Από κομπάρσος… πρωταγωνίστρια!

26.08.2016

clapping

Όχι, δε του χρωστάω τίποτα. Κάθεται και μου μιλάει με το χέρι σηκωμένο και φωνάζει. Έχω κλείσει τα αυτιά μου μα δεν το βλέπει. Τόσα κιλά μαλάκα άνθρωπο δεν έχω ξαναδεί. Γυαλίζει το μάτι του. Τόση ώρα που φωνάζει, νομίζει πως τον έχω φοβηθεί. Πως τρέμω. Κι εγώ σκέφτομαι αν στην επόμενη πρόταση του πεταχτεί το μάτι ή σχηματιστεί κάπου αλλού στο λαιμό του μια φλέβα βουνό σαν τις άλλες που έχει κάνει οροσειρά. Γελοίος. Έμαθε τόσα χρόνια να διεκδικεί με την ένταση της φωνής του. Με κανένα άλλο όπλο. Απορώ με εμένα. Κάποτε ήμουν δέσμια των decibel αυτών. Όσο πιο πολλά τόσο πιο φοβισμένη. Πού σκατά πήγε τόσος φόβος; Άνοιξα ένα παράθυρο και τον πέταξα. Μα δεν το θυμάμαι.

Πλάκα που έχει πια. Να μη σε τρέμει πλέον καμία φωνή. Γιατί η δική σου υπερτερεί. Αυτό ρε γαμώτο. Να υπερτερείς και να το ξέρεις. Κι εκεί που νομίζεις ότι αν το νιώσεις ποτέ αυτό θα φωνάζεις περισσότερο για να τους καλύπτεις όλους τελικά καλύπτεσαι με τη σιωπή σου. Που δεν είναι ίδια με κανένα παρελθόν κουμπωμένο. Σωπαίνεις από λύπηση. Και από μια εσωτερική διάθεση που δε γουστάρεις να χαλάσεις για κανέναν καραγκιόζη.

Κάθομαι και τον χαζεύω πια σαν ταινία που δε θα έτρεχα ποτέ να δω στα σινεμά. Μου φτάνει το αποτυχημένο του τρέιλερ. Μου αρκεί. Κι εκείνος αποδυναμώνεται. Τον βλέπω να χάνει την μπάλα με μια ηρεμία που εκπέμπω. Πώς γίνεται να μην είμαι πια εκείνη θα απορεί. Αυτή που της φώναζε και του έλεγε πως έχει δίκιο τρέμοντας. Και που πειθήνια ακολουθούσε τις συμβουλές του για να λυθεί το όποιο πρόβλημα. Κάθε του πρόταση πλέον γεννιέται με αμφιβολία. Λεπτή η ισορροπία της λογικής.

Το χαμόγελό μου τον ενοχλεί και το ξέρω. Μα τι να κάνω. Δεν κρατιέται το ρημάδι. Πλέον παρακολουθώ μια κωμική σκηνή στην οποία μετέχω ευχάριστα. Από κομπάρσος πρωταγωνίστρια ρε συ. Και εκεί που έλεγα ότι δε μου ταιριάζει ποτέ ένα τέτοιο ρολάκι, τώρα στο μυαλό μου του υπογράφω ήδη το αυτόγραφό μου και του το δίνω.

Τα χάνει και φεύγει.

Κερδίζω και μένω.

Το κοινό αποθεώνει!

Pamal.

 

_

γράφει η Alma Libre

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Από κομπάρσος πρωταγωνίστρια λοιπόν.. Λεπτή η ισορροπία της λογικής, λεπτότερες όμως οι ισορροπίες της ζωής που δυσκολευόμαστε να τις αλλάξουμε και δεχόμαστε και ζούμε για καιρό σαν κομπάρσοι!!!!! Ένα είναι βέβαιο όμως τους ρόλους και τα όρια στη ζωή μας τα επιλέγουμε και τα βάζουμε οι ίδιοι!!!! Μου αρέσει πολύ η πένα σου Alma Libre !!!!!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Σωπαίνεις από λύπηση. Και από μια εσωτερική διάθεση που δε γουστάρεις να χαλάσεις για κανέναν καραγκιόζη […]

    έτσι ντε …..!!!!!!

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Αν διαχειριστείς σωστά τη σιωπή, καταφέρνεις και φτάνεις στην κορυφή. Για ακόμη μια φορά, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!

    Απάντηση
  4. Αλμα Λίμπρε

    Σας ευχαριστώ όλους…δύσκολες οι ισορροπίες. Αλλά τελικά η σιωπές καμιά φορά τεμαχίζουν τα λόγια των άλλων

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου