Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

2.07.2019

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του ανθρώπου.

Το στομάχι δένεται κόμπος. Η ψυχή πονάει. Το νευρικό σύστημα σε υπερδιέγερση και ο ψυχισμός στο ναδίρ.

Γύρω-τριγύρω οι πόλεμοι καλά κρατούν και στην Γηραιά ήπειρο, το μόρφωμα που λέγεται «φασισμός», αρχίζει και ανθίζει πάλι…

Εκείνα τα όχι και τόσο μακρινά χρόνια υπήρχαν δύο «τρελοί» που αιματοκύλησαν τον κόσμο. Τώρα, στην σημερινή εποχή, οι «τρελοί” έχουν πολλαπλασιαστεί και οι νοσταλγοί εκείνης της περιόδου επίσης. Με το πρόσχημα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας και την εισροή σε τούτο τον τόπο των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τις χώρες, τα σπίτια και τις οικογένειές τους, το μόρφωμα θεριεύει. Αγνοούν πως ο «Ηγέτης» τούτης της θρησκείας διαλαλούσε, μαρτύρησε και σταυρώθηκε για το «Αγαπάτε Αλλήλους», χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς.

Κάποτε, δεν είναι και πολλά χρόνια που πέρασαν, κάποια έφηβη, διαβάζοντας για τις Πανελλαδικές εξετάσεις το μάθημα της Ιστορίας, είπε στην μητέρα της:

«Το άσχημο είναι πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και το χειρότερο, πως θα συνεχίσει με πιο άγριο τρόπο…»

Και πόσο δίκιο είχε…

Δυστυχώς, οι άνθρωποι αρνούμαστε κατηγορηματικά να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και με έναν σαδομαζοχιστικό τρόπο, επιμένουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη και χειρότερα πολλές φορές.

Να πάρουμε το τι γίνεται στο Ισραήλ και στο «υπόλοιπο» που άφησαν από την Παλαιστίνη. Οι απόγονοι αυτών που μαρτύρησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης της Γερμανίας, φέρονται απάνθρωπα σ’ εκείνους που τους καταπάτησαν την γη, μα ακόμα χειρότερα, στα μικρά παιδιά που τα τραβολογούν σαν να είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες…

Να έρθουμε και στα δικά μας; Ξεχνούν αυτοί που μας έφεραν στην αθλιότητα που βρισκόμαστε σήμερα, πως υπεύθυνοι είναι εκείνοι, οι πρόγονοι και οι προκάτοχοί τους και ζητούν ευθύνες από τους σημερινούς (όχι πως κι αυτοί δεν έχουν μεγάλη μερίδα από αυτήν). Βγαίνουν και αλληλοκατηγορούνται στους «συμμάχους», σαν τα κακομαθημένα νήπια που απαιτούν το ίδιο παιχνίδι και τους αρνούνται να παίξουν μαζί. Εισπράττουν τους παχυλούς μισθούς, που πολλές φορές αναλογεί στο ετήσιο εισόδημα ενός εργαζόμενου. «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού, τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν…», είχε πει κάποτε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Πόσοι από τους σημερινούς πολιτικούς μας το έχουν πει ή το κάνουν; Αντίθετα, εισπράττουν και αλληλοσπαράζονται για την οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Γιατί, αλήθεια, δεν δοκιμάζουν, έτσι, για μια αλλαγή, να ζήσουν ένα εξάμηνο -γιατί είναι ο ελάχιστος χρόνος για να το νοιώσουν- με τον μισθό και την σύνταξη του Έλληνα, πληρώνοντας και όλες τις υποχρεώσεις του;

Ψιλά γράμματα όλα αυτά. Και ασύμφορα και άβολα για τις φαρδιές καρέκλες που κάθονται όλοι αυτοί…

Δεν φταίνε, όμως, αυτοί. Το έχουμε πει τόσες φορές. Εμείς όλοι φταίμε. Εμείς τους έχουμε και τους δίνουμε το δικαίωμα να στρογγυλοκάθονται στον σβέρκο μας και μετά παραπονιόμαστε. Εμείς τους οπλίζουμε το χέρι. Εμείς αφήνουμε να σφαγιάζονται παιδιά, εμείς δουλεύουμε για να γεμίζουν τα εργοστάσια και οι τσέπες τους…

Όχι. Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Δεν πρόκειται να συμμορφωθούμε από τα λάθη και των προγόνων και τα δικά μας. Αποδείχθηκε πως είμαστε άθλιοι μαθητές και ανίκανοι να χωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    DEN ΛΈΩότι δεν έχεις δίκιο με αυτά που γράφεις αλλά βρε Αθηνά μου μού πλακώνεται η ψυχή κάθε φορά…Μα να μη βρίσκεις και λίγο ”μπλε”στο συννεφιασμένο ουρανό της ζωής μας;Αν δεν βρίσκεις, για τ’ όνομα του Θεού, πάρε έναν μαρκαδόρο και ζωγράφισε λίγο γαλαζιο έστω.ΚΑΜΙΑ φορά και το τεχνητό της ψευδαίσθησης κάνει καλό στα νεύρα…ΈΧΟΥΝ ΤΌΣΗ ΔΡΟΣΙΆ ΤΑ ΓΡΑΦΤΆ ΣΟΥ ΌΤΑΝ ΒΑΖΕΙΣ, ΛΙΓΟ,ΜΑ ΛΙΓΟ, ΧΙΟΥΜΟΡ .ΜΕ το που είδα τον τίτλο του κειμένου
    είπα” βάζω στοιχημα ,αυτή είναι η Αθηνά….”

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Λένα μου, πώς να βάλω αυτό το μπλε που λες, όταν γύρω μου τουλάχιστον και μέσα από χαμογελαστά, αλλά συνάμα πονεμένα προσωπάκια, βλέπω τον σπαραγμό και το ανικανοποίητο αυτών που θέλουν όλο και περισσότερα; Πώς μπορώ να κλείσω τα αυτιά μου στους αλαλαγμούς όσων κινούν τα νήματα; Πόσο θα ήθελα να υπήρχε ΕΝΑΣ, που να θέλει χαρούμενα παιδιά, όμορφες γειτονιές και κειμήλια που καταστράφηκαν να βρίσκονταν στην θέση τους…
      Πολλά θα ήθελα, αλλά, λυπάμαι, δεν μπορώ να εθελοτυφλώ και να τυφλώνομαι…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου