Αλεξάνδρα Γαλανού

31.03.2019

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΝ

Από του ύπνου το παράθυρο

ξεφεύγει ο στίχος

ο μοναχικός.

 

Περιδιαβάζει στην πόλη

ανενόχλητος.

Κάθεται σε παγκάκια

ερωτευμένων,

κλείνει το μάτι

στις μικρές εφημερίδες,

κλεφτά κοιτά

και τις γυμνές φωτογραφίες.

 

Σε σκουριασμένης αρχοντιάς

μπαλκόνια αναρριχάται

γαντζώνεται σε πέτρες

προμαχώνα

κρύβεται πίσω από

βαρέλια δίχρωμα

κι έπειτα προχωρεί

στου Αγίου Κασσιανού

την αγρυπνία  −  ίσως ανάψει

ένα κερί, έτσι για την ευλάβεια

της στιγμής −

 

Ο στίχος ο μοναχικός

σε αναζήτηση

του ποιήματος περιδιαβάζει

στην πόλη ανενόχλητος

σφυρίζοντας

έναν άηχο σκοπό

κι ύστερα χάνεται

στις διακλαδώσεις του ονείρου.

 

_

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΑΛΑΝΟΥ γεννήθηκε στη Λάρνακα. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία. Σπούδασε Κοινωνιολογία στη Νέα Υόρκη κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον ίδιο κλάδο με ειδίκευση στην Κοινωνική Ψυχολογία.  Έχει εκδώσει τις ποιητικέ συλλογές: Ανάμεσα στο ζαφειρί και το γήινο, Συγκάτοικοι του ορίζοντα, Στις γωνιές των λέξεων κα Παρενθέσεις και εισαγωγικά. Το 2003 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης Κώστα Μόντη.  Συναντήθηκε σε διάφορες ποιητικές συναντήσεις στην Κύπρο, στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Συνεργάζεται με λογοτεχνικά περιοδικά σε Κύπρο και Ελλάδα. Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες, ελληνικές και ξένες και έχουν μεταφραστεί  στα γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά, γερμανικά, βουλγαρικά και τουρκικά.  Πρόσφατα έχει παρουσιαστεί το Λογοτεχνικό Πορτραίτο της Αλεξάνδρας Γαλανού από το Κυπριακό Κέντρο της Διεθνούς Ένωσης Συγγραφέων ΠΕΝ.

 

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου