Και φτάνει εκείνη η ώρα

που λες πως δεν υπάρχεις.

Κινείσαι, τρως, χαμογελάς

για κείνους που σε βλέπουν.

Θέλεις να φύγεις

μα δεν είν’ η ώρα.

Έχεις πολλά να κάνεις.

Έχεις σημεία αλάβωτα

πολύ αίμα να τρέξει.

Κι εκεί που όλα γύρω σου

τα πνίγει η σκοτεινιά

ένα χαμόγελο αρκεί

ένα μικρό χαδάκι

για να πεις

«Μπορώ ακόμα να υπάρχω…»

Χαμογελάς 

για να μπορείς

να γλύφεις τις πληγές σου 

εκείνες που δεν βλέπουν

οι άλλοι 

και συνεχίζεις…

Για πόσο;

Για όσο…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια