Αποχωρισμοί και ασιτία αγάπης

Δημοσίευση: 13.07.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Αποχωρισμοί…

πόνος αβάσταχτος.

Αποχωρισμοί οριστικοί

με όλα τα τελετουργικά…

και κρατάς τον πόνο απ’ το χέρι

και πορεύεσαι μέχρι νάρθει η σειρά σου…

Οι άλλοι,

οι ζωντανοί θάνατοι,

οι ζωντανοί αποχωρισμοί,

αυτοί σαν να πονούν πιότερο.

Γεννιέσαι και μεγαλώνεις ν’ αγαπάς,

να νοιάζεσαι,

να λατρεύεις την οικογένεια,

μάνα, πατέρα, αδελφό ή αδελφή.

Και ανακαλύπτεις,

εκεί, γύρω στα γεράματα,

πως ο άνθρωπος που υπήρξε από τους φάρους σου,

έφεγγε και φέγγει με πλαστό φως.

Ανακαλύπτεις την κακία,

την ψευτιά και το μίσος,

που για χρόνια ήταν καλά κρυμμένα

κι όταν αποχαιρετήσατε τον κολοφώνα της οικογένειας,

το πρόσωπό του άλλαξε με τον καιρό,

ακόμα και φυσιογνωμικά.

Χαρακτηριστικά σκλήρυναν,

αισθήματα εξαφανίστηκαν

κι απομονώνεται μέρα τη μέρα

χωρίς φίλους, δίχως κανέναν δίπλα του.

Τα αλλοτινά σαρκώδη χείλη

έχουν μετατραπεί σε δυο σφιχτές γραμμές.

Τα αμυγδαλωτά μάτια δώσαν τη θέση τους

σε δυο άχρωμες κενές κόγχες.

Ακόμα και το ύψος,

το παρουσιαστικό

που άλλοτε έσφυζε από ζωή και γοητεία

έχει δώσει τη θέση του

σε ένα μικρό

άχρωμο και άοσμο ανθρωπάκι.

Τελικά,

ποιος είναι ο δυστυχής;

Αυτός που υφίσταται την κάκητα,

με όλα τα παρελκόμενα

ή αυτός που υστερεί

και έχει αποστεωθεί από αγάπη;

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου