Select Page

ΑΚΤΗ

ΑΚΤΗ

 

 

Στον πνιγέντα τρίχρονο Αϊλάν Κουρντί.

 

 

Πάνω στις βέργες των

δευτερολέπτων,

ταξίδεψε

ταχιά ταχιά η

τριανταφυλλένια

σου πνοή.

 

Μοιρολογιού ψαλμό,

δεν πρόλαβε,

ούτε μητέρας,

ούτε πατέρα,

ούτ ᾽ αδερφού,

ούτε Θεού,

λαρύγγι

ν᾽ αρχινίσει.

 

Και γέννησ᾽ ο ουρανός

έναν δεύτερ᾽ ουρανό, για να

κουκουλώσει τα στήθια

τής ντροπής μας.

 

Και γέννησ᾽ η θάλασσα

μια δεύτερη θάλασσα, για να

βρουν καταφύγιο και να φιληθούν

στο παγωμένο σου αίμα,

τα κλάματα

τής συνείδησής μας.

 

Τον ισόκοσμο

θησαυρό των

τριών σου χρόνων,

η γαλάζια

δεν έστερξε

οικουμένη

να τον νανουρίζει

άπειρα

στα αιώνια

υγρά της σπλάχνα.

 

Δεν ανέχτηκε το

γιγαντόσωμο ανάστημα

τής καλοσύνης της,

να βρέχει

το μονοπώλιο

τής ιερής σου μνήμης

για πάντα.

 

Είπ᾽ από μέσα της:

 

Πώς αλλιώς

θα κάνω τον

ληστή

να δακρύσει;

 

Τον φονιά

να μετανοήσει;

 

Τον συκοφάντη

να μελαγχολήσει; ”

 

Κι έσυραν τ᾽

αφρισμένα

χέρια της,

το κοκκαλιασμένο

σου κορμάκι

ως την ακτή,

για να γενεί

η σπιθαμή

τής ύπαρξής σου,

ανεξάντλητη σκάλα,

που ενώνει

γη και ουρανό

κι ανεβοκατεβαίνουν

ανάλαφρα πάνω της

σαν σιγοψιχάλισμα,

αγγελικά τάγματα,

ψυχές,

και υπέραγνα

πνεύματα που

μακαρίζουν

τη μορφή σου.

 

Και φύσηξε

η γλαυκή

κολυμπήθρα

το απειρόκακο

κορμάκι σου

ως την ακτή,

για ν᾽ αγκαλιαστούμε

όλοι μας τον

χρυσαφένιο λυγμό

τού Ήλιου

για τον χαμό σου,

εκείνου

τού καλόκαρδου

Αστεριού,

που σε καμάρωνε

κάθε που το

λαχταρούσες.

 

Πονάει, σήμερα,

η αμμοσκέπαστη η γη.

 

Πονάνε, σήμερα,

οι σοφοί οι σπάροι.

 

Πονάει, σήμερα,

τού χελιδονιού η φυγή.

 

Πονάνε, σήμερα, κι

οι γλάροι.

 

Τώρα δα,

ο Συμπαντικός Πόνος,

έρχεται στη γωνιά που σ᾽

έγειρε το μαυροφορεμένο κύμα,

και ποτίζει

με τ᾽ αναφιλητά του

τα παραπονεμένα 

ποδαράκια σου, όπως

με δάκρυα πότιζε

εκείνη η αμαρτωλή η αγία,

τα μαλαματένια πόδια τού Ιησού.

 

Τώρα δα,

ο Παγκόσμιος Αναστεναγμός,

έρχεται στη γωνιά που σ᾽

έγειρε το μαυροφορεμένο κύμα,

και τραντάζει

με τα βογγητά του

τα άψυχα χεράκια σου, όπως

τραντάζει η αστραπή, την ανεμελιά

τής επαναπαυμένης στιγμής μας.

 

Τώρα δα,

αθώο μου αγόρι,

έρχομαι να σου ζητήσω

συγχώρεση εκ μέρους

κάθε ανθρώπου επί της γης,

να φιλήσω

το θεϊκό σου

μέτωπο,

και να μεταλάβω

λίγο

από το Άγιο Φως που

άναψε

η λαμπάδα

τής θανής σου,

εκείνης που

λαμπυρίζει

φωτιστικά

τη γέννηση

τής μετάνοιας,

όλου

τού πλανήτη!

 

Τώρα δα,

μ᾽ έκανες ν᾽ αγαπώ,

ακόμα περισσότερο!

 

Τώρα δα,

υπόσχομαι περισσότερη,

Ευθύνη!

 

Αυτή,

Θεέ μου,

 

Άπνιχτη, άπνιχτη, άπνιχτη

ας μείνει...

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

22 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Είπα πως θα κρατήσω τα δάκρυά μου διαβάζοντάς το αλλά δεν τα κατάφερα, όπως λέω από χτες σε κάθε φωτογραφία ή σκίτσο που δείχνει αυτό το πλασματάκι… Αρνούμαι να πιστέψω οτι συμβαίνει. Και όμως τα δάκρυα έρχονται γιατί δεν υπερισχύει η άρνησή μου…

    Καταθέτω στο όμορφο δώρο σου το δικό μου συγχωροχάρτι…αν αυτό υπάρχει και γίνεται δεκτό από τον ουρανό…
    Καλύτερο σπίτι δε βρίσκω στα λόγια μου από τούτην την Ακτή σου Παναγιώτη αν μου επιτρέπεις…

    Θα σε βρω στον Παράδεισο να κρατάς μία τσάντα
    σε αγγέλων σχολείο να μαθαίνεις τα γράμματα
    της αγάπης τους ήχους της ζωής τα ωραία
    Θα σε βρω στον Παράδεισο με μεγάλα πινέλα
    να ζωγραφίζεις τη ζωή που σου στέρησαν
    Θα σε βρω με δυο χέρια μητρικής αγκαλιάς
    παραμύθι σου γράφω το κακό να ξορκίσει
    Θα σε βρω στον Παράδεισο με σκυμμένο κεφάλι
    Θα ζητήσω συγγνώμη κι ας μη φταίω εγώ
    μα είναι η ανθρωπότητα κομμάτι δικό μου
    μα είναι ο πόλεμος δικό μου δημιούργημα

    …κι η αφόρετη ζωή σου στον καρπό μου σημάδι
    κομποσκοίνι που δε χώρεσε τη δική σου προσευχή…

    Απάντηση
    • drmakspy

      Και με το δικό σου δημιούργημα πολλωστή φορά δακρύζω Μάχη μου… Να είσαι καλά που το κατέθεσες σε τούτη την ακτή την μαυροφορεμένη του Παναγιώτη…

      Απάντηση
  2. sofiakioroglou

    Από τα καλύτερα που διάβασα τελευταία. Με άγγιξε και μου κόψε την ανάσα σε μερικά σημεία. Υπέροχο!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Φοράω μαύρα περιβραχιόνια
    μα τα χέρια μου στάζουν πάντα αίμα……………

    Απάντηση
  4. Κατερινα Λαζιδου

    Ντρεπομαι να πω ποσο με αγγιξε το γραπτο σας, θα ηταν σαν να επαιρνε….τον πρωτο ρολο.

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      Αγαπητή Κατερίνα,

      το σχόλιό σας ταπεινό, αγνό και καθαρό
      όπως η αξία που φἐρει κωδικοποιημένα
      και κρυπτογραφικά το υπέροχο όνομά σας.

      Αιέν ( πάντα ) καθαρή, καταρή = Αικατερίνα

      Σάς ευχαριστώ θερμά!

      Καλό απόγευμα!

      Απάντηση
  5. drmakspy

    Παναγιώτη μου πιστεύω ότι ίσως αυτή θα είναι η κορυφαία σου δημιουργία… Έκλαψα όταν είδα την εικόνα αυτή… Ήθελα να γράψω αλλά τα δάκρυα δεν με άφηναν… Έκλαψα όταν είδα τα σκίτσα που ενέπνευσε… Ήθελα να γράψω αλλά τα δάκρυα δεν με άφηναν… έκλαψα τώρα που διάβασα την κατάθεση ψυχής σου… Θέλω να γράψω…. Τα δάκρυα δεν με αφήνουν αλλά κι εσύ είπες καλύτερα από εμένα τις σκέψεις μου… Ίσως τα καταφέρω να γράψω κι εγώ, αλλά θα έχω εσένα μέτρο σύγκρισης με τον εαυτό μου… Και έβαλες πολύ πολύ ψηλά τον πήχυ! Προσυπογράφω κάθε σου λέξη… Σε ευχαριστώ που ανέβηκες αυτόν τον ψυχικό γολγοθά δείχνοντάς μου τον δρόμο….

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      Αγαπητέ μου Σπύρο,

      Έχεις για μέτρο σύγκρισης
      το πολύ όμορφο ποιητικό
      τάλαντο που σού έχει δώσει
      ο Θεός και δε χρειάζεσαι το
      συγκεκριμένο ποίημα
      για πηγή έμπνευσης.

      Η πανάκριβη
      γενναιοδωρία ως φιλοσοφία
      και στάση ζωής, με την οποία
      εκφράζεις Σπύρο τα
      ψυχικά σου ιδιώματα,
      προσωπικά μιλώντας,
      υπερβαίνει κάθε
      μορφή υψηλής ποίησης,
      και συνιστά αφορμή προς
      αυτογνωσία και διαδικασία
      βαθιάς ενδοσκαφής.

      Ευγνώμων!

      Καλό απόγευμα!

      Απάντηση
  6. kostoglou Vaso

    Το ποίημα σας μοναδικό, θα σταθώ όμως στους τελευταίους στίχους:

    Ευθύνη!

    Αυτή,
    Θεέ μου,

    Άπνιχτη, άπνιχτη, άπνιχτη
    ας μείνει…

    Κλείνετε με μια ευχή καταπέλτη. Αν μπορεί να προκύψει κάτι από αυτή την σκληρή εικόνα, που φέρνει στις οθόνες μας την ωμή φρίκη του πολέμου και ξύνει κάπου στο DNA μας τις μνήμες της προσφυγιάς, είναι αυτή η αφύπνιση της ατομικής πλέον ευθύνης. Κάτι σαν αυτό που λέει ο Καζαντζάκης « Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.»

    Απάντηση
  7. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητή Κα Κώστογλου,

    Σάς ευχαριστώ θερμά
    για τα όμορφα λόγια σας !

    Ως προέκταση τού τόσο
    εύστοχου και εποικοδομητικού
    σχολίου σας περί ευθύνης, θα
    ήθελα να προσθέσω πως δεν υπάρχει
    πιο κακουργηματικός και πιο κακόφονος
    ήχος απ᾽ αυτόν
    που βγάζει η έκφραση :

    “Μα καλά,
    εγώ θα σώσω τον κόσμο ;
    Είναι ποτέ δυνατόν ; ”

    Κι έτσι παρατηρούμε μία
    ανοχή, απ᾽ αυτά που
    μπορεί να συμβαίνουν στην
    πολυκατοικία μας, ή και στο δρόμο, μέχρι
    και σε γενικότερες πολιτικές καταστάσεις …

    Μία έκφραση άλλοθι τής
    επανάπαυσής μας, τής ατροφικής
    μας ηθικής αλλά και του ωχαδερφισμού μας
    για την αδικία, την κακία, τη χυδαιότητα …

    Επιτρέψτε μου, παρακαλώ, σ᾽ αυτό το σημείο
    κι άλλη μια ευχή.

    Στο άκουσμα τής παραπάνω
    κακόφωνης
    έκφρασης,
    ποτέ
    ποτέ
    ας μη μένουμε
    σιωπηλοί …

    Ευγνώμων!

    Απάντηση
  8. Ελένη Ιωαννάτου

    Παναγιώτη τι να πω;;;
    Οι λέξεις χάθηκαν μεσ’ τις σταγόνες των δακρύων.

    Είναι τα δάκρυα της ψυχής.
    Μιας ψυχής ανήμπορης να κάνει κάτι, μπροστά στο χαμό αυτού του μικρού χελιδονιού.
    Ο καθένας από εμάς είδαμε την εικόνα αυτού του μικρού άγγελου,
    με τσαλακωμένα τα φτερά, δίχως πνοή στην ακτή λαβωμένο.
    Σταματήσαμε για πέντε λεπτά κι ύστερα όλοι κοιτάξαμε τις δουλειές μας.
    Πάει, ξεχάστηκε έτσι απλά ο μικρός Αϊλάν Κουρντί. Σαν να μην γεννήθηκε ποτέ.
    Αλλά κι αν γεννήθηκε, τι μας ενδιαφέρει εμάς τώρα; Μήπως είναι το δικό μας παιδί;
    Θα μπορούσε όμως να είναι στη θέση του. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι.
    Αλλά ποιος θα νοιαζόταν τότε; Το πολύ η μητέρα μας.

    Όχι δεν είναι αστείο. Είναι η πραγματικότητα.
    Πόσο θλίβομαι… Πόσο πονώ…
    Θα έπρεπε ο καθένας από εμάς να ντρέπεται για όλη την ανθρωπότητα,
    αλλά κυρίως για τον ίδιο του τον εαυτό που ανέχεται και κλείνει τα μάτια μπροστά σε τέτοιου είδους τραγωδία,
    διώχνοντας από πάνω του οποιαδήποτε ευθύνη.
    Ναι, φυσικά και δεν είμαστε αθώοι, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών.
    Είναι το μόνο που μπορούμε να έχουμε. Συνείδηση και ευθύνη.
    Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.
    Έστω και ένα παιδί χαμένο, ισούται με αποτυχία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      … Έστω και ένα παιδί χαμένο, ισούται με αποτυχία ολόκληρης της ανθρωπότητας …

      Αγαπητή μου Ελένη,

      Παίρνω αφορμή από την τοποθέτηση – καταπέλτη σου, για να συμφωνήσω απόλυτα σε όλες τις απόψεις σου.

      Έχεις δίκιο όταν λες πως η ανθρώπινη ζωή έχει καταντήσει να ισοδυναμεί με το τίποτε …

      Πλέον, σε σκοτώνουν για μία τυρόπιτα στο δρόμο ενώ στις δημόσιες και ιδιωτικἐς υπηρεσίες βγαίνουν κριτήρια αξιολόγησης των υπαλλήλων, όπου δίπλα σε κάθε όνομα που αντιστοιχεί σε πρόσωπο τουτέστιν προσωπικότητα, τοποθετείται αξιολογικός αριθμός, ο οποίος – κατά τα πρότυπα τού Άουσβιτς και τού Νταχάου – συνιστά σημείο αναγνώρισης τού εκάστοτε ανθρώπου.

      Σ᾽ ευχαριστώ ….

      Απάντηση
  9. Σοφία Ντούπη

    Πρώτη φορά που δεν ξέρω τι να γράψω…
    Ίσως να είναι που τα μάτια μου είναι βρεγμένα…ίσως που τα δάχτυλά μου τρέμουν ίσως που τα χείλη μου έμειναν άλαλα μπρος στην ορμή του λόγου σας!!!
    Νομίζω πως τα συγχαρητήρια και τα μπράβο μου είναι πολύ φτωχά για σας.

    Απάντηση
  10. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Μεγίστη Τιμή η κρίση σας,
    την οποία κρατώ σαν φυλαχτὀ!

    Ελικρινά σάς είμαι ευγνώμων
    και σάς ευχαριστώ από καρδιάς !

    Καλό ΣΚ !

    Απάντηση
  11. Αθηνά Μαραβέγια

    “Τώρα δα,
    αθώο μου αγόρι,
    έρχομαι να σου ζητήσω
    συγχώρεση εκ μέρους
    κάθε ανθρώπου επί της γης,
    να φιλήσω
    το θεϊκό σου
    μέτωπο,
    και να μεταλάβω
    λίγο
    από το Άγιο Φως που
    άναψε
    η λαμπάδα
    τής θανής σου,
    εκείνης που
    λαμπυρίζει
    φωτιστικά
    τη γέννηση
    τής μετάνοιας,
    όλου
    τού πλανήτη!”
    Δεν έχω λόγια να πω…
    Μονάχα μία τεράστια ΣΥΓΓΝΩΜΗ μπορώ να προσθέσω…
    Μόνο που πιστεύω, ακράδαντα πια, πως οι υπεύθυνοι όλων αυτών των χαμών, με επιστέγασμα τον μικρό Αϊλάν, κωφεύουν και θα εξακολουθήσουν να κωφεύουν, γιατί αυτό ειναι το συμφέρον τους…
    Πόσοι “Αϊλάν” ακόμη, Θεέ μου;

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      Ας κωφεύουν αυτοί …
      Αυτοί τη δουλειά τους, κι εμείς τη δική μας Αθηνά!

      Σάς ευχαριστώ θερμά!

      Απάντηση
  12. Αντώνης Ευθυμίου

    Το συγκεκριμένο ποίημα το έχω διαβάσει πολλές φορές. Όχι λόγω θέματος, αλλά επειδή χειρίστηκες πολύ ωραία το συγκεκριμένο συγκινητικό θέμα. Τα όμορφα λόγια σου είμαι σίγουρος πως θα αγκαλιάζουν την ψυχούλα του μικρού Αϊλάν Κουρντί.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!