Ακόμα ένα βήμα…

28.11.2015

 

«Δεν έπρεπε να απομακρυνθώ από τους άλλους… Πού πήγα κι έμπλεξα πάλι; Δεν βλέπω σχεδόν τίποτα από την στιγμή που το κινητό μου έμεινε από μπαταρία…. Σε πιο σημείο αυτής της καταραμένης σπηλιάς έστριψα λάθος; Πάει πολύ ώρα που έχω να ακούσω οποιοδήποτε θόρυβο πέρα από αυτόν που κάνω εγώ. Προχωράω στα τυφλά χωρίς να ξέρω καν που βρίσκομαι και πού πηγαίνω. Άραγε έχουν περάσει ώρες ή λεπτά από την τελευταία στιγμή που αντίκρισα φως… Αισθάνομαι τον αέρα που με περιβάλει να γίνεται όλο και πιο βαρύς… Η αναπνοή μου γίνεται πιο γρήγορη και αυτή η απαίσια μυρωδιά κλεισούρας και μούχλας με έχει φέρει στα πρόθυρα του εμετού… Έχω αρχίσει να κρυώνω, η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά… Δεν πρέπει να πανικοβληθώ… Ο πανικός δεν θα με βοηθήσει τώρα… Πρέπει να φανώ δυνατός και να προσπαθήσω να καταστρώσω κάποιο σχέδιο ώστε να βγω από αυτή τη φυσική φυλακή….»

Αυτά σκεφτόταν, μέχρι που το πόδι του, αντί να ακουμπήσει στο στερεό βράχο των πετρωμάτων που τον περιέβαλαν, βρήκε μόνο κενό σβήνοντας μια για πάντα από το μυαλό του οποιαδήποτε σκέψη…

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Θωμάδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. drmakspy

    Αχ… Τρομακτικό ακόμα και στην σκέψη…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου