Αντίο και να περάσεις όμορφα!

16.08.2016

Στο τέλος μιας σχέσης

Από όποιον/α ευθύνεται,

Όταν όλα θα έχουν ειπωθεί, όταν αδειάσουμε από λόγια, τότε σου είχα πει πως θα σου γράψω. Τηρώντας την υπόσχεση μου τώρα θα βρίσκεται αυτό το γράμμα στα χέρια σου.
Δε ζητούσα να με καταλάβεις, γι’ αυτό έφυγα. Γι’ αυτό το έζησες κι αυτό από μένα. Ίσως, μετά από πολλή σκέψη, συνειδητοποίησα πως δεν έφταιγες εσύ σε τίποτα, εγώ ήμουν ο δύσκολος χαρακτήρας της ιστορίας μας.
Ακόμα είδα τα λάθη μου ένα-ένα να φανερώνονται. Δεν ήθελα να πω μια συγγνώμη και μετά πως καθάρισα, πως θα ’μαι ό,τι καλύτερο μπορώ, γιατί δε θα μπορούσα ποτέ να αλλάξω. Έτσι είμαι και δυστυχώς για σένα, αυτό δεν αλλάζει. Όσο κι αν προσπαθώ, πάντα θα απέχω πολύ απ’ αυτό που ονειρεύτηκες.
Ξέρω, είναι εκνευριστικό, το να είμαι τόσο αφοπλιστικά ειλικρινής, ας πούμε πως κι αυτό είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας μου.
Και τι νόημα έχουν τώρα όλα αυτά, αφού δε γίνεται τίποτα; Βγάζω από πάνω μου το βάρος της πληγής που ξέρω πως σου άνοιξα και, επιπλέον, θέλω να σου δείξω ότι πρέπει να πάψεις να με σκέφτεσαι, να κάνεις όσο πιο ανώδυνο τον χωρισμό.
Να μη φυλάξεις τίποτα από μένα, γιατί δε θα γυρίσω ξανά. Μην το δεις σαν άδικο, αλλά σαν μια δίκαιη απόφαση, που θα σε ανακουφίσει από κάτι τρελό που θα μετέτρεπε τη ζωή σου σε εφιάλτη. Σε απαλλάσσω.
Να περάσεις όμορφα από δω και πέρα, να βρεις εκείνον τον άνθρωπο, που θα σε ταξιδεύει και θα είναι συνεπιβάτης, όχι να τσακώνεστε για το ποιος θα είναι οδηγός. Να είστε ένα. Εμείς δεν το καταφέραμε.
Τέλος, μια λέξη χρειάζεται μόνο να πω: Αντίο.

Σ’ αυτόν/ην που πρέπει να ξεχάσει.

 

_

γράφει η Πόπη Κλειδαρά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Εκ βαθέων εξομολόγηση σε ένα γράμμα που θέλει κότσια να αποδεχθείς ότι το γραψες…το στειλες και κάποιος/α το διάβασε χωρίς να πονέσει γιατί άφησε τα λάθη να υπερισχύσουν της συγνώμης….
    Μπράβο!

    Απάντηση
  2. Πόπη Κλειδαρά

    Σ’ ευχαριστώ πολύ κυρία Χρυσούλα. Πάντα είσαι με μια καλή κουβέντα που καλύπτει όλο το κείμενο. Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Πολύ δυνατό το γράμμα σου Πόπη μου…Θέλει δύναμη να επωμιστείς όλη την ευθήνη μιας σχέσεις και μαγκιά να παραδεχτείς τα λάθη σου!!!!! Μου άρεσε πολύ και το γράμμα αλλά και ο αποστολέας του!!!!! Μπράβο σου!!!!!!

    Απάντηση
  4. Πόπη Κλειδαρά

    Σοφία μου σ’ ευχαριστώ πολύ! Χαίρομαι που σου άρεσε! Να είσαι καλά! Τα λέμε

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου