Από ένα χαμόγελο

22.11.2018

 

 

 

 

 

 

Το χαμόγελό μου ανατέλλει όταν με βλέπω μέσα στα μάτια σου…
Πόσο μ’ αρέσει…
Είναι σα να μαθαίνω απ’ την αρχή πόσο δυνατός είναι ο ενθουσιασμός…

Κι αμέσως, τα όνειρά μου,
προτού προλάβουν να φθαρούν από το φόβο του ανεκπλήρωτου,
δίνουν γένεση σε άλλα, πιο τολμηρά…

Κι αμέσως τα πόδια μου ζητάνε να χορέψουν
εκεί που τα βήματά μου πρωτοσυνάντησαν τα δικά σου…
εκεί που διστάζω να ξαναβρεθώ, μη μείνουν άστεγες οι αναμνήσεις μου…

Κι αμέσως, τα δάχτυλά μου μετρούν ταξίδια μακρινά…
Όχι για να δραπετεύσω,
αλλά για να μπορέσω να θυμάμαι πως περπατήσαμε αγκαλιασμένοι από τη Γη ως τον ουρανό και πάλι πίσω…

Κι αμέσως αναρωτιέμαι…
Γιατί οι άνθρωποι να μην ερωτεύονται;

_

γράφει η Εύα Μπουγιούκου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου