Ανάσταση, του Παναγιώτη Σκοπετέα

12.04.2015

 

 

Σαν Θεός γυρεύω της αγάπης αφορμή,

στους μικρούς αυτού του κόσμου και στου πόνου την ορμή.

 

Τη λησμονιά μη φοβηθείς,

στην ψυχή μου να σταθείς,

σα βελόνα στην κλωστή.

 

Κι αν για ένα όνειρο πονάς,

τι που ακόμα εσύ βαστάς,

κάθε ανθρώπου τη χλωμιά.

 

Ξόρκισα τ’ ανθρώπου τη φτωχή του τη στιγμή,

πίκρα να φυσήσει στ’ άλλου ανθρώπου τη ρωγμή.

 

Στην παγωνιά μην κρατηθείς,

κι έλα απόψε να ντυθείς,

την πληγή μου τη ζεστή.

 

Κι αν με το φεγγάρι ξαγρυπνάς,

τι που εσύ θα περπατάς,

στης ματιάς την ερημιά.

 

Θέλω στο ποτάμι της ψυχής σου τ’ αλμυρό,

να’ μπω και ν’ αρπάξω απ’ τον πάτο της σταυρό.

 

Μέριασε λίγο να σου πω,

πως αχ πόσο σ’ αγαπώ,

πως μακριά σου αναζητώ,

 

να’ βρω ένα αστέρι φυλαχτό,

και μ’ αυτό να βουτηχτώ,

στου καημού σου το ουρλιαχτό.

Με κοιτάς χαμένη και τρομάζει η αστραπή,

παραπονεμένη που ματώνεις τη σιωπή.

 

Ποτέ μην πάψεις ν’ αγαπάς,

το δρομάκι της καρδιάς,

που το λένε Γολγοθά,

 

γιατί μ’ Ανάσταση αν μεθάς,

σαν Χριστός θα προσπερνάς,

κάθε ημέρας το φονιά.

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Σκοπετέας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το όνειρο

Το όνειρο

Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε. Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου. Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια ανέμελα, στη σιωπή. Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα. Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει κι  ομορφαίνει, την ίδια...

Χωρίς Τίτλο

Χωρίς Τίτλο

Στα βάθη του ωκεανού στο υγρό έρεβος της λήθης τα μάτια σου αχτίδα μάταια μια προσευχή χωρίς πίστη Στη μέση της ερήμου άμμος σε κλεψύδρα αέναη για γνώση στερνή διψάσαμε όμως τώρα τα χείλη κολλήσανε Στην πανύψηλη κορυφή η μοναξιά σκληρός παγετώνας για να κρατηθούμε...

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Ήρθα στον κόσμο Έλληνας και ανδρώθηκα ως Κρήτας Στους ώμους γιγάντων μάταια έκατσα Τώρα στην έρημο εξόριστος θυμάμαι τις αισθήσεις Τόπος που δεν μυρίζεις γιασεμί χώμα βρεγμένο ζωντανό τη ρετσινιά των πεύκων και αγέρα καθάριο, δροσερό τόπος άγνωστος είναι αυτός ο τόπος...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Ένα ποίημα γεμάτο από αγάπη! Ταιριαστα λόγια όχι μόνο για σήμερα αλλά για της ψυχής το πάντα… Η εικόνα της ψυχής με τον Σταύρο στον πάτο απίστευτα όμορφη…

    ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΕΣΤΗ. ..

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      Αγαπητή Κα Τζουγανάκη,

      Σας ευχαριστώ θερμά!

      ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Ποτέ μην πάψεις ν’ αγαπάς,

    το δρομάκι της καρδιάς,

    που το λένε Γολγοθά,

    γιατί μ’ Ανάσταση αν μεθάς,

    σαν Χριστός θα προσπερνάς,

    κάθε ημέρας το φονιά.”

    Υπέροχο!!
    Βαθιά φιλοσοφημένο!!
    Πολλές και δυνατές εικόνες!

    Ανάσταση στη καρδιά μας…
    Καλό Πάσχα Παναγιώτη!

    Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Σας ευχαριστώ πολύ για τους ζεστούς σας λόγους!
    Εγκάρδιες ευχές για μόνιμη αναστάσιμη χαρά στη ζωή σας!

    Καλό Πάσχα και σε σάς Κα Ιωαννάτου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου