Αντίο και να περάσεις όμορφα!

16.08.2016

Στο τέλος μιας σχέσης

Από όποιον/α ευθύνεται,

Όταν όλα θα έχουν ειπωθεί, όταν αδειάσουμε από λόγια, τότε σου είχα πει πως θα σου γράψω. Τηρώντας την υπόσχεση μου τώρα θα βρίσκεται αυτό το γράμμα στα χέρια σου.
Δε ζητούσα να με καταλάβεις, γι’ αυτό έφυγα. Γι’ αυτό το έζησες κι αυτό από μένα. Ίσως, μετά από πολλή σκέψη, συνειδητοποίησα πως δεν έφταιγες εσύ σε τίποτα, εγώ ήμουν ο δύσκολος χαρακτήρας της ιστορίας μας.
Ακόμα είδα τα λάθη μου ένα-ένα να φανερώνονται. Δεν ήθελα να πω μια συγγνώμη και μετά πως καθάρισα, πως θα ’μαι ό,τι καλύτερο μπορώ, γιατί δε θα μπορούσα ποτέ να αλλάξω. Έτσι είμαι και δυστυχώς για σένα, αυτό δεν αλλάζει. Όσο κι αν προσπαθώ, πάντα θα απέχω πολύ απ’ αυτό που ονειρεύτηκες.
Ξέρω, είναι εκνευριστικό, το να είμαι τόσο αφοπλιστικά ειλικρινής, ας πούμε πως κι αυτό είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας μου.
Και τι νόημα έχουν τώρα όλα αυτά, αφού δε γίνεται τίποτα; Βγάζω από πάνω μου το βάρος της πληγής που ξέρω πως σου άνοιξα και, επιπλέον, θέλω να σου δείξω ότι πρέπει να πάψεις να με σκέφτεσαι, να κάνεις όσο πιο ανώδυνο τον χωρισμό.
Να μη φυλάξεις τίποτα από μένα, γιατί δε θα γυρίσω ξανά. Μην το δεις σαν άδικο, αλλά σαν μια δίκαιη απόφαση, που θα σε ανακουφίσει από κάτι τρελό που θα μετέτρεπε τη ζωή σου σε εφιάλτη. Σε απαλλάσσω.
Να περάσεις όμορφα από δω και πέρα, να βρεις εκείνον τον άνθρωπο, που θα σε ταξιδεύει και θα είναι συνεπιβάτης, όχι να τσακώνεστε για το ποιος θα είναι οδηγός. Να είστε ένα. Εμείς δεν το καταφέραμε.
Τέλος, μια λέξη χρειάζεται μόνο να πω: Αντίο.

Σ’ αυτόν/ην που πρέπει να ξεχάσει.

 

_

γράφει η Πόπη Κλειδαρά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

Μελέκ

Μελέκ

Έκατσε στο παγκάκι αναστενάζοντας με ανακούφιση. Τα πόδια του δεν συνεργάζονταν όπως άλλοτε αλλά σήμερα του έκαναν το χατήρι να τον πάνε μέχρι τη θάλασσα. Ήταν δεν ήταν δεκαπέντε χρονών όταν πρωτοείδε εκείνη την κοπέλα. Χάθηκε τόσο στο μπλε των ματιών της που απ’ την...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Εκ βαθέων εξομολόγηση σε ένα γράμμα που θέλει κότσια να αποδεχθείς ότι το γραψες…το στειλες και κάποιος/α το διάβασε χωρίς να πονέσει γιατί άφησε τα λάθη να υπερισχύσουν της συγνώμης….
    Μπράβο!

    Απάντηση
  2. Πόπη Κλειδαρά

    Σ’ ευχαριστώ πολύ κυρία Χρυσούλα. Πάντα είσαι με μια καλή κουβέντα που καλύπτει όλο το κείμενο. Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Πολύ δυνατό το γράμμα σου Πόπη μου…Θέλει δύναμη να επωμιστείς όλη την ευθήνη μιας σχέσεις και μαγκιά να παραδεχτείς τα λάθη σου!!!!! Μου άρεσε πολύ και το γράμμα αλλά και ο αποστολέας του!!!!! Μπράβο σου!!!!!!

    Απάντηση
  4. Πόπη Κλειδαρά

    Σοφία μου σ’ ευχαριστώ πολύ! Χαίρομαι που σου άρεσε! Να είσαι καλά! Τα λέμε

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου