Και είναι σαν τη βροχή η διχόνοια μας και εξαπλώνεται σαν σύννεφο.

Περαστικοί και άγνωστοι μεταξύ μας ανταλλάζουμε βλέμματα.

Χωρίς λέξεις γιατί ξεχάσαμε τα νοήματα.

Και είναι σαν τη βροχή και δεν την λησμονούμε.

Μας κατασπαράξανε τα όνειρα. Μας μέθυσαν εσκεμμένα και στο τέλος φύγανε.

Βγάζουμε συμπεράσματα νωρίς και χάνουμε αλήθειες.

Και έγινε η αλήθεια μας βροχή και δροσιστήκαμε με γλυκό πόνο.

 

του Μάριου Βασιλόπουλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!