Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

2.07.2019

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του ανθρώπου.

Το στομάχι δένεται κόμπος. Η ψυχή πονάει. Το νευρικό σύστημα σε υπερδιέγερση και ο ψυχισμός στο ναδίρ.

Γύρω-τριγύρω οι πόλεμοι καλά κρατούν και στην Γηραιά ήπειρο, το μόρφωμα που λέγεται «φασισμός», αρχίζει και ανθίζει πάλι…

Εκείνα τα όχι και τόσο μακρινά χρόνια υπήρχαν δύο «τρελοί» που αιματοκύλησαν τον κόσμο. Τώρα, στην σημερινή εποχή, οι «τρελοί” έχουν πολλαπλασιαστεί και οι νοσταλγοί εκείνης της περιόδου επίσης. Με το πρόσχημα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας και την εισροή σε τούτο τον τόπο των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τις χώρες, τα σπίτια και τις οικογένειές τους, το μόρφωμα θεριεύει. Αγνοούν πως ο «Ηγέτης» τούτης της θρησκείας διαλαλούσε, μαρτύρησε και σταυρώθηκε για το «Αγαπάτε Αλλήλους», χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς.

Κάποτε, δεν είναι και πολλά χρόνια που πέρασαν, κάποια έφηβη, διαβάζοντας για τις Πανελλαδικές εξετάσεις το μάθημα της Ιστορίας, είπε στην μητέρα της:

«Το άσχημο είναι πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και το χειρότερο, πως θα συνεχίσει με πιο άγριο τρόπο…»

Και πόσο δίκιο είχε…

Δυστυχώς, οι άνθρωποι αρνούμαστε κατηγορηματικά να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και με έναν σαδομαζοχιστικό τρόπο, επιμένουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη και χειρότερα πολλές φορές.

Να πάρουμε το τι γίνεται στο Ισραήλ και στο «υπόλοιπο» που άφησαν από την Παλαιστίνη. Οι απόγονοι αυτών που μαρτύρησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης της Γερμανίας, φέρονται απάνθρωπα σ’ εκείνους που τους καταπάτησαν την γη, μα ακόμα χειρότερα, στα μικρά παιδιά που τα τραβολογούν σαν να είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες…

Να έρθουμε και στα δικά μας; Ξεχνούν αυτοί που μας έφεραν στην αθλιότητα που βρισκόμαστε σήμερα, πως υπεύθυνοι είναι εκείνοι, οι πρόγονοι και οι προκάτοχοί τους και ζητούν ευθύνες από τους σημερινούς (όχι πως κι αυτοί δεν έχουν μεγάλη μερίδα από αυτήν). Βγαίνουν και αλληλοκατηγορούνται στους «συμμάχους», σαν τα κακομαθημένα νήπια που απαιτούν το ίδιο παιχνίδι και τους αρνούνται να παίξουν μαζί. Εισπράττουν τους παχυλούς μισθούς, που πολλές φορές αναλογεί στο ετήσιο εισόδημα ενός εργαζόμενου. «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού, τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν…», είχε πει κάποτε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Πόσοι από τους σημερινούς πολιτικούς μας το έχουν πει ή το κάνουν; Αντίθετα, εισπράττουν και αλληλοσπαράζονται για την οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Γιατί, αλήθεια, δεν δοκιμάζουν, έτσι, για μια αλλαγή, να ζήσουν ένα εξάμηνο -γιατί είναι ο ελάχιστος χρόνος για να το νοιώσουν- με τον μισθό και την σύνταξη του Έλληνα, πληρώνοντας και όλες τις υποχρεώσεις του;

Ψιλά γράμματα όλα αυτά. Και ασύμφορα και άβολα για τις φαρδιές καρέκλες που κάθονται όλοι αυτοί…

Δεν φταίνε, όμως, αυτοί. Το έχουμε πει τόσες φορές. Εμείς όλοι φταίμε. Εμείς τους έχουμε και τους δίνουμε το δικαίωμα να στρογγυλοκάθονται στον σβέρκο μας και μετά παραπονιόμαστε. Εμείς τους οπλίζουμε το χέρι. Εμείς αφήνουμε να σφαγιάζονται παιδιά, εμείς δουλεύουμε για να γεμίζουν τα εργοστάσια και οι τσέπες τους…

Όχι. Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Δεν πρόκειται να συμμορφωθούμε από τα λάθη και των προγόνων και τα δικά μας. Αποδείχθηκε πως είμαστε άθλιοι μαθητές και ανίκανοι να χωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    DEN ΛΈΩότι δεν έχεις δίκιο με αυτά που γράφεις αλλά βρε Αθηνά μου μού πλακώνεται η ψυχή κάθε φορά…Μα να μη βρίσκεις και λίγο ”μπλε”στο συννεφιασμένο ουρανό της ζωής μας;Αν δεν βρίσκεις, για τ’ όνομα του Θεού, πάρε έναν μαρκαδόρο και ζωγράφισε λίγο γαλαζιο έστω.ΚΑΜΙΑ φορά και το τεχνητό της ψευδαίσθησης κάνει καλό στα νεύρα…ΈΧΟΥΝ ΤΌΣΗ ΔΡΟΣΙΆ ΤΑ ΓΡΑΦΤΆ ΣΟΥ ΌΤΑΝ ΒΑΖΕΙΣ, ΛΙΓΟ,ΜΑ ΛΙΓΟ, ΧΙΟΥΜΟΡ .ΜΕ το που είδα τον τίτλο του κειμένου
    είπα” βάζω στοιχημα ,αυτή είναι η Αθηνά….”

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Λένα μου, πώς να βάλω αυτό το μπλε που λες, όταν γύρω μου τουλάχιστον και μέσα από χαμογελαστά, αλλά συνάμα πονεμένα προσωπάκια, βλέπω τον σπαραγμό και το ανικανοποίητο αυτών που θέλουν όλο και περισσότερα; Πώς μπορώ να κλείσω τα αυτιά μου στους αλαλαγμούς όσων κινούν τα νήματα; Πόσο θα ήθελα να υπήρχε ΕΝΑΣ, που να θέλει χαρούμενα παιδιά, όμορφες γειτονιές και κειμήλια που καταστράφηκαν να βρίσκονταν στην θέση τους…
      Πολλά θα ήθελα, αλλά, λυπάμαι, δεν μπορώ να εθελοτυφλώ και να τυφλώνομαι…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου