Για πόσο; Για όσο…

6.04.2020

Και φτάνει εκείνη η ώρα

που λες πως δεν υπάρχεις.

Κινείσαι, τρως, χαμογελάς

για κείνους που σε βλέπουν.

Θέλεις να φύγεις

μα δεν είν’ η ώρα.

Έχεις πολλά να κάνεις.

Έχεις σημεία αλάβωτα

πολύ αίμα να τρέξει.

Κι εκεί που όλα γύρω σου

τα πνίγει η σκοτεινιά

ένα χαμόγελο αρκεί

ένα μικρό χαδάκι

για να πεις

«Μπορώ ακόμα να υπάρχω…»

Χαμογελάς 

για να μπορείς

να γλύφεις τις πληγές σου 

εκείνες που δεν βλέπουν

οι άλλοι 

και συνεχίζεις…

Για πόσο;

Για όσο…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου