Αντίο και να περάσεις όμορφα!

16.08.2016

Στο τέλος μιας σχέσης

Από όποιον/α ευθύνεται,

Όταν όλα θα έχουν ειπωθεί, όταν αδειάσουμε από λόγια, τότε σου είχα πει πως θα σου γράψω. Τηρώντας την υπόσχεση μου τώρα θα βρίσκεται αυτό το γράμμα στα χέρια σου.
Δε ζητούσα να με καταλάβεις, γι’ αυτό έφυγα. Γι’ αυτό το έζησες κι αυτό από μένα. Ίσως, μετά από πολλή σκέψη, συνειδητοποίησα πως δεν έφταιγες εσύ σε τίποτα, εγώ ήμουν ο δύσκολος χαρακτήρας της ιστορίας μας.
Ακόμα είδα τα λάθη μου ένα-ένα να φανερώνονται. Δεν ήθελα να πω μια συγγνώμη και μετά πως καθάρισα, πως θα ’μαι ό,τι καλύτερο μπορώ, γιατί δε θα μπορούσα ποτέ να αλλάξω. Έτσι είμαι και δυστυχώς για σένα, αυτό δεν αλλάζει. Όσο κι αν προσπαθώ, πάντα θα απέχω πολύ απ’ αυτό που ονειρεύτηκες.
Ξέρω, είναι εκνευριστικό, το να είμαι τόσο αφοπλιστικά ειλικρινής, ας πούμε πως κι αυτό είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας μου.
Και τι νόημα έχουν τώρα όλα αυτά, αφού δε γίνεται τίποτα; Βγάζω από πάνω μου το βάρος της πληγής που ξέρω πως σου άνοιξα και, επιπλέον, θέλω να σου δείξω ότι πρέπει να πάψεις να με σκέφτεσαι, να κάνεις όσο πιο ανώδυνο τον χωρισμό.
Να μη φυλάξεις τίποτα από μένα, γιατί δε θα γυρίσω ξανά. Μην το δεις σαν άδικο, αλλά σαν μια δίκαιη απόφαση, που θα σε ανακουφίσει από κάτι τρελό που θα μετέτρεπε τη ζωή σου σε εφιάλτη. Σε απαλλάσσω.
Να περάσεις όμορφα από δω και πέρα, να βρεις εκείνον τον άνθρωπο, που θα σε ταξιδεύει και θα είναι συνεπιβάτης, όχι να τσακώνεστε για το ποιος θα είναι οδηγός. Να είστε ένα. Εμείς δεν το καταφέραμε.
Τέλος, μια λέξη χρειάζεται μόνο να πω: Αντίο.

Σ’ αυτόν/ην που πρέπει να ξεχάσει.

 

_

γράφει η Πόπη Κλειδαρά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Εκ βαθέων εξομολόγηση σε ένα γράμμα που θέλει κότσια να αποδεχθείς ότι το γραψες…το στειλες και κάποιος/α το διάβασε χωρίς να πονέσει γιατί άφησε τα λάθη να υπερισχύσουν της συγνώμης….
    Μπράβο!

    Απάντηση
  2. Πόπη Κλειδαρά

    Σ’ ευχαριστώ πολύ κυρία Χρυσούλα. Πάντα είσαι με μια καλή κουβέντα που καλύπτει όλο το κείμενο. Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Πολύ δυνατό το γράμμα σου Πόπη μου…Θέλει δύναμη να επωμιστείς όλη την ευθήνη μιας σχέσεις και μαγκιά να παραδεχτείς τα λάθη σου!!!!! Μου άρεσε πολύ και το γράμμα αλλά και ο αποστολέας του!!!!! Μπράβο σου!!!!!!

    Απάντηση
  4. Πόπη Κλειδαρά

    Σοφία μου σ’ ευχαριστώ πολύ! Χαίρομαι που σου άρεσε! Να είσαι καλά! Τα λέμε

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου