Γιαγιά

19.07.2016

grandma

Σε περίμενα στα σκαλοπάτια του σπιτιού. Ήταν ήδη μεσημέρι και ήξερα τις ώρες που γυρνούσες στο σπίτι. Σε είδα να έρχεσαι. Περπατούσες αργά, νωχελικά και φορούσες μια λευκή μπλούζα και μια μαύρη φούστα με πιέτες. Παρά το προχωρημένο της ηλικίας σου, ήσουν εξαιρετικά φροντισμένη. Τα μαλλιά σου φτιαγμένα στο κομμωτήριο περμανάντ, το κοκκινάδι σου, τα ψηλά σου τακούνια, τα σκουλαρίκια σου, τα βραχιόλια σου. Έτρεξα στην αγκαλιά σου και συ παράτησες τις τεράστιες όπως φαινόντουσαν στα μάτια μου γλάστρες, που κουβαλούσες και έσκυψες και με χάιδεψες.

Ήξερα ότι από εκείνη τη στιγμή θα περνούσαμε τη μέρα μαζί. Τα μεσημέρια με έπαιρνες στο κρεβάτι σου και για να κοιμηθώ μου διηγιόσουν ιστορίες από τη ζωή σου, διανθισμένες με μπόλικη φαντασία. Άλλες φορές μου εξηγούσες τα φυσικά φαινόμενα με τη δική σου απλοϊκή λογική.
-Άνοιξε ο Θεός τις βρύσες του και βρέχει, έλεγες.
-Είδες πώς τα ’χει φτιαγμένα τα πράγματα Του…

Τα καλοκαίρια με πήγαινες με το αστικό, στη θάλασσα. Μου αγόραζες λουκουμάδες και με έβαζες να πλατσουρίζω δίπλα σου στα ρηχά, μιας και κολύμπι δεν ήξερες. Πλήρωνες πλανόδιους φωτογράφους να μας βγάλουν φωτογραφίες. Ακόμα τις έχω…

Τα βράδια με έπαιρνες και πηγαίναμε στην πλατεία. Μου αγόραζες παγωτά και καλαμπόκι. Σε κρατούσα από το χέρι και σε τραβούσα να πάμε στο σιντριβάνι, να βάλω το καραβάκι μου μέσα. Και σαν μου ’φευγε το σκοινί από τα χέρια, ξεσήκωνες τον κόσμο για να έρθει κάποιος να το πιάσει. Μετά, καθόμασταν στο παγκάκι και συ μου τραγούδαγες γλυκά.
-Γιώργο μου θα φύγω, πάω στη ξενιτιά, πάω να με παντρέψουν με πολλά λεφτά. Δολάρια δεν θέλω μα πώς να σου πω…

Τον Δεκαπενταύγουστο με πήγαινες στο μοναστήρι της Παναγίας και κάθε φορά μου διηγιόσουν το τάμα που κάνες, όταν έπαθε ο γιος σου, σαν ήταν μικρό παιδί, το ατύχημα και κάηκε.
-Και τότε η κυρά Λουτσία έστειλε τη μάνα μου στο βουνό να βρει ένα βοτάνι. Ήταν η μόνη μας ελπίδα, μιας και οι γιατροί το είχαν ξεγράψει το παιδί.
-Βάλε το χέρι σου Παναγία μου και σώστο και σε όλη μου τη ζωή, θα σου φέρνω μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι του, στη γιορτή Σου…

Σου άρεσαν πολύ τα ταξίδια και πάντα με έπαιρνες κοντά σου. Μπαίναμε στο υπεραστικό και γυρνούσαμε τα χωριά της περιοχής για να επισκεφτούμε συγγενείς και οικογενειακούς φίλους. Καμάρωνες που σου λέγανε πόσα ψήλωσα! Όπου πηγαίναμε, με μπούκωνες με όλων των ειδών τα φαγητά.
–Τρώγε, τρώγε και άλλο, μου ’λεγες.
Και σαν γύρναγες σπίτι, μου κουβαλούσες γιαούρτι σακούλας, σοκολάτες και μίκυ μάους για να μάθω να διαβάζω.
-Κοίτα να μάθεις πολλά γράμματα, εμείς δουλεύαμε από μικρά παιδιά και δεν μπορούσαμε.
Τις Κυριακές σε συνόδευα στην εκκλησία. Καθόμασταν πάντα στις μπροστινές θέσεις και στο τέλος με έπαιρνες από το χέρι και με οδηγούσες μπροστά στο παπά για να κοινωνήσω.

Σε όλες μου τις αταξίες ήσουν παραπάνω από υπομονετική μαζί μου. Ακόμα και όταν μουτζούρωσα ολόκληρο το σαλόνι με το στυλό είπες ατάραχα:
-Παιδί είναι, να παίξει θέλει!
Και σαν η μάνα μου αποφάσισε να με στείλει στο νηπιαγωγείο, τη ρωτούσες:
-Μα θα το ταΐζουν το παιδί εκεί;

Κάθε φορά μου έβγαινες από το σπίτι πρόσεχες την εμφάνιση σου. Έβαφες τα νύχια σου, μακιγιαριζόσουν και άλλαζες ρούχα και κοσμήματα συνέχεια. Η μάνα μου διαφωνούσε με όλα αυτά.
-Μεγάλωσες πια, σου ’λεγε, τι τα θες αυτά;
Και τότε, κόρδωνες το κορμί σου και αγέρωχα, κοροϊδευτικά σχεδόν απαντούσες.
-Κορίτσι μου, εγώ δεν θα γεράσω ποτέ!

Πέρασαν τα χρόνια και όταν η δική μου οικογένεια ενώθηκε ξανά, μετακομίσαμε μακριά σου, σε άλλη πόλη. Το έτος περνούσε και το μόνο που με ένοιαζε ήταν πότε θα τελειώσει το σχολείο για να έρθουμε κοντά σου και να ζήσουμε μαζί ξανά, τις ίδιες στιγμές.

Και πραγματικά, αυτό συνέβαινε, μόνο που τώρα είχαν προστεθεί και άλλα εγγόνια, αυτά του γιου σου. Έτσι είχες πολλά παιδιά να προσέχεις, να μοιράζεις την αγάπη σου και να κρέμονται από τα χείλη σου.

Πέρασαν και άλλα χρόνια. Μεγάλωσες και άλλο. Άρχισες να παραμελείς τον εαυτό σου. Κάθε φορά που ερχόμουν, σε έβλεπα όλο και πιο αλλαγμένη.
-Μα, πώς άφησες  έτσι τον εαυτό σου, σε ρωτούσα.
-Άσε παιδί μου, με φάγανε τα βάσανα της ζωής, απαντούσες.
Και όντως είχες και συ τα προβλήματά σου. Μόνο που τότε δεν ήμουν ακόμα σε θέση να τα καταλάβω.

Κάποια στιγμή αποφάσισες να δώσεις αντιπαροχή το σπίτι μας.
-Δύο παιδιά έχω, είπες, πρέπει να τους το μοιράσω. Άλλωστε εγώ μεγάλωσα. Τι το θέλω τόσο μεγάλο σπίτι…
Το επισκέφτηκα πριν γκρεμιστεί. Γυρνούσα τα δωμάτια και έκλαιγα. Μπορεί δικό μου να μην ήταν, αλλά ήταν το σπίτι που μεγάλωσα…

Λίγο καιρό μετά ήρθα να σε βοηθήσω να εγκατασταθείς στο νέο σου σπίτι. Ανεβήκαμε στην ταράτσα και σου ’λεγα: Στη δική μας ταράτσα είχαμε την κληματαριά. Πήγαμε στον ακάλυπτο και σου ξανάλεγα: Να εδώ είχαμε τη μπανανιά μας. Αναστέναζες και μου ’λεγες με λύπηση: Άστα, αυτά τώρα, πάνε…

Ώσπου μια μέρα με πήρες τηλέφωνο. Άρχισες να μου μιλάς για μια εικόνα που είχες στο σπίτι. Ανοιγόκλεινε τα μάτια του ο Χριστός και σου μιλούσε. Τρόμαξα. Ήρθα σε πήρα και σε πήγα σε γιατρούς. Με ακολούθησες αδιαμαρτύρητα. Η γνωμάτευση με γέμιση πίκρα. Άνοια. Σου έδωσαν ένα σωρό φάρμακα. Ουσιαστικά, ποτέ δεν τα πήρες. Άλλωστε με τα φάρμακα ποτέ δεν τα είχες καλά.

Πέρασε και άλλος καιρός. Άρχισες να δημιουργείς προβλήματα. Να τα βάζεις με τους δίπλα, τους απέναντι και ένα σωρό άλλο κόσμο. Ο ένας θέλει να σε διώξει από το σπίτι σου για να στο φάει, ο άλλος έκανε φασαρία και δεν σε άφηνε να κοιμηθείς, ο τρίτος σου πετούσε πράγματα στο μπαλκόνι…

Τώρα πια δεν μπορείς να αυτοεξυπηρετηθείς. Και είναι πολλές φορές που δεν αναγνωρίζεις κανέναν μας. Φωνάζεις, έχεις ακόμα πιο συχνά παραισθήσεις και η ψυχή σου είναι σαν ένα τρομαγμένο πουλάκι που σπαρταράει. Κάθομαι δίπλα σου, παίρνω το χέρι σου στα χέρια μου και σου μιλάω γλυκά και ήρεμα, προσπαθώντας να τραβήξω το μυαλό σου από τις εικόνες που βλέπει. Δεν το πετυχαίνω πάντα. Πονάω να σε βλέπω έτσι. Αποζητώ τη γυναίκα που ήξερα. Τη κοκέτα, με το σπινθηροβόλο βλέμμα και την ταχύτατη αντίληψη. Εκείνη που θυμόταν αναλυτικά τα πάντα και δεν δίσταζε να πάει ακόμα και στο άλλο άκρο της πόλης για να βρει κάτι χρήσιμο για το νοικοκυριό της. Τη γιαγιά, που μοίραζε απλόχερα τα χρήματα και τα υπάρχοντα της, για να μας ικανοποιήσει όλους.

Ξέρω ότι εκείνη η γυναίκα δε μπορεί να γυρίσει πίσω. Και ξέρω καλά ότι έχεις πάρει το δρόμο για ένα ταξίδι, που γυρισμό δεν έχει…

-

γράφει ο Γιώργης Ταξιδευτής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    ” Κάθομαι δίπλα σου, παίρνω το χέρι σου στα χέρια μου και σου μιλάω γλυκά και ήρεμα, προσπαθώντας να τραβήξω το μυαλό σου από τις εικόνες που βλέπει”.

    Πόσο όμορφο, πόσο τρυφερό – και πόσο τυχερή η γιαγιά που έχει έναν τέτοιο εγγονό!
    Να είσαι καλά, φίλε μου Γιώργη!

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Πολύ αληθινό και τρυφερό κείμενο για τη γιαγιά. Μπράβο! Δίνετε ένα πολύ σημαντικό για μένα μήνυμα: οι τελευταίες δύσκολες μέρες να μην επισκιάσουν όλη την πορεία της ζωής ενός υπέροχου πλάσματος!

    Απάντηση
  3. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αχ βρε Γιώργη πόσες χορδές έχει η καρδιά? Τις έχεις μετρήσει?
    Όχι? Ούτε κι εγώ…Αλλά να ξέρεις…Όσες και να χει μου τις άγγιξες ΟΛΕΣ!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ..

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Με συγκινήσατε πολύ Γιώργη γεμίσατε τα μάτια μου με την εικόνα της τρυφερής γιαγιάς μου… σαν να την αντάμωσα ξανά μέσα στο κείμενό σας!!! Είμαι γιαγιά και μακάρι όταν φύγω τα εγγονάκια να με σκέφτονται με τόση τρυφερότητα!!!!! Υπέροχο… τρυφερό… αληθινό… μπράβο σας!!!!!!!!!

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Τι υπέροχη σχεση γιαγιάς και εγγονού. Ένα νοσταλγικο ταξίδι που μας ξύπνησε τόσες αναμνήσεις.

    Απάντηση
  6. metalkonblog

    Αχ βρε Γιώργο… Ήθελα να γράψω ένα ξεχωριστό σχόλιο για το υπέροχο κείμενο σου αλλά… Άρπαξα τις μνήμες που μου ξύπνησες σαν ένα πολύτιμο δώρο και είπα να κρυφτώ κάπου για να το απολαύσω!
    Αν φορτιστείς με τέτοια αγάπη, την κουβαλάς μαζί σου για πάντα! Είναι αυτοανανεώσιμη!
    Τελικά… Το πόσο εξελιγμένη είναι μια κοινωνία, φαίνεται από το πόσο φροντίζει για τους ηλικιωμένους της.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου