Σε πέταξα σε ένα σωρό από τσαλακωμένα χαρτιά

μια ιστορία δίχως τέλος, μουτζουρώθηκες και πάλι

μία αρχή χωρίς σκοπό, που ανακυκλώνεται σε όνειρο ασθενικό

κι εμείς δυο θλιβεροί πρωταγωνιστές

δύο άβουλα πιόνια πάνω σε μια αιματηρή σκακιέρα.

Εγώ κι εσύ, δυο λέξεις δίχως νόημα

μέσα σε άηχες παραγράφους να διαιωνίζουμε την έχθρα μας

να στάζει το μίσος σε χαρτιά χιλιοσκισμένα

να τρέμουνε απ’ την οργή τα χέρια μας

κι ο φόβος μας κρύος ιδρώτας, να τσουλάει στα μαχαίρια.

Δεν θέλω να σε βλέπω μα ούτε κι εσύ εμένα

μα κάθε φορά, που κοιτάζω σε τούτον τον ανάποδο καθρέφτη

όλο και πιο πολύ φαίνεται πως σου μοιάζω

και το μαρτύριό σου συνεχίζεται

κι ο πόνος μου πάνω σου συντρίβεται

να μην μπορώ να σ’ αγαπήσω

να μην μπορώ να σε μισήσω

εσύ να κατρακυλάς στο τεράστιο κενό μου.

εγώ να είμαι ένα τίποτα χωρίς τίποτα δικό μου.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!