Select Page

Ανδροειδές

Ανδροειδές

robot_woman

Γη

Σωτήριο έτος 3566

Όχι, δεν καταστραφήκαμε ακόμα.

Ναι, καταβάλαμε σημαντικές προσπάθειες δια τούτο σε όλα τα επίπεδα.

Ο πλανήτης, μετά από μια μεγάλη περίοδο ελεγχόμενων γεννήσεων που επεβλήθησαν από τη μια και μόνη παγκόσμια κυβέρνηση, μετρά πλέον κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Τα κατάφεραν τελικά να το φέρουν στα μέτρα τους.

Ρομπότ και Άνθρωποι συζούν αρμονικά. Συζούν κυριολεκτικά. Οι περισσότεροι άντρες, οι ευκατάστατοι κυρίως, αγοράζουν την τελευταία λέξη τεχνητής νοημοσύνης, επιλέγοντας ύψος, φύλο, χαρακτήρα, μέχρι κουσούρια... τεχνητά κι αυτά. Σπανίως μπορείς να καταλάβεις αν πρόκειται για άνθρωπο ή ανδροειδές τέτοια ομοιότητα.

......................................................................................................................

Τομέας 449

Διαμέρισμα Δ22348

WC

Σκουπίστηκε, πέταξε το χαρτί και σήκωσε το κιλοτάκι της. Το μαλλί της κοντό και ξανθό άχυρο. Το δέρμα της αψεγάδιαστο μετάξι. Τα μάτια της γαλάζια θάλασσα.

Σήκωσε το σιέλ φορμάκι- παντελόνι της μέχρι ψηλά στη μέση και κατέβασε το πάνω μέρος ώστε να καλύπτει το τελείωμά του. Κοίταξε στον καθρέφτη μηχανικά χωρίς να νοιώθει τίποτα. Όλα προγραμματισμένα να μαθαίνει να εξελίσσεται αλλά σίγουρα δίχως να νοιώθει, πώς θα ήταν δυνατόν; Γιατί, μήπως κατούρησε προηγουμένως; Δεν κατουράνε τα ρομπότ. Όλα ήταν ένα πρόγραμμα που πλησίαζε βλάσφημα την τελειότητα.

Φερόταν τρομακτικά φυσιολογικά. Κατούρημα μετά από πολύωρο σεξ κι ένα ντους. Άνοιξε την μπαταρία να ακούγεται ο θόρυβος κι έκανε κάτι εσωτερικές υπολογιστικές διεργασίες ώστε να αυξήσει την υγρασία της. Όπως πριν, που έκαναν έρωτα, όμως τώρα έπρεπε να μυρίζει αφροντούς κι όχι φερορμόνες, λίγο περισσότερη υγρασία στα τέλεια νάιλον μαλλιά της. Το νερό δεν τους έκανε καλό, η παρατεταμένη έκθεση δημιουργούσε προβλήματα στα close to perfect κυκλώματά τους.

 

Κρεβατοκάμαρα

Εκείνος αφέθηκε να χαλαρώσει για λίγο ξαπλωμένος ανάσκελα. Ζήτησε από τον έξυπνο υπολογιστή του σπιτιού να κατέβει η θερμοκρασία στο υπνοδωμάτιο κατά 5 βαθμούς Κελσίου, να χαμηλώσει το φως και να προβληθεί στο ταβάνι ένας τρισδιάστατος, παλιός, ξύλινος ανεμιστήρας που να γυρίζει με έναν ανεπαίσθητο θόρυβο. Τεντώθηκε, καλογυμνασμένος όσο φαινόταν τουλάχιστον από το σεντόνι, με το οποίο είχε μπερδευτεί. Σκεφτόταν ότι άξιζε τελικά η συμβία του. Δεν πέταξε τα λεφτά του. Την είχε τέσσερα χρόνια, μα αυτό το τελευταίο λογισμικό που πλήρωσε για να της εγκαταστήσουν, ψώνιο. Θα πρότεινε το μοντέλο σε πολλούς συναδέλφους στο συνέδριο του άλλου μήνα.

 

WC

Άνοιξε το ντουλάπι της και ψαχούλεψε στο πίσω μέρος να βρει τα οργανικά χάπια που διατηρούσαν τη στιλπνότητα του δέρματός της και πιέζοντας με λίγη περισσότερη δύναμη από όσο απαιτούσε η διαδικασία ένοιωσε το πίσω μέρος του να υποχωρεί.

Η περιέργεια ήταν για πάνω από εικοσαετία ανεπτυγμένη στα λογισμικά ανδροειδών -συντρόφων, καθώς είχε θεωρηθεί από τα λίγα ανθρώπινα ιδιώματα που δίχως αυτά παρέμεναν κούκλες και παιχνίδια - χανόταν η αλήθεια με μιας.

Έβγαλε με κάποια προσπάθεια ένα παλιό, σκονισμένο ξύλινο κουτί.

 

Κρεβατοκάμαρα

Σφάλισε τελείως τα μάτια του και σκέφτηκε πόσο πολύ την έκανε κέφι. Τον ξεζούμισε κανονικά σήμερα. Έπαιξαν πιο πολλούς ρόλους από κάθε άλλη φορά. Κι όσο εκείνη δεν κουραζόταν τόσο εκείνος καύλωνε και πλησίαζε στην κορύφωση. Ήταν η τέλεια αφέντρα και σκλάβος, υπηρέτρια και κυρία, παρθένα και πουτάνα του. Είχε ένα γλυκό πόνο στους βουβώνες του και το κορμί του άρχισε να χαλαρώνει σιγά-σιγά από την τσίτα και την ένταση.

 

WC

Βρέθηκε να κοιτά κρυμμένες... αναμνήσεις από τη ζωή όπως την ξέραμε κάποιες δεκαετίες πριν, φωτογραφίες, ένα μενταγιόν, ένα πιστόλι, κάποια έντυπα, βιβλία (άλλο είδος εξαφανισμένο προ αμνημονεύτων ετών). Έπιασε το πιστόλι και χάιδεψε την ψυχρή μεταλλική του επιφάνεια. Είδε ξανά τις φωτογραφίες, η χαμογελαστή μελαχρινή κοπέλα αγκαλιά στις περισσότερες με εκείνον.

ΕΚΕΙΝΟΝ, πώς γινόταν ποτέ;

Δεν το κατάλαβε. Κοιτούσε μια εκείνη και μια εκείνον.

Η θερμοκρασία της ανέβηκε από μόνη της.

Ζήλεια. Άλλο συναίσθημα μελετημένο κι εμφυτευμένο κατάλληλα. Είδε στο μυαλό της τη συνέχεια… εκείνη... εκείνοι... ΜΑΖΙ… κι αυτή αλλού, μήπωςμήπως για ανακύκλωση;

Στα σκουπίδια;

Τα βλέφαρά της τρεμόπαιξαν μηχανικά.

Το στιγμιαίο της βραχυκύκλωμα ακολούθησε ένα συναίσθημα για το οποίο ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είχε προγραμματιστεί - μάλλον ένστικτο περισσότερο - αυτό της επιβίωσης.

 

Κρεβατοκάμαρα

Άκουσε το θόρυβο και σήκωσε τα μάτια του μέχρι την πόρτα του υπνοδωματίου. Είδε στο πρόσωπό της εκείνο το τέλειο φωτεινό όσο έπρεπε χαμόγελο. Παρ’ όλα αυτά κάτι δεν πήγαινε καλά, ίσως και το χαμηλό φως, κοίταξε μισοκλείνοντας τα μάτια του για να εστιάσει.

Προχώρησε με αργά βήματα προς το μέρος του. Είδε τη φωτογραφία, μετά το πιστόλι...

Έκανε να σηκωθεί, μα η ώθηση από τον πυροβολισμό σε τέτοια απόσταση ήταν τεράστια. Έπεσε πίσω. Ο πόνος τον τύλιξε βουτώντας τον απ’ το σαγόνι και κατέβηκε, ανοίγοντας προς το πληγωμένο του στέρνο.

Πέταξε τη φωτογραφία στο πάτωμα, κι εκείνη προσγειώθηκε ανάποδα…

Θαμπά μπλε ορνιθοσκαλίσματα έγραφαν…Mom n’ Dad. 

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Κοφτές περιγραφές συνθέτουν άψογα όλο το σκηνικό και μπόλικο συναίσθημα σε κάτι υποτίθεται ψυχρό και απρόσωπο.
    Ανδροειδές που υποκύπτει στη ζήλεια..στην αγάπη..στον έρωτα. Και εγώ πραγματικά ερωτεύτηκα..το διήγημά σου.

    Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  2. Γιάννης

    παράξενο κείμενο…)

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ευτυχώς που *ζω* στο 2016 και δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο τρισεκατομμύριο να αισθανθώ το προγραμματισμένο από έναν *πάνσοφο* υπολογιστή αίσθημα της ζήλειας εν έτει 3566!!!!
    Πολύ ωραίο γραμμένο…΅Η επιτομή της επιστημονικής φαντασίας…
    ΜΠΡΑΒΟ Δημήτρη!

    Απάντηση
  4. ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

    Ιδιαίτερη σύλληψη, ξεχωριστή αφηγηματική τεχνική και επιδέξια δοσμένα τα νοήματα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!