Select Page

Απολογούμαι

Απολογούμαι

tree-road-leaves_b

Απολογούμαι στους ουρανούς.
και στων σοφών τη γνώση.
στ’ απορημένο βλέμμα των ματιών
και των λευκών ονείρων.
στις ανεπαίσθητα ορατές λογοκριμένες έννοιες.

Απολογούμαι στα ψηλά φυλλώματα των δέντρων
και των κυπαρισσιών
στου γλαρού τα λευκά φτερά
και στους ταξιδευτές
Στους χώρους μέσα της σιωπής
και της ευγνωμοσύνης
και στον καιρό με καλοσύνη
που αγκάλιασε το χθες μου.

Απολογούμαι στους ανθούς
στους πρόωρα μαραμένους
στα στέκια των μοναχικών
και των λησμονημένων
στο κλάμα του ερωδιού
που ‘πεσε απ' τη φωλιά
και στην καρδιά μου που χτυπά αργά καρτερικά.

Απολογούμαι γιατί ζω ακόμη και αναπνέω
όταν φέρνει τ’ απόβροχο δροσιά
απ' τη δροσιά σου.
Απολογούμαι γιατί ζω
αφού εσύ έχεις φύγει...

 

_

γράφει η Ασημίνα Λεοντή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξιλόγιο της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος