Select Page

Αέναη αγάπη

Αέναη αγάπη

Πέφτουν τα δάκρυα του φεγγαριού
στραφταλίζοντας πάνω στον αφρό της θάλασσας…
Κάθεται η κόρη μοναχή και περιμένει,
προσμένει να ‘ρθει να την ανταμώσει,
κείνος που έφυγε μια νύχτα,
μια νύχτα που ο ουρανός είχε φεγγάρι.
Απόψε το ίδιο φεγγάρι ήρθε να της μηνύσει
τα άσχημα μαντάτα.
Τα ίχνη του είχε ακολουθήσει τότε,
τον είδε που χάθηκε μια αυγή, ένα ξημέρωμα.
Λούζει τα ξέπλεκα μαλλιά της με το χρυσό του φως
και της μιλάει:
- Κόρη, άδικα περιμένεις… Δεν θα ξανάρθει…
Τον είδα που χάθηκε μια αυγή και ένα ξημέρωμα.
Μα, πριν χαθεί ψέλλισε τ’ όνομα σου…

Και τότε η θάλασσα και ο ουρανός γίνανε ένα
και η κραυγή της κόρης απλώθηκε στο απέραντο γαλάζιο.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!