Select Page

Για τη μητέρα μου

Για τη μητέρα μου

 

 

ΛΙΚΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ 

Μητέρα,  

του λίκνου μου νανούρισμα 

και φάρε της ζωής μου. 

 

 

 

ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ 

Η εικόνα που αντικρίζω βλέποντας 

το πρόσωπό μου στον καθρέπτη είσαι εσύ.  

Τρομακτική η ομοιότητα μητέρα.  

Σε σημείο να θέλω να τον σπάσω  

σε σαράντα πέντε κομμάτια,  

και να αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ  

ή εσύ το είδωλο που βλέπω απέναντί μου.  

Σου μιλώ με τη σιωπή μου.  

Πες μου φέρθηκα σωστά;  

Πες μου σε στεναχώρησα,  

σε πόνεσα, σε πίκρανα;  

Με τα λόγια μου , τις πράξεις μου…  

Με ένα σ’ αγαπώ που δεν σου είπα; ενώ εσύ περίμενες;  

Πες μου αν ένοιωθες την έλλειψη της παρουσίας μου,  

σε άφηνα μόνη; αν δε σε καταλάβαινα πες μου.  

Ήμουν η ζωή σου, μου έδινες τη ζωή σου.  

Σου αφαιρούσα χρόνια για να τα προσθέτω στις μέρες μου.  

Πόσο εγωίστρια υπήρξα, αλήθεια, άθελά μου,  

συγχώρησε  με  μητέρα.  

Σου τα δίνω πίσω,  

να πάρε τους σπόρους σιταριού  

στα ροζιασμένα χέρια σου,  

που έσπερνες για χρόνια στα δικά μου.  

Για να σε έχω περισσότερο κοντά μου.  

Να σε αισθάνομαι, να σε αγγίζω, να σε μυρίζω.  

Γιατί από όλα τα λουλούδια του κόσμου  

κανένα δεν έχει τα δικά σου χρώματα  

τη δική σου μοναδική μυρωδιά.  

Είσαι το αγαπημένο μου λουλούδι  

μονάκριβη μου και πολύτιμη.  

Γιατί φοβάμαι πως μια μέρα θα φύγεις  

και θα σε γυρεύω στα τραγούδια που μου τραγουδούσες  

στα βιβλία που μου διάβαζες, στα μέρη που με πήγαινες. 

Πόσα μου έμαθες μητέρα, για όλα αυτά σε ευχαριστώ. 

Χρόνια πολλά να ζήσεις, να σ’ έχω και να σ’ αγαπώ.  

Όσο ο χρόνος μας αφήνει  

να συμφιλιωνόμαστε με το πέρασμά του  

η μία στην αγκαλιά της άλλης,  

ας πορευόμαστε αγαπημένες.

 

 

 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ 

Το σπίτι λίγο πριν τη στροφή, 

στο τέλος του δρόμου 

ήσυχο στέκει όρθιο, 

το ίδιο όπως τότε 

που κεντούσαμε τη ζωή στην αυλή του 

και τρέχαμε χαρούμενα 

στο άκουσμα των βημάτων του πατέρα 

και πάντα φώναζε από μέσα η μητέρα 

-ελάτε είναι μαγειρεμένο το αύριο.  

 

Το σπίτι λίγο πριν τη στροφή, 

στο τέλος του δρόμου 

ήσυχο στέκει όρθιο, 

το ίδιο όπως τότε 

εκεί στο Πευκοδάσος 

που χτίζαμε σπίτια 

απ’ τις πευκοβελόνες του 

κι ακούγαμε συν επαρμένοι 

το τραγούδι των πουλιών  

που πια έχει σωπάσει  

από την φλύαρη οχλαγωγία . 

 

Το σπίτι λίγο πριν τη στροφή, 

στο τέλος του δρόμου 

ήσυχο στέκει όρθιο, 

το ίδιο όπως τότε 

που μοσχομύριζε μαμά, 

ζάχαρη, κανέλλα και γαρύφαλλο 

και πότιζε τις αισθήσεις μου 

για να μοσχοβολούν στη ζωή 

που με αλλάζει στο χρόνο, 

με μεταμορφώνει, μεταλλάσσομαι 

μα παραμένω ένα παιδί  

θαμμένο στις αναμνήσεις του δάσους 

που διχάζει το παρελθόν και το παρόν μου. 

 

 

 

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ 

Εγώ κοιμάμαι ήσυχη 

κι εσύ είσαι άγρυπνη 

και ανησυχείς για μένα,

φύλακας άγγελός μου 

παντοτινός και ξάστερος 

με ραίνεις με αστερόσκονη 

και φέγγεις τα όνειρά μου. 

 

 

 

ΜΗΤΕΡΑ 

Ω μητέρα!  

Όταν με κρατάς στην αγκαλιά σου  

νοιώθω ότι βρίσκομαι στον Παράδεισο. 

Και στα μακριά μαλλιά σου, 

κοντά στο στήθος σου, σαν γέρνω το κεφάλι μου  

ακούω μια καρδιά να χτυπά μόνο για μένα. 

 

 

 

ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΑΝΑ ΜΑΜΑ 

Μητέρα λευκό μου περιστέρι 

αγνή και καθαρή σαν το νερό 

όταν με πήρες απ’ το χέρι 

να βγω στης ζωής τον πηγαιμό, 

έλαμψες σαν φωτεινό αστέρι 

στον κουρασμένο σου ουρανό. 

Μητέρα, μανούλα, μάνα, μαμά, 

σ’ αγαπώ… σ’ αγαπώ… σ’ αγαπώ… 

  

 

 

ΜΗΤΕΡΑ ΖΩΗ 

Μητέρα γεννάς τις επιθυμίες του κόσμου. 

Από τα σπλάχνα σου ανθούν λουλούδια. 

Και λουλουδιάζει η φύση αναδύοντας αρώματα. 

Ζωντανεύει η πλάση απ’ τα χαμόγελα. 

Και λάμπει ο ήλιος στα πρόσωπα. 

Και ζεσταίνονται οι ψυχές των ανθρώπων. 

Μητέρα ποιείς τα όνειρα, ποιείς τη ζωή. 

 

 

Μαμά  

Χρόνια πολλά να ζήσεις 

να σ’ έχω και να σ’ αγαπώ.

~

Χρόνια πολλά στις μανούλες σας. 

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη Ιωάννου

Λάτρης των καλών τεχνών, με τάσεις καλλιτεχνικές, από μικρή με ένα μολύβι στο ένα χέρι και ένα βιβλίο στο άλλο, θυμάμαι τον εαυτό μου, να ζωγραφίζει και να γράφει, ακούγοντας μουσική. Ρεαλίστρια με ένα δικό μου τρόπο, αν υπάρχει ρεαλισμός γιατί η ζωή που ζούμε σήμερα κινείται πλέον στα όρια του σουρεαλισμού. Ζω την πραγματικότητά μου μέσα από την μουσική σπουδάζοντας στο Δημοτικό Ωδείο Καβάλας, ζωγραφίζοντας και γράφοντας "ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση". Εμπνέομαι από ότι βλέπω γύρω μου, από τη διάθεση της στιγμής. Έχω βραβευθεί σε Αγγλικό διαγωνισμό ποίησης. Ποιήματά μου έχουν συμπεριληφθεί σε ποιητικές Ανθολογίες του Αγγλικού εκδοτικού οίκου Bonaltia L.T.D. , στο ανθολόγιο «ΣυνΠοιείν» και στο ανθολόγιο "της θάλασσας...". Συμμετέχω στο ποιητικό λεύκωμα αφιέρωμα για τα «100 Χρόνια Ελεύθερης Καβάλας», στο ανθολόγιο Παγκόσμιας Ποίησης για την Ειρήνη* και σε literary ebooks. Ποιήματά μου επίσης φιλοξενούνται και σε αξιόλογα λογοτεχνικά περιοδικά του διαδικτύου, καθώς επίσης και σε έντυπα. Γράφω άρθρα όταν έχω διάθεση και χρόνο σε γνωστά web sites.Έχω συμμετάσχει στο PoetAthon , που έχει διεξαχθεί στα πλαίσια των εκδηλώσεων του World Poetry Canada and International 2013-2014 για την Παγκόσμια Ειρήνη, (συμμετοχή στο ανθολόγιο*). Επίσης επιλέχθηκε ποίημά μου από διεθνή επιτροπή ποιητών για το Ποιητικό Λεύκωμα Αφιέρωμα στον Nelson Mandela.Είμαι μέλος του κινήματος 100Thousand Poets for Change καθώς και του World Poetry Canada and International. Με λένε Ελένη Ιωάννου και είμαι από την πανέμορφη Καβάλα. Στο παρελθόν μου έχω σπουδάσει Fashion Design , Interior Design και Make up Artist σε ιδιωτικές σχολές της Αθήνας. Παρακολούθησα για δύο χρόνια μαθήματα ζωγραφικής και αρχιτεκτονικής. Έχω στο ενεργητικό μου ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και την εκπομπή ποικίλης ύλης «ENA STYLE» στο τοπικό κανάλι «Ena Channel» ως τηλεοπτική παραγωγός και παρουσιάστρια.Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια θεάτρου και είμαι μέλος του «Θεάτρου Πολιτών Καβάλας». Τραγουδώ σε χορωδίες της πόλης μου. Νοιώθω τυχερή γιατί μπορώ ακόμη και στο παρόν μου να σπουδάζω μουσική και προσπαθώ να περνάω όσο καλύτερα μπορώ. Εξάλλου η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή.Πάθος για ποίηση ___Ελένη Ιωάννου Ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση...

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωάννου

    Ευχαριστώ γλυκιά μου Χρύσα.
    Συμπληρώνω άλλο ένα ποίημα που έγραψα πρόσφατα για την αγαπημένη μου μανούλα και ξέχασα να το βάλω στη συλλογή. Ελπίζω να το δει ο αγαπητός Κώστας Θερμογιάννης και να το προσθέσει.
    ________________________________________________________

    Μητέρα, μη μου κρατάς το χέρι.
    Ξεδίπλωσα τα φύλλα
    της καρδιάς στον κόσμο ετούτο,
    πληγώθηκα, έμαθα. Μεγάλωσα.
    Εσύ ακόμη μου κρατάς το χέρι
    και χτενίζεις τα μαλλιά μου.
    Ακόμη με ρωτάς,
    τι κάνω, πως περνώ.
    Δεν κουράστηκες; Μεγάλωσες.
    Μητέρα μη μου κρατάς το χέρι.
    Συθέμελη είσαι μέσα μου,
    βράχος κι ατσάλι.
    Γερές οι βάσεις, οι τοίχοι όρθιοι.
    Μόνο η στέγη στάζει ευαισθησία.
    και πρέπει να την κλείσω, με υγραίνει.
    Μητέρα, μη φοβάσαι για μένα,
    αντέχω στη φθορά του χρόνου.
    με πότισες με αλήθεια από το γάλα σου.
    Πήρα το κύτταρο απ’ το δέρμα σου.
    Τώρα πια, εγώ είμαι η μήτρα
    που επωάζει τις αξίες που έσπειρες.
    _______________________________________________________

    ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
    _______________________________________________________

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!