Αναμετρήσεις

24.05.2018

«Είναι όμορφο μωρό.»

«Πωπώ, άσχημο μωρό που είναι…»

«Τι καλό παιδί!...»

«Πόσο κακό παιδί είναι…»

«Άριστος μαθητής!»

«Άριστη μαθήτρια!»

«Πόσο αμελής μαθητής…»

«Πόσο αμελής μαθήτρια…»

Και πάει λέγοντας. Πόσο εύκολα και απερίσκεπτα κρίνουμε «οι μεγάλοι» τα παιδιά όποιας ηλικίας και αγνοούμε πώς και πόσο τα τραυματίζουμε.

«Πόσο βλάκας είσαι…», γιατί το παιδί δεν έχει μαθηματικό μυαλό. Aντίθετα, έχει ταλέντο στα φιλολογικά ή στα εικαστικά.

Και αγωνίζονται τα παιδιά για ν' αποδείξουν πρώτα στο εαυτό τους, μετά στους γονείς, ύστερα στους δασκάλους και στον περίγυρο, πως έχουν κι αυτά κάποια αξία. Μακάρια εκείνα που τα γονικά τους αναγνωρίζουν τον αγώνα τους και πόσο ΑΤΥΧΑ, εκείνα που έστω και ο ένας γονέας –αν δικαιούται αυτόν τον τίτλο – τα απαξιώνει και στην ουσία είναι και ο μεγάλος ΑΠΩΝ.

Αλήθεια, πόσα παιδιά, κάθε χρόνο μπαίνουν στην διαδικασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων με χιλιάδες προβλήματα, ακόμα κι επιβίωσης… Πόσα είναι εκείνα των οποίων η αυτοεκτίμηση βρίσκεται στα τάρταρα, διότι κάποιος φρόντισε με πολλή δουλειά, αλήθεια, και χίλιους δυο τρόπους, και καλλιέργησε τούτο το έδαφος… Παιδιά με όνειρα, όπως όλα τα παιδιά. Παιδιά με νοιάξιμο για τον συνάνθρωπο. Παιδιά που διψούν να πάνε τη ζωή τους παρακάτω, για να δώσουν μιαν ανάσα χαμόγελου στον γονέα, εκείνον που στέκεται λαμπάδα άσβεστη στο πλάι τους, αλλά και για τον εαυτό τους και την κοινωνία που ονειρεύονται.

Είναι λυπηρό, αλλά θα πρέπει να σταθούμε βράχοι ακλόνητοι δίπλα σε τούτα τα παιδιά. Αυτά είναι που δικαιούνται το αριστείο. Αυτά είναι οι άξιοι μαχητές της ζωής και που κλήθηκαν πολύ νωρίς να μπούνε σε τούτο τον αγώνα. Αυτά, που από τα γεννοφάσκια τους έχουν κληθεί ν' αποδείξουν πως κάτι αξίζουν.

Εάν τα παιδιά που μεγαλώνουν σ' ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, που δεν τους έχουν λείψει τα άκρως απαραίτητα και κυρίως η αγάπη και το νοιάξιμο και από τους δύο γονείς – κι ας είναι χωρισμένοι – και που τούς παρέχουν την δυνατότητα της ιδιωτικής και πρότυπης βασικής εκπαίδευσης – άλλος ένας διαχωρισμός που καλούνται τα παιδιά να βιώσουν από την τρυφερή τους ηλικία – κάνουν τον αγώνα τους, βγαίνουν «νικητές» και αξίζουν συγχαρητήρια από καρδιάς, εκείνα τα «άλλα»τι αξίζουν, άραγε;

Ας μάθουμε, λοιπόν, εμείς οι ενήλικες, «οι μεγάλοι», πως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τα πληγώνουμε. Μπορεί το όποιο παιδί που ήρθε στον κόσμο να μην ήταν και τόσο «ευπρόσδεκτο», από την στιγμή, όμως, που το φέραμε, οφείλουμε να του δώσουμε όσα περισσότερα εφόδια μπορούμε, μα περισσότερο, να του δώσουμε την αμέριστη αγάπη μας.

Πόσοι, αλήθεια, από 'μας, δεν ξεσπάμε τα όποια προβλήματα και νεύρα μας πάνω στα παιδιά μας; Πόσες φορές τα έχουμε χρησιμοποιήσει, στις όποιες διαμάχες μας με τον/την σύντροφό μας; Πόσα είναι εκείνα τα παιδιά, που όταν δεν είμαστε μπροστά, στην όποια σχολική ή εξωσχολική τους δραστηριότητα, απελευθερώνονται και βγάζουν την όποια επιθετικότητα εισπράττουν στο σπίτι ή το αντίθετο, έχουν, δηλαδή,  μια αφύσικη παθητικότητα σε ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω τους;

Άλλοτε δεν υπήρχαν τα μέσα που υπάρχουν σήμερα. Άλλοτε οι περισσότεροι γονείς ήταν του Δημοτικού, άντε, και του Σχολαρχείου και η πατριαρχία καλά κρατούσε. Τότε η γυναίκα δεν έβγαινε από το σπίτι, δεν είχε δικαιώματα και βίωνε καταστάσεις που δεν μπορούσε να τις μοιραστεί με κανένα. Έπεφτε με τα μούτρα στα παιδιά, από ένστικτο και πολλή αγάπη, και προσπαθούσε να τα κρατήσει περισσότερο στην ποδιά της. Χωρίς να ξέρει γράμματα, τα έβαζε να διαβάζουν, σαν να ήταν γραμματιζούμενη. Κι αυτό, μόνο και μόνο για να ξεφύγουν από την φτώχια, «να γίνουν κάτι».

Σήμερα δεν υπάρχουν αγράμματοι γονείς. Σήμερα υπάρχει η τεχνολογία, που πολλές φορές μας παρέχει τις υπηρεσίες της στις όποιες απορίες μπορεί να έχουμε. Υπάρχουν βιβλία και μελέτες για το μεγάλωμα ενός παιδιού, για το πώς οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε σε ένα παιδί, για το πώς τραυματίζεται η ψυχούλα του, για τα βιώματα που θα κουβαλάει μετά για την υπόλοιπη ζωή του. Σήμερα υπάρχουν οι επιστήμονες που μπορούν να μας συμβουλέψουν, που μπορούν να βοηθήσουν ένα παιδί, στο κάθε πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπίζει.

Αλήθεια, κι εμείς «οι άλλοι»τι κάνουμε; Καθόμαστε εκ του ασφαλούς και κρίνουμε. Και δεν μας αρκεί η κρίση, αλλά πάμε και παραπέρα,  κατακρίνουμε και επικρίνουμε τα παιδιά. Αυτά που δεν φταίνε σε τίποτα, αν κουβαλάνε τα όποια προβλήματα του/της ή και των δύο γονιών τους.

Μήπως είναι καιρός, να σκύψουμε όλοι πάνω από τα παιδιά, να τους δείξουμε πως όλοι έχουμε ικανότητες, πως όλοι αξίζουμε την αναγνωρισιμότητα και την μοναδικότητα, αρκεί να παλέψουμε γι' αυτήν; Το θεάρεστο, βέβαια, θα ήταν, να σκύψουμε πάνω από τα όποια παιδιά, τα δικά μας, δηλαδή αυτά που ευλογηθήκαμε να φέρουμε εμείς στον κόσμο, αλλά και όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά, που δεν φταίνε αν είναι διαφορετικά από 'μας. Ας πάψουμε να τα φορτώνουμε με τις δικές μας ενοχές και ανασφάλειες, με τα δικά μας ψυχολογικά προβλήματα, που οι περισσότεροι διαθέτουμε αρκετά στις μέρες μας. Ας τους δείξουμε πόσο μοναδικά είναι. Ας πιστέψουμε σ' αυτά. Ας τα βοηθήσουμε να μάθουν να υπολογίζουν και να σέβονται το μεγαλύτερο αγαθό της ζωής, αυτήν την ίδια την ζωή. Ας τα πιάσουμε από το χέρι, όπως όταν πρωτοπερπάτησαν, και ας διαβούμε μαζί τους τις όποιες μάχες θα κλιθούν να δώσουν στην ζωή τους. Ίσως τότε να μάθουν να σέβονται τους μεγαλύτερους και τους διαφορετικούς από τους ίδιους, εφόσον το μάθουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Ίσως τότε σταματήσουν οι αυτοκτονίες μετά την δοκιμασία «της ιεράς εξέτασης» των Πανελλαδικών και όχι μόνο. Ίσως, τελικά, κατορθώσουμε να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία, μια πιο υγιή κοινωνία. Ίσως…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πόσο εύκολα βάζουμε ταμπέλες…πόσο εύκολα κρίνουμε…πόσο εύκολα κόβουμε φτερά…. σε ευχαριστώ για αυτόν τον μονόλογο Αθηνά!!

    Απάντηση
    • Athina Maravegia

      Εγώ ευχαριστώ, έστω και καθυστερημένα, αλλά, όπως λέει και μια παροιμία “κάλλιο αργά παρά ποτέ”!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου