Απόντες

28.10.2014

 

 

Χτενίζω τον ήλιο μέσα απ’ τα μάτια σου

με κείνο το βλέμμα αποθυμιάς που κληρονόμησα

στην αποκαθήλωση της νύχτας.

Στις άδειες προθήκες των αναμνήσεών σου

παρατάσσω τα αρώματα της νιότης μας.

 

Κάποτε βάζαμε φωτιά σ’ ένα δεμάτι ενοχές

για να ερμηνεύσουμε την ασέλγεια του δειλινού,

γαζώναμε τις ρωγμές της καθημερινότητας

με το γνέμα των ακυβέρνητων υπερβολών μας,

κρύβαμε ελαττώματα στης ξεγνοιασιάς τα στρώματα.

 

Τώρα δαγκώνουμε τα κρίνα και τα γιασεμιά

μήπως και ματώσει η ατσαλένια ραθυμία μας.

Σε ψυχρά μεταλλικά πλαίσια μαντρώνουμε

τους αποστάτες της λήθης.

Από διαβάτες της ζωής γίναμε αμήχανοι ακροβάτες

στα μπόσικα σχοινιά της ελπίδας.

 

Μην κατηγορείς τα τσαλακωμένα σου χέρια

που δεν μπορείς να αγκαλιάζεις.

Ένοχη είναι η ξεκούρδιστη καρδιά

που έπαψε να χτυπά στο ρυθμό της αγάπης.

 

Κάθε ανεξιχνίαστη σιωπή είναι κι ένας μικρός εμφύλιος

στη συναισθηματική συνέργειά μας.

Με το θνησιγενές σου γέλιο

ξύσε τη σκουριά απ’ τα πνευμόνια,

για ν’ ανασάνει το όνειρό μας.

 

Είχαμε ορκιστεί μαζί πως θα γεράσουμε,

αλλά ξεχάσαμε μαζί να ζούμε τι σημαίνει.

Ας γίνει τούτο το φεγγάρι το αποψινό μας χάπι

κι έλα να μεθύσουμε με τα ξεθυμασμένα μας φιλιά,

στον παλιό φωνόγραφο να γράψουμε καινούριες υποσχέσεις.

 

         Αντώνης Ευθυμίου

 

Έπαινος στους ΚΘ΄ Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών Π.Ε.Λ.-2014

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Είχαμε ορκιστεί μαζί πως θα γεράσουμε,
    αλλά ξεχάσαμε μαζί να ζούμε τι σημαίνει.”

    Τι πικρό αλήθεια… να διαπιστώνεις στο γέρμα της ζωής ότι δεν έζησες…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου