Το ξέσπασμα της ψυχής μου τράνταξε τη νύχτα
το ζωντάνεμα εκείνου του καλοκαιριού φώτισε το σκοτάδι
με πονούσε τόσο δυνατά η θύμησή του που μ' έκανε να κλάψω
μου υπενθύμισε τη μοναξιά μου και με γέμισε πίκρα

Ανταριασμένες σιωπές οι σκέψεις καρφωμένες εκεί στην παραλία
όπου η μυρουδιά της θάλασσας ζυμώνονταν με τον καυτό αέρα
τώρα οι ελπίδες μου είναι ελάχιστες κι ανήμπορες
μα η νύχτα μ' ένα πέπλο βαρύ κρύβει την αγωνία

Αλίμονο εγώ η δειλή θαρρείς πως ζω μόνο γι' αυτό
οι ρυτίδες έντονες το μαρτυρούν στο πρόσωπό μου
η ύπαρξή μου περιπλανιέται, χάνεται στο σκοτάδι
τα όνειρά μου κοιμισμένα κι εγώ μαρτυρικά το ξημέρωμα καρτερώ.

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!