Αυτοβιογραφία

24.12.2015

 

ΑΚΟΥ ΜΕ

Με λένε Ωτομοτρίς*. Το άρθρο μπροστά από το όνομά μου, μπερδεμένο. Κάποιοι με είχαν θηλυκό που περνούσε γύρω στις τρεις και αυτό μου άρεσε πολύ. Κάποιοι σαν ουδέτερο με ήξεραν και κάποιοι άλλοι δε με γνώρισαν ποτέ.

Ένα ταξίδι ήταν η ζωή μου, που δε διάλεξα εγώ την πορεία του. Παρ’ όλα αυτά, πάντα συνεπής έτρεχα να φτάσω σε προκαθορισμένους σταθμούς, αφήνοντας το χρόνο να με βιάζει. Καμάρωνα που ήμουν διαφορετική από τα άλλα τρένα. Που ήμουν η μόνη εγώ, που μπορούσα να ταξιδεύω και με αντίθετη πορεία. Έτσι άφηνα το χρόνο να κυλά χωρίς να σκέφτομαι. Όταν όμως πέρασε η μπογιά μου, μου έκοψαν εισιτήριο χωρίς επιστροφή και κατέβηκα στην τελευταία στάση μονάχη. Από τότε στέκω εδώ, έξω από τη βουή της πόλης, μέσα σε μια αποθήκη γεμάτη με παλιοσίδερα, δίχως ούτε ένα παράθυρο να αφήνει λίγο φως να μπει. Σαπίζω στη σιωπή και στο σκοτάδι. Κανείς δε με θυμάται. Στάζει παράπονο το παγωμένο δάκρυ, στο θολωμένο τζάμι μου. Πού είσαι ζωή μου που δε σε άγγιξα; Πού είσαι ζωή μου που δε σε φίλησα;

Κάποτε ζητούσα, πόσο πολύ το ζητούσα, να ξαποστάσει το κορμί μου, να μάθω να μιλώ και όχι μόνο να σφυρίζω, να βγάζω την αγάπη μου και όχι μόνο τον ατμό μου. Πέρασε πολύς καιρός από τότε και θέλει τώρα πολύ κόπο και κουράγιο για να ξεσυνηθιστεί το συνηθισμένο ασυνήθιστο. Είναι όμως αργά για μένα, δε μου μένει πολύς χρόνος. Το χνώτο μου βρωμάει σκουριά και η σάρκα μου ξεφτάει. Γύρω μου είναι όλα πεθαμένα. Θέλω να βγω στο φως, μακριά από αυτήν την ατέλειωτη νύχτα που μολύνει την καρδιά μου, μα η σάπια σάρκα μου δεν υπακούει. Πριν προλάβω να πνιγώ στο βάθος της σιωπής μου, θέλω να ακουστώ τώρα που έμαθα να μιλώ.

Γι’ αυτό άκου με, που φωνάζω στη ζωή μου πίσω να γυρίσει.

Δες με, που κλαίω μπροστά της γονυπετής μήπως και μου δώσει συγχώρεση.

Δεν είναι άδικη που πίσω δε γυρίζει, εγώ δεν έκανα όσα της είχα υποσχεθεί.

Γι’ αυτό άκου με.  Όσο όμορφα στολισμένη και αν σου δώσουν προκαθορισμένη πορεία, μη δεχθείς.

Τη ζωή σου πάνω σε ράγες να βάλεις, μη ξεγελαστείς.

Στο φόβο μη κρατάς το εγώ, δε θα μπορέσει να βρει το  εμείς.

Άκου! Η ώρα είναι τρεις, περνά το Ωτομοτρίς.

 

*Ωτομοτρίς: τρένο με ενσωματωμένη μηχανή στην αρχή και στο τέλος(για αντίθετη πορεία).

 

_

γράφει η Κατερίνα Λαζίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Κυριακή

    Τι ωραία φωνή! Μου αρέσε πολύ η φωνή που άκουσα, πολύ ωραία γραφή απο κάτι ξεχασμένο που μου ζωντανέψατε!

    Απάντηση
    • Κατερινα Λαζιδου

      Σας ευχαριστω! Καλες γιορτες!

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    μπραβο…

    Απάντηση
    • Κατερινα Λαζιδου

      Σας ευχαριστω. Καλες γιορτες!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου