Ανάσταση, του Παναγιώτη Σκοπετέα

12.04.2015

 

 

Σαν Θεός γυρεύω της αγάπης αφορμή,

στους μικρούς αυτού του κόσμου και στου πόνου την ορμή.

 

Τη λησμονιά μη φοβηθείς,

στην ψυχή μου να σταθείς,

σα βελόνα στην κλωστή.

 

Κι αν για ένα όνειρο πονάς,

τι που ακόμα εσύ βαστάς,

κάθε ανθρώπου τη χλωμιά.

 

Ξόρκισα τ’ ανθρώπου τη φτωχή του τη στιγμή,

πίκρα να φυσήσει στ’ άλλου ανθρώπου τη ρωγμή.

 

Στην παγωνιά μην κρατηθείς,

κι έλα απόψε να ντυθείς,

την πληγή μου τη ζεστή.

 

Κι αν με το φεγγάρι ξαγρυπνάς,

τι που εσύ θα περπατάς,

στης ματιάς την ερημιά.

 

Θέλω στο ποτάμι της ψυχής σου τ’ αλμυρό,

να’ μπω και ν’ αρπάξω απ’ τον πάτο της σταυρό.

 

Μέριασε λίγο να σου πω,

πως αχ πόσο σ’ αγαπώ,

πως μακριά σου αναζητώ,

 

να’ βρω ένα αστέρι φυλαχτό,

και μ’ αυτό να βουτηχτώ,

στου καημού σου το ουρλιαχτό.

Με κοιτάς χαμένη και τρομάζει η αστραπή,

παραπονεμένη που ματώνεις τη σιωπή.

 

Ποτέ μην πάψεις ν’ αγαπάς,

το δρομάκι της καρδιάς,

που το λένε Γολγοθά,

 

γιατί μ’ Ανάσταση αν μεθάς,

σαν Χριστός θα προσπερνάς,

κάθε ημέρας το φονιά.

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Σκοπετέας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Ένα ποίημα γεμάτο από αγάπη! Ταιριαστα λόγια όχι μόνο για σήμερα αλλά για της ψυχής το πάντα… Η εικόνα της ψυχής με τον Σταύρο στον πάτο απίστευτα όμορφη…

    ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΕΣΤΗ. ..

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      Αγαπητή Κα Τζουγανάκη,

      Σας ευχαριστώ θερμά!

      ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Ποτέ μην πάψεις ν’ αγαπάς,

    το δρομάκι της καρδιάς,

    που το λένε Γολγοθά,

    γιατί μ’ Ανάσταση αν μεθάς,

    σαν Χριστός θα προσπερνάς,

    κάθε ημέρας το φονιά.”

    Υπέροχο!!
    Βαθιά φιλοσοφημένο!!
    Πολλές και δυνατές εικόνες!

    Ανάσταση στη καρδιά μας…
    Καλό Πάσχα Παναγιώτη!

    Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Σας ευχαριστώ πολύ για τους ζεστούς σας λόγους!
    Εγκάρδιες ευχές για μόνιμη αναστάσιμη χαρά στη ζωή σας!

    Καλό Πάσχα και σε σάς Κα Ιωαννάτου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου