Το χαμόγελό μου ανατέλλει όταν με βλέπω μέσα στα μάτια σου…
Πόσο μ’ αρέσει…
Είναι σα να μαθαίνω απ’ την αρχή πόσο δυνατός είναι ο ενθουσιασμός…

Κι αμέσως, τα όνειρά μου,
προτού προλάβουν να φθαρούν από το φόβο του ανεκπλήρωτου,
δίνουν γένεση σε άλλα, πιο τολμηρά…

Κι αμέσως τα πόδια μου ζητάνε να χορέψουν
εκεί που τα βήματά μου πρωτοσυνάντησαν τα δικά σου…
εκεί που διστάζω να ξαναβρεθώ, μη μείνουν άστεγες οι αναμνήσεις μου…

Κι αμέσως, τα δάχτυλά μου μετρούν ταξίδια μακρινά…
Όχι για να δραπετεύσω,
αλλά για να μπορέσω να θυμάμαι πως περπατήσαμε αγκαλιασμένοι από τη Γη ως τον ουρανό και πάλι πίσω…

Κι αμέσως αναρωτιέμαι…
Γιατί οι άνθρωποι να μην ερωτεύονται;

_

γράφει η Εύα Μπουγιούκου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!