Βροχή, του Φίλιππου Φιλίππου

28.01.2016

rain_window

Καθόταν μπροστά από το παράθυρο και έβλεπε τη μπόρα που ξέσπασε ξαφνικά. Όπως όλες τις μπόρες που ξεσπούσαν τόσα χρόνια μέσα της. Προσπάθησε να κλείσει για λίγο τα μάτια της, μπας και μπορέσει να συνέλθει! Τίποτα όμως! Αναστέναξε βαριά. Μηχανικά άναψε ένα τσιγάρο, ήταν ίσως η μόνη συντροφιά που της απόμεινε! Οι σταγόνες άρχισαν να δημιουργούν διάφορες μορφές πάνω στο γυαλί του παραθύρου. Σε μια στιγμή πίστεψε ότι είχε δει τη μορφή του πρώην συζύγου της, του μόνου άνθρωπου που αγάπησε! Μια μέρα με βροχή προδόθηκε. Από το τζάμι έτρεχε η βροχή σχηματίζοντας ρυάκια! Από τα μάτια της έτρεχαν τα δάκριά της σαν ποτάμια! Ξέσπασε σε λυγμούς! Άρχισε να πετά ό,τι αντικείμενα έβρισκε μπροστά της! Διαγνωσμένη με κατάθλιψη αφού για αυτήν όλα ήταν μουντά και σκυθρωπά! Κοίταξε τη φωτογραφία του πατέρα της, την χάιδεψε και της ψέλλισε «πατέρα έρχομαι να σε βρω».

Σήμερα είναι μια ηλιόλουστη μέρα. Ένα άσπρο περιστέρι πήγε και κάθισε στο παράθυρό της και κτυπούσε με το ράμφος του επίμονα το γυαλί για να το ανοίξει να μπει ο ήλιος, η ζεστασιά, ο καθαρός αέρας! Μάταια όμως! Όλα είχαν τελειώσει! Για την ακρίβεια είχαν πάρει το δρόμο τους! Ακριβώς έτσι, όπως μια μέρα με βροχή…

 

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου