Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα πέμπτο

26.11.2015

 

 

atzemoglou_5_b

Καθώς ακούω τη βροχή να χτυπά ρυθμικά στο τζάμι της κουκέτας, η σιγαλιά είναι η μόνη συντροφιά μου. Κοντεύουμε να φτάσουμε από το λιμάνι του Λίβερπουλ στο λιμάνι του Καλαί. Μια τεράστια σκάλα θα ενώσει τη θάλασσα με τη στεριά. Το ημερολόγιό μου αφημένο στο κομοδίνο, φωτισμένο με διακριτικό φως, γράφει την ημερομηνία 3 Μαρτίου του 1903.
Έξω, μια σειρά από λατέρνες φωτός μάς υποδέχονται η μια μετά την άλλη, όπως πατώ το πόδι μου στη στεριά.
Καθώς η ώρα είναι ακόμη πολύ πρωινή, το κρύο διαπεραστικό και η μαύρη σάρπα της νύχτας δεν έχει ακόμη πέσει.
Είμαι μια ψυχή που, μέσα από τον λαβύρινθο των σκιών, ταξίδεψε στο χρονοδιάστημα.
Γεύομαι ακόμη την αρμύρα που στέγνωσε στα χείλη μου την ώρα που είχα βγει στο κατάστρωμα να ανασάνω τον βραδινό αέρα. Ρίχνω μια τελευταία ματιά στα αγέρωχα άσπρα κατάρτια. Παρά το προχωρημένο της ώρας, το λιμάνι σφύζει ακόμη από ζωή. Οι επιβάτες, που μέχρι τώρα ήταν εγκλωβισμένοι στις κουκέτες τους, πηγαινοέρχονται σαν τα μυρμήγκια με περίσσιο ζήλο κουβαλώντας τις αποσκευές τους. Ρίχνω μια ματιά σε μια τεράστια φωτισμένη τζαμαρία. Ένα πλήθος αντρών με τα μαύρα γυαλιστερά τους φράκα, κοράκια έτοιμα να ορμήσουν, τσακώνονται μετά από ένα έντονο χαρτοπαίγνιο για το χρηματικό έπαθλο. Δίπλα, πίσω από τον πάγκο με τα ποτά, ποτήρια αδειάζουν και γεμίζουν.
Βαρέλια κρασιών ανοίγουν, για να ξεδιψάσουν τα λαρύγγια των θαμώνων.
Γυναίκες με φανταχτερά ρούχα, με κοσμήματα που κουδουνίζουν σε κάθε τους βηματισμό, γελάνε με τα χοντροκομμένα τους αστεία. Έχουν λουλούδια στα μαλλιά. Άλλες δαγκώνουν τα κοτσάνια με το στόμα και χορεύουν σε σπανιόλικο ρυθμό, χτυπώντας τις κόκκινες τους γόβες στα ξύλινα πατώματα που σείονται σε κάθε νέα τους χορευτική φιγούρα.
Τυλιγμένη στο ζεστό μου σάλι και ισιώνοντας το καπελάκι με το βέλος του, στρέφω το βλέμμα προς την άλλη μεριά και τεντώνω το κεφάλι μου ισιώνοντας καλύτερα τον λαιμό σαν κύκνος.
Περιμένω την άμαξα που θα με μεταφέρει στο Παρίσι, το κέντρο των μποέμ καλλιτεχνών, της κομψότητας και του σαβουάρ βιβρ.
Η άμαξα σκονισμένη, ανοίγει την πόρτα της και σχεδόν σε δευτερόλεπτα χάνομαι στο στενό της καναπέ. Ίσα που προλαβαίνω ν’ απλώσω τα μυτερά μου μποτίνια για ν΄ αναπαυτώ καλύτερα. Οι λιγοστοί επιβάτες, στριμωγμένοι σαρδέλες, προσπαθούμε να κερδίσουμε μερικά τετραγωνικά αέρα που ασφυκτιούν. Ο αμαξάς, χτυπά το καμουτσίκι στα καπούλια των αλόγων και η άμαξα ξεκινά να παίρνει πνοή. Σε αυτό το συνεχές ρυθμικό λίκνισμα, κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι τις ψυχές που ταξίδεψαν μαζί μου σε αυτή τη ρουφήχτρα σήραγγα που μας στροβίλισε στον ουρανό με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Γλιστράγαμε μέσα από αστέρια και κομήτες και πέσαμε στα πόδια της Γης.
Αδερφές ψυχές, παρελθοντικές, οικείες, ταξιδιάρες στο κοινό μας ταξίδι περιπλάνησης.
Άλλες ψυχές δίδυμες, που διδάσκουν, μαθαίνουν, εξισορροπούν ανάμεσα στο καλό και κακό. Αλληλοσυμπληρώνονται, εναρμονίζονται για έναν κοινό σκοπό. Απορροφώνται, συνεργάζονται.
Η πόρτα για δεύτερη φορά άνοιξε και έσκισε βίαια το γαλήνιο όνειρό μου. Διέκρινα την πόρτα του πανδοχείου. «Τα τέσσερα κλειδιά», έγραφε η πινακίδα σ΄ ένα βαθύ κόκκινο που ξεχώριζε μες στη νύχτα. Πήρα το πέμπτο από τον ξενοδόχο και κατευθύνθηκα στο δωμάτιο μου, πέφτοντας στο τεράστιο κρεβάτι με ουρανό ακόμη αρκετά μισονυσταγμένη, για να συνεχίσω στον ύπνο μου το τόσο ζωντανό όνειρό μου.

 

_

γράφει η Ανδρονίκη Ατζέμογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου