Ανταριασμένες σιωπές

Δημοσίευση: 26.06.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Το ξέσπασμα της ψυχής μου τράνταξε τη νύχτα
το ζωντάνεμα εκείνου του καλοκαιριού φώτισε το σκοτάδι
με πονούσε τόσο δυνατά η θύμησή του που μ' έκανε να κλάψω
μου υπενθύμισε τη μοναξιά μου και με γέμισε πίκρα

Ανταριασμένες σιωπές οι σκέψεις καρφωμένες εκεί στην παραλία
όπου η μυρουδιά της θάλασσας ζυμώνονταν με τον καυτό αέρα
τώρα οι ελπίδες μου είναι ελάχιστες κι ανήμπορες
μα η νύχτα μ' ένα πέπλο βαρύ κρύβει την αγωνία

Αλίμονο εγώ η δειλή θαρρείς πως ζω μόνο γι' αυτό
οι ρυτίδες έντονες το μαρτυρούν στο πρόσωπό μου
η ύπαρξή μου περιπλανιέται, χάνεται στο σκοτάδι
τα όνειρά μου κοιμισμένα κι εγώ μαρτυρικά το ξημέρωμα καρτερώ.

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ελένη μου,
    Πόσο δυνατές είναι οι ανταριασμένες σιωπές σου!!!
    Η μοναξιά της ψυχής πονάει πολύ περισσότερο από την πληγή του σώματος….Κόβει σαν μαχαίρι ιδιαίτερα τη νύχτα!

    ΜΠΡΑΒΟ !!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Λυπάμαι πολύ Χρυσούλα τώρα το είδα……Εγώ πάντως σεευχαριστώ πάρα πολύ έστω και τώρα………..καλό σ/κ…..

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Αχ… αυτές οι θύμησες πόση δύναμη κουβαλούν μέσα από τις σιωπές τους!!! Κι η μοναξιά γεμάτη μυρωδιές κι ανήμπορες ελπίδες…! Πολύ δυνατό το ποίημα σας Ελένη, μπράβο σας!!!!!! Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Ευχαριστώ κ.Ντούπη,…Καλό σ/κ…..

      Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Έτσι ακριβώς…….ευχαριστώ και για την επιμέλεια της δράσης [Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου…..]ΚΑΛΟ Σ/Κ…..

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου