Αποχρώσεις ζωής, της Ελένης Ιωαννάτου

13.08.2015

 

 

Είναι αυτά τα ατέλειωτα χρώματα...

 

Κίτρινο, πράσινο...

Είναι αυτά που ήρθαν.

Κι αυτά που δεν θα έρθουν ποτέ.

Ένα όνειρο πεταλούδα.

Μια υπόσχεση νερό.

Ένα γιατί τρεμάμενο.

Ποτάμι ο δρόμος σου.

Δέντρο ανθισμένο το σπίτι σου.

Σταγόνες ο ήλιος κυλά.

Ζωή.

 

Γκρι, μπλε, καφέ...

Ένα αντίο μέλισσα.

Μια χειραψία με σκιασμένο πρόσωπο.

Δάκρυ ραγισμένο στην γιορτή.

Δοξάρι που ξέχασε τις νότες του.

Γεράνι που δεν βρήκε τ' άρωμά του.

Πέλματα λαβωμένα.

Σε μονοπάτι κινούμενο,

δίχως πέρας.

Καταχνιά.

 

Κόκκινο...

Ένα φιλί

πνοή περιβολιού.

Δυο σώματα

κελάηδισμα χελιδονιού.

Ένας χειμώνας

θάλασσα.

Λευκά πανιά

τα όνειρά μας.

Μεθά το καλοκαίρι.

Χαρταετός η καρδιά

στον ουρανό.

Δυο φτερά

η ψυχή.

Αγάπη.

 

Ροζ...

Η αυγή στα όνειρά μας

στρώνει το πέπλο της.

Όταν χάνεται η ρωγμή,

φυτρώνει μια παπαρούνα στην καρδιά μας.

Όταν σβήνει η φωτιά,

αναβλύζει πηγή στα σύνορά μας.

Ανατολή.

 

Λευκό...

Ως τραγούδι της ψυχής μας.

Ως γράμμα του μύθου μας.

Ασχημάτιστος χρόνος η αγάπη.

Περίγραμμα της ζωής μας η αλήθεια.

Ηλιαχτίδες.

Το μονοπάτι των ορίων μας

φωτίζουν.

Δυο σταγόνες αιωνιότητα,

στις φλέβες μας κυλούν.

Ύπαρξη.

 

Μοβ...

Όταν τα φεγγάρια χωριστούν,

το τραγούδι της ψυχής μας θα ενώνει.

Κι όταν τον ήλιο θα κοιτάς,

η μορφή της καρδιάς μας θα λυτρώνει.

Τα μάτια κλείνουν.

Τα άστρα σβήνουν.

Σιωπή.

 

Μια πινελιά ακόμα θα γυρέψω...

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

16 σχόλια

16 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Υπέροχες εικόνες χρωμάτων, δυνατή συναισθηματική απεικόνιση και γραφή!!Μπράβο Ελένη μου!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Σ’ ευχαριστώ απ’ τα βάθη της ψυχής μου καλή μου Άννα!!!
      Με συγκινείς με τα θερμά σου λόγια!!

      Γεμάτη χρώματα και μελωδίες η ζωή…

      Απάντηση
  2. Teuta

    Κόσμε σου πάει το χρώμα, όμορφο

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Σ’ ευχαριστώ απ’ τα απόκρυφα μονοπάτια της καρδιάς μου γλυκιά μου Μάχη!!!

      Ένας καμβάς πολύχρωμος η ζωή. Κάθε μέρα και μια νέα πινελιά.
      Το φόντο κι οι αποχρώσεις συνεχώς αλλάζουν…

      Απάντηση
  3. Παναγιώτης Στανίτσας

    Όμορφες εικόνες, χρώματα πολύχρωμα, αριστοτεχνικά δοσμένα…!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Παναγιώτη ευχαριστώ από βάθος καρδιάς!!!
      Μόλις με τα λόγια σας προσθέσατε μια πινελιά ακόμα στο καμβά!
      Να είστε πολύ καλά!!!

      Απάντηση
  4. aristoklis

    Πολύχρωμο με ευωδία ψυχής! Μπράβο Ελένη!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      aristokli με συγκινήσατε με τα όμορφα λόγια σας!!!
      Ευχαριστώ από την μελωδία της ψυχής μου!!!
      Τιμή μου!!!

      Απάντηση
  5. drmakspy

    Όταν το πρωτοδιάβασα δεν έβρισκα λόγια για σχόλιο και είχα ελάχιστο χρόνο… Τώρα το ξαναδιάβασα και πάλι δεν βρίσω λόγια κι ίσως έχω χρόνο περισσότερο… Με άγγιξε και τότε και τώρα περισσότερο από όλα αυτό το…

    Πέλματα λαβωμένα.
    Σε μονοπάτι κινούμενο,
    δίχως πέρας.
    ….
    Και τότε πόνεσε λίγο το άγγιγμα της πεταλούδας που με γέμισε χρωματιστή πεταλουδόσκονη….

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Σπύρο μου τι να πω;
      Το ευχαριστώ είναι λίγο.
      Με συγκίνησες να ξέρεις πολυ!!
      Πάντα οι λέξεις βγαίνουν απ’ την ψυχή σου, περνάνε απ’ τη μελωδία του φεγγαριού κι ύστερα εκφράζονται με το λόγο!

      Απάντηση
  6. Δημήτρης Κολόβης

    η γραφή σου…όλα τα χρώματα που περιγράφεις…..
    …και τα μάτια κλειστά άστρα γράφουν με την πένα σου
    να σαι πάντα καλά,,,,,αυτό μόνο

    Απάντηση
  7. Roula Triantafyllou

    Εξαιρετικό! Μια παλέτα χρωμάτων,συναισθημάτων ..η ζωή!.

    Μοβ…

    Όταν τα φεγγάρια χωριστούν,

    το τραγούδι της ψυχής μας θα ενώνει.

    Κι όταν τον ήλιο θα κοιτάς,

    η μορφή της καρδιάς μας θα λυτρώνει.

    Τα μάτια κλείνουν.

    Τα άστρα σβήνουν.

    Σιωπή.

    Μια πινελιά ακόμα θα γυρέψω…

    Συγχαρητήρια Ελένη!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου