Απουσία

3.10.2016

Έφυγες πριν καν έρθεις
απουσίαζες όλες τις στιγμές που ήσουν παρών
με μια εκκωφαντική σιωπή που ούρλιαζε μες στην ψυχή μου
χωρίς χέρια
χωρίς ανάσες
χωρίς πνοή
χωρίς εμένα
σε έβλεπα μα δεν σε άγγιζα
σε μύριζα μα δεν σε γεύτηκα
σε ήθελα μα δεν σε ζήτησα
δεν άπλωσα το σώμα μου να σε κρατήσει
δεν τόλμησα να σε παγιδεύσω
δεν ήθελα να σε μαγέψω
μόνο να γελάς και να ανάβεις όλους τους διακόπτες του μυαλού
ένα μικρό χάδι γύρευε τούτο το διψασμένο κορμί
μέρες και νύχτες, ώρες, λεπτά που κύλησαν χωρίς εσένα
και αλλά τόσα που θα 'ρθουν και θα προσπεράσουν άπονα.
Ειρωνεία έγινε η ελπίδα
παραπαίει ανάμεσα στο όνειρο και την λογική
βάσανο το πάθος καίει τα σωθικά
στάχτες, καπνός και ένα ρημάδι “σε θέλω”
τι να άλλαζα, τι να διόρθωνα, πώς να σε γεμίσω αγάπη
να έβλεπες για λίγο το μαζί
να ένιωθες μια μικρή λαχτάρα
μια στιγμή, για μια στιγμή
δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν ψέμα
μια αλήθεια ήταν που πονά
ένα μαζί που δεν γεννήθηκε ποτέ
και μένω τώρα εδώ να ζω για να θυμάμαι
το τίποτα, το λίγο, το ποτέ
θα σε κοιτώ σαν έργο τέχνης
ανεκτίμητης αξίας
που λαχταράς, μα δεν θα αποκτήσεις ποτέ
θα σε ακούω, όπως τις νότες ενός τραγουδιού
που πλημμυρίζουν τον χώρο μα δεν τις αγγίζεις ποτέ
θα μείνω άπραγη και σιωπηλή
παραδομένη στην απουσία του έρωτά σου.
 
 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκότωσε την ελπίδα

Σκότωσε την ελπίδα

Η σκέψη σου καλπάζει σε ένα μέλλον μακρινό, Όπου κάθε σενάριο της καρδίας σου είναι πιθανό. Χτυπάς, πονάς και οδύρεσαι μα χαίρεσαι, γελάς και τραγουδάς.  Σε ένα κόσμο όπου όλα είναι πιθανά επιλέγεις να μείνεις και να ονειρεύεσαι. Μα τούτη τη φωνή μία αλυσίδα...

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Πολύ “δυνατή” και έντονη η Απουσία του, Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    θα σε κοιτώ σαν έργο τέχνης
    ανεκτίμητης αξίας
    που λαχταράς, μα δεν θα αποκτήσεις ποτέ…

    άργησα λίγο να το διαβάσω…πολύ όμορφο Erina με την πίκρα του ανεκπλήρωτου έρωτα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου