα παρὰ κάτι! ’Ακούς ; ‘Ολόγιομο τίποτα!

Νὰ τὸ ἀπολαύσω σὰν’Aγάπη ποὺ γάλα ’Αθανασίας τὴν πίνει !

Νὰ τὸ χορτάσω σὰν πανσέληνο ποὺ τ’ ὄνειρό μου τὸ λησμονημένο αἱμορραγεῖ!

Μόνο μὲ τὸ τίποτά σου ἄνθρωπε, ’Αγάπη μου μπορεῖ τὰ βουνὰ νὰ λιώνῃ πολύ δίχως τέρμα, τὶς θάλασσες νὰ λιώνῃ πολύ δίχως τέρμα, τοὺς γαλαξίες νὰ λιώνῃ                                    πολύ δίχως τέρμα.

’Άκουσέ με, λοιπόν, καὶ μὴ μοῦ δίνῃς τίποτα ἄνθρωπε,

φο τ τίποτά σου θ ναι γι μένα τ πι γλυκ πολύ σου!

Θυμήσου καὶ τὰ δυ δοκάρια – τίποτα σ᾽ ἐκεῖνον τὸν δαγκωμένο ἀπὸ τὸ πένθος λόφο ποὺ

δάκρυζε ὀσμὴ κρανίου καὶ μίσους. Εἶδες ἄραγες ποτὲ ξανὰ ἀπὸ δύο σιαμαα – τίποτε ν᾽ ἀνθίζῃ τόσο ξεραμένο ἄπειρο καὶ νὰ ξεδιπλώνεται σὰν κουβάρι ἥλιου, θάλασσας καὶ γῆς τόση πολὺ ’Aγάπη!

Αὐτὴ τὴν ἀτελεύτητη ’Αγάπη – κουβαρίστρα σοῦ ξετυλίγω καὶ ᾽ γὼ ἄνθρωπε!

Δῶσε μου, λοιπόν, τὸ τίποτα ἀπ᾽ τὴ ζωή σου καὶ θὰ σοῦ δώσω ὃλη τὴ δική μου, ἄνθρωπε !

Tίποτα ἐσύ !‘Όλα ἐγώ ! Μηδὲν ἐσύ! ’Άπειρο ἐγώ!

Κόλαση ἐσύ!’Αγάπη ἐγώ, χωρὶς πλάτη καὶ μήκη … ὃπως Αἰωνιότητα!

Μέχρι ποὺ κάποτε τὸ τίποτά σου, νὰ γίνῃ ἀπὸ μελάγχρωμα δυὸ φορὲς ‘Ήλιος!

Μέχρι ποὺ κάποτε τὸ τίποτά σου, νὰ γίνῃ ἀπὸ ὁλοκαύτωμα δυὸ φορὲς Οὐρανός­!

Μέχρι πο κάποτε π τ θάνατό μου,

ν γίνς π μοίωμα νθρώπου, δυ φορς νθρωπος!

 

Κι ἀφοῦ μὲ τὴν ’Αγάπη τὰ κάνεις θάλασσα ἄνθρωπε,

τοὐλάχιστον σὲ καλῶ νὰ διαπρέψῃς σὰν

ἕνας καλὸς ἔμπορας ποὺ μέσα στὴ θάλασσα τοῦ κέρδους

γνωρίζει καλὰ νὰ μὴν φουρτουνιάζεται ποτέ.

’Εκεῖ, στὴν ἔξυπνη προμήθεια, κοίτα νὰ μὴν τὰ κάνεις θάλασσα

’Άνθρωπε !

_

γράφει ο Παναγιώτης Σκοπετέας

Ακολουθήστε μας

Αναζήτηση…

Αναζήτηση…

Πλέουμε στο κουφάρι του καλοκαιριού Δίπλα μας κόλποι, ο Μέγας Γυαλός, η Μικρή Άμμος νησιά, της Αποκάλυψης, της Παναγιάς, της Λαγνείας Διαβήκαμε στον καιρό και σε μέρη δύσβατα Μάθαμε να χωρίζουμε τις θύμησες όπως χωρίζουν τα νησιά τους ανθρώπους τους -ντόπιοι,...

The last exit

The last exit

Με την πρώτη συννεφιά του Σεπτέμβρη χρωματίζονται τα όμορφα που θα έρθουν.  Αρκεί να θες να τα δεις… Όπως θα οδηγείς στη μεγάλη βαρετή ευθεία ενός ατέλειωτου, σκληρού και άχρωμου καλοκαιριού,  μη ξεχαστείς! Να στρίψεις στην τελευταία έξοδο.  Σ ’αυτή που γράφει… “Μωβ,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

The last exit

The last exit

Με την πρώτη συννεφιά του Σεπτέμβρη χρωματίζονται τα όμορφα που θα έρθουν.  Αρκεί να θες να τα δεις… Όπως θα οδηγείς στη μεγάλη βαρετή ευθεία ενός ατέλειωτου, σκληρού και άχρωμου καλοκαιριού,  μη ξεχαστείς! Να στρίψεις στην τελευταία έξοδο.  Σ ’αυτή που γράφει… “Μωβ,...

Χαμένος Παράδεισος

Χαμένος Παράδεισος

Νιώθεις ή μήπως από τον πόνο μούδιασε η ψυχή και η συνείδηση; Τι γίνεται γύρω μας; Το αίμα κόκκινο κυλά στο χώμα που πατάς. Αίμα αθώο, που δεν πρόλαβε να ζήσει. Κείτεται ανήμπορο πάνω στα λουλούδια που με χαρά ανθίζουν. Βλέπεις η φύση δεν λογαριάζει το ανθρώπινο...

Περί σιωπής

Περί σιωπής

Αλυσοδέθηκες   Το παρελθόν σε εγκλωβίζει  μ' ενοχές. Κι είναι η ενοχή ένοπλη σκιά, που σε καταδικάζει  να ζεις πολεμώντας κι υπομένοντας —διαρκώς—   τον πόνο του πυρακτωμένου σιδήρου, σκουριασμένου, από τα χρόνια, στην τραυματισμένη σου ψυχή.   Φοβάσαι...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]Tίποτα ἐσύ !‘Όλα ἐγώ ! Μηδὲν ἐσύ! ’Άπειρο ἐγώ!
    Κόλαση ἐσύ!’Αγάπη ἐγώ, χωρὶς πλάτη καὶ μήκη … ὃπως Αἰωνιότητα!
    Μέχρι ποὺ κάποτε τὸ τίποτά σου, νὰ γίνῃ ἀπὸ μελάγχρωμα δυὸ φορὲς ‘Ήλιος!
    Μέχρι ποὺ κάποτε τὸ τίποτά σου, νὰ γίνῃ ἀπὸ ὁλοκαύτωμα δυὸ φορὲς Οὐρανός­!
    Μέχρι ποὺ κάποτε ἀπὸ τὸ θάνατό μου,
    νὰ γίνῃς ἀπὸ ὁμοίωμα ἀνθρώπου, δυὸ φορὲς ἄνθρωπος! […]

    Τα λόγια σας με ανατρίχιασαν…Τόσο μα τόσο δυνατό ποίημα αγάπης…Ας το κολλήσουμε σαν προσευχή το βράδυ δίπλα από το Πάτερ ημών ή όποια άλλη προσευχή ψιθυρίζουμε πριν κλείσουμε τα μάτια…

    Απάντηση
  2. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητή Κα Τζουγανάκη, το γεγονός που σας θέλει να συγκινείστε από το περιεχόμενο των στίχων του ποιήματος, σημαίνει πολύ απλά πως τα ορμέμφυτά σας είναι καλλιεργημένα από ανάλογο πνεύμα …

    Προφανώς, λοιπόν, είστε κι εσείς ένας άγγελος, σαν αυτούς που πρωταγωνιστούσαν στο πολύ όμορφο διήγημά σας …

    Πάντα φωτισμένη …

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια…

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Καυστικός μεν δίκαιος δε!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου