Απολογούμαι

31.08.2016

tree-road-leaves_b

Απολογούμαι στους ουρανούς.
και στων σοφών τη γνώση.
στ’ απορημένο βλέμμα των ματιών
και των λευκών ονείρων.
στις ανεπαίσθητα ορατές λογοκριμένες έννοιες.

Απολογούμαι στα ψηλά φυλλώματα των δέντρων
και των κυπαρισσιών
στου γλαρού τα λευκά φτερά
και στους ταξιδευτές
Στους χώρους μέσα της σιωπής
και της ευγνωμοσύνης
και στον καιρό με καλοσύνη
που αγκάλιασε το χθες μου.

Απολογούμαι στους ανθούς
στους πρόωρα μαραμένους
στα στέκια των μοναχικών
και των λησμονημένων
στο κλάμα του ερωδιού
που ‘πεσε απ' τη φωλιά
και στην καρδιά μου που χτυπά αργά καρτερικά.

Απολογούμαι γιατί ζω ακόμη και αναπνέω
όταν φέρνει τ’ απόβροχο δροσιά
απ' τη δροσιά σου.
Απολογούμαι γιατί ζω
αφού εσύ έχεις φύγει...

 

_

γράφει η Ασημίνα Λεοντή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου