Αν αγαπάς, να αγαπάς

Δημοσίευση: 19.10.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου,
ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου.
Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει,
απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει.
Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει,
για την αγάπη του αυτή να μην το μετανιώσει!
Να γίνεσαι στην πλάτη του φτερά για να πετάξει,
να φτάσει προς τους στόχους του, ποτέ να μην πλαντάξει!
Να γίνεσαι πηγή ζωής, στης μοναξιάς την ξέρα,
να φέγγεις στα σκοτάδια του σαν να ‘σαι εσύ η μέρα.
Να γίνεσαι το όνειρο στ’ ονειροδρόμιό του,
το μαξιλάρι ν’ ακουμπά να φεύγει ο ιδρός του.
Να γίνεσαι φάρος ψηλά στης δυστυχίας τα βράχια,
αιτία να γεμίζουνε του νου του όλα τα άδεια.
Και μη γεμίσουν με Γιατί, με Ίσως και Δεν πρέπει,
μα να γεμίσουν με χαρές της ζήσης του τα έτη.
Να γίνεις γόμα που θα βρει τα λάθη του να σβύσει
κι ένα βιβλίο που χαρές κοντά σου θα γεμίσει.
Να γίνεις λάδι και ψωμί την πείνα του να θρέψει,
Μαλεβιζιώτικος συρτός μαζί σου να χορέψει!
Να γίνεις η Ανάσταση στο μαύρο Γολγοθά του,
καμπάνας σιγοκάλεσμα μες στην αγκαλιά του!
Αυτό π’ ακούει ο πιστός και τρέχει στο ‘κκλησάκι
κι αφήνει σαν κατάθεση και πόνους και φαρμάκι.
Κι όταν τη λύτρωση θα βρει θα κάνει το σταυρό του,
που γίνηκες απ’ το Θεό ΕΣΥ ο άνθρωπός του!

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Βασίλη ,
    σε ευχαρισώ πολύ για την επιμέλεια του ποιήματός μου!

    Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Η αγάπη και η ευτυχία λένε πως δεν μετριούνται…και πως πάντα έχει χώρο η ψυχή για λίγο παραπάνω!!! ”Αν αγαπάς(λοιπόν) να αγαπάς” με κάθε τρόπο…και να γίνεσαι όλα όσα αποζητάει η αγάπη για να μένει αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο!!! Υπέροχο το ποίημά σου αγαπημένη μου Χρυσούλα!!!Μεγάλη αγκαλιά σε όλους σας!!!!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Αγαπημένη μου Σοφία,

      Μέσα απ’ την καρδιά μου σε ευχαριστώ… Αυτό εννοώ εγώ αγάπη…ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ , ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΙΜΗΜΑ…
      Να είστε καλά και να καμαρώνετε ό,τι αγαπάτε…

      Ο Θεός να σας βλέπει ….

      Πολλά φιλιά σε όλους σας!!!!!!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου