Αποχρώσεις ζωής, της Ελένης Ιωαννάτου

13.08.2015

 

 

Είναι αυτά τα ατέλειωτα χρώματα...

 

Κίτρινο, πράσινο...

Είναι αυτά που ήρθαν.

Κι αυτά που δεν θα έρθουν ποτέ.

Ένα όνειρο πεταλούδα.

Μια υπόσχεση νερό.

Ένα γιατί τρεμάμενο.

Ποτάμι ο δρόμος σου.

Δέντρο ανθισμένο το σπίτι σου.

Σταγόνες ο ήλιος κυλά.

Ζωή.

 

Γκρι, μπλε, καφέ...

Ένα αντίο μέλισσα.

Μια χειραψία με σκιασμένο πρόσωπο.

Δάκρυ ραγισμένο στην γιορτή.

Δοξάρι που ξέχασε τις νότες του.

Γεράνι που δεν βρήκε τ' άρωμά του.

Πέλματα λαβωμένα.

Σε μονοπάτι κινούμενο,

δίχως πέρας.

Καταχνιά.

 

Κόκκινο...

Ένα φιλί

πνοή περιβολιού.

Δυο σώματα

κελάηδισμα χελιδονιού.

Ένας χειμώνας

θάλασσα.

Λευκά πανιά

τα όνειρά μας.

Μεθά το καλοκαίρι.

Χαρταετός η καρδιά

στον ουρανό.

Δυο φτερά

η ψυχή.

Αγάπη.

 

Ροζ...

Η αυγή στα όνειρά μας

στρώνει το πέπλο της.

Όταν χάνεται η ρωγμή,

φυτρώνει μια παπαρούνα στην καρδιά μας.

Όταν σβήνει η φωτιά,

αναβλύζει πηγή στα σύνορά μας.

Ανατολή.

 

Λευκό...

Ως τραγούδι της ψυχής μας.

Ως γράμμα του μύθου μας.

Ασχημάτιστος χρόνος η αγάπη.

Περίγραμμα της ζωής μας η αλήθεια.

Ηλιαχτίδες.

Το μονοπάτι των ορίων μας

φωτίζουν.

Δυο σταγόνες αιωνιότητα,

στις φλέβες μας κυλούν.

Ύπαρξη.

 

Μοβ...

Όταν τα φεγγάρια χωριστούν,

το τραγούδι της ψυχής μας θα ενώνει.

Κι όταν τον ήλιο θα κοιτάς,

η μορφή της καρδιάς μας θα λυτρώνει.

Τα μάτια κλείνουν.

Τα άστρα σβήνουν.

Σιωπή.

 

Μια πινελιά ακόμα θα γυρέψω...

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

16 σχόλια

16 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Υπέροχες εικόνες χρωμάτων, δυνατή συναισθηματική απεικόνιση και γραφή!!Μπράβο Ελένη μου!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Σ’ ευχαριστώ απ’ τα βάθη της ψυχής μου καλή μου Άννα!!!
      Με συγκινείς με τα θερμά σου λόγια!!

      Γεμάτη χρώματα και μελωδίες η ζωή…

      Απάντηση
  2. Teuta

    Κόσμε σου πάει το χρώμα, όμορφο

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Σ’ ευχαριστώ απ’ τα απόκρυφα μονοπάτια της καρδιάς μου γλυκιά μου Μάχη!!!

      Ένας καμβάς πολύχρωμος η ζωή. Κάθε μέρα και μια νέα πινελιά.
      Το φόντο κι οι αποχρώσεις συνεχώς αλλάζουν…

      Απάντηση
  3. Παναγιώτης Στανίτσας

    Όμορφες εικόνες, χρώματα πολύχρωμα, αριστοτεχνικά δοσμένα…!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Παναγιώτη ευχαριστώ από βάθος καρδιάς!!!
      Μόλις με τα λόγια σας προσθέσατε μια πινελιά ακόμα στο καμβά!
      Να είστε πολύ καλά!!!

      Απάντηση
  4. aristoklis

    Πολύχρωμο με ευωδία ψυχής! Μπράβο Ελένη!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      aristokli με συγκινήσατε με τα όμορφα λόγια σας!!!
      Ευχαριστώ από την μελωδία της ψυχής μου!!!
      Τιμή μου!!!

      Απάντηση
  5. drmakspy

    Όταν το πρωτοδιάβασα δεν έβρισκα λόγια για σχόλιο και είχα ελάχιστο χρόνο… Τώρα το ξαναδιάβασα και πάλι δεν βρίσω λόγια κι ίσως έχω χρόνο περισσότερο… Με άγγιξε και τότε και τώρα περισσότερο από όλα αυτό το…

    Πέλματα λαβωμένα.
    Σε μονοπάτι κινούμενο,
    δίχως πέρας.
    ….
    Και τότε πόνεσε λίγο το άγγιγμα της πεταλούδας που με γέμισε χρωματιστή πεταλουδόσκονη….

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Σπύρο μου τι να πω;
      Το ευχαριστώ είναι λίγο.
      Με συγκίνησες να ξέρεις πολυ!!
      Πάντα οι λέξεις βγαίνουν απ’ την ψυχή σου, περνάνε απ’ τη μελωδία του φεγγαριού κι ύστερα εκφράζονται με το λόγο!

      Απάντηση
  6. Δημήτρης Κολόβης

    η γραφή σου…όλα τα χρώματα που περιγράφεις…..
    …και τα μάτια κλειστά άστρα γράφουν με την πένα σου
    να σαι πάντα καλά,,,,,αυτό μόνο

    Απάντηση
  7. Roula Triantafyllou

    Εξαιρετικό! Μια παλέτα χρωμάτων,συναισθημάτων ..η ζωή!.

    Μοβ…

    Όταν τα φεγγάρια χωριστούν,

    το τραγούδι της ψυχής μας θα ενώνει.

    Κι όταν τον ήλιο θα κοιτάς,

    η μορφή της καρδιάς μας θα λυτρώνει.

    Τα μάτια κλείνουν.

    Τα άστρα σβήνουν.

    Σιωπή.

    Μια πινελιά ακόμα θα γυρέψω…

    Συγχαρητήρια Ελένη!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου