Αγία Κρίση, του Κώστα Παρδάλη

4.01.2016

Νομίζεις ότι την ψυχή κρατάς φυλακισμένη;
Η ψυχή δεν φυλακίζεται γιατί το σώμα είναι γυάλινο, χωρίς πλαίσια αλλά προπαντός χωρίς εμπόδια.
Και αυτή φτερουγίζει δοκιμάζει την αντίσταση του αέρα, σαν τα μικρά πουλιά στο πρώτο πέταγμα.
Κρυφοκοιτάει, αναστενάζει και περιμένει.
Τι περιμένει;
Το σώμα.
Πότε το σώμα θα πάψει να ανταποκρίνεται στις φυσικές λειτουργίες του.
Περιμένει αυτή την στιγμή για να πετάξει λεύτερη, μαζί με τις μνήμες της, τις εικόνες των αγαπημένων της και το βαρύ φορτίο των αμαρτωλών τύψεων.
Μαζί με τον Άγγελο ή μαζί με τον μαύρο καβαλάρη.
Στο Ουράνιο Δώμα.
Αργά ή γρήγορα εξαρτάται από την πορεία της ζωής.
Πρώτα μια βόλτα στα μέρη που έζησε, έτσι για ανάμνηση.
Και μετά;
Δίπλα στις άλλες ψυχές.
Στον χώρο αναμονής.
Περιμένοντας την Αγία Κρίση.
Χωρίς άγχος, χωρίς συναισθήματα μα προπαντός χωρίς προβλήματα.
Χωρίς κάγκελα, σιδερένια ή γυάλινα, παρά μόνο αυτό το ελεύθερο του ματιού, στο αέναο άπειρο, το διαρκές ευτυχισμένο και το γραμμένο της συνείδησης.
Γιατί;
Γιατί η ψυχή έχει μάτια και έχει συνείδηση.

 

_

γράφει ο Κώστας Παρδάλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Χατζηβασιλείου Φωτεινή

    Συγχαρητήρια ,οι λέξεις του κειμένου απογειώνουν σκέψεις και συναισθήματα από το πιο ζωντανό κομμάτι μέσα μας ,την ψυχή μας …..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου