Αντίο

2.03.2014

 

 

Οι πέτρες στο δρόμο

χάλκινες

λαμπυρίζουν σχεδόν πορτοκαλένιες.

 

Το ποδήλατο αραγμένο

στην άκρη του δρόμου.

Ένα παλιό ποδήλατο

με ένα καλάθι μπροστά.

 

Πάλι χάιδευα τα χόρτα

με τα φορέματα μου

τις μπογιές στα χέρια μου.

 

Τώρα όμως είμαι μόνη μου.

Δεν πάσχω από αμήχανα χαμόγελα.

Εχέμυθες σιωπές.

Μόνο γαλήνη.

 

Μου λένε τώρα τελευταία

πως τα μαλλιά μου μακρύνανε λίγο

πως κοκκινίζουνε στο φως

πως τα μάτια μου είναι κάπως πράσινα.

Νομίζω τους πιστεύω.

 

Ξέρω πως με σκέφτεσαι.

Το άρωμα σου αντηχεί ακόμα στο μυαλό μου.

Αλλά εγώ ακόμα τρέχω στα λιβάδια

και εσύ συνεχίζεις να με λες "παιδί".

 

Θυμάσαι τι σου 'χα πει;

Θυμήσου.

Μάζεψε στη χούφτα σου

λίγο χώμα.

Ξερό απ' την θέρμη και τον ήλιο.

Σκόρπισέ το στον αέρα.

 

Εκεί στις τελευταίες αναλαμπές

της δύσης.

Γύρισα το πρόσωπό μου.

Κοίταξα τον ήλιο

και χαμογέλασα.

 

Θυμάσαι τι σου είχα πει;

"Απλώς, σκόρπισε λίγο χώμα.

Με ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης.

Λες και δεν είμαι εδώ.

Κάνε πως δεν ήμουν ποτέ εδώ.

Και μετά άσε με σιγά σιγά να χαθώ."

 

Το ξέρω πως με σκέφτεσαι.

Θυμήσου όμως.

 

Πάψε να ρωτάς για μένα.

 

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. solakidis

    Αγαπητή Δήμητρα,
    Το ποίημα σου με άγγιξε και με ταξίδεψε. Τόσο μεστό και αληθινό. Τόσο μελωδικό και ποιητικό. Ένα αληθινό απόσταγμα ψυχής!
    Εύχομαι να έχω την ευκαιρία να διαβάσω και άλλα δημιουργήματά σου.

    Σολακίδης Παναγιώτης

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου