Για τη μητέρα μου

11.05.2014

 

 

ΛΙΚΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ 

Μητέρα,  

του λίκνου μου νανούρισμα 

και φάρε της ζωής μου. 

 

 

 

ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ 

Η εικόνα που αντικρίζω βλέποντας 

το πρόσωπό μου στον καθρέπτη είσαι εσύ.  

Τρομακτική η ομοιότητα μητέρα.  

Σε σημείο να θέλω να τον σπάσω  

σε σαράντα πέντε κομμάτια,  

και να αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ  

ή εσύ το είδωλο που βλέπω απέναντί μου.  

Σου μιλώ με τη σιωπή μου.  

Πες μου φέρθηκα σωστά;  

Πες μου σε στεναχώρησα,  

σε πόνεσα, σε πίκρανα;  

Με τα λόγια μου , τις πράξεις μου…  

Με ένα σ’ αγαπώ που δεν σου είπα; ενώ εσύ περίμενες;  

Πες μου αν ένοιωθες την έλλειψη της παρουσίας μου,  

σε άφηνα μόνη; αν δε σε καταλάβαινα πες μου.  

Ήμουν η ζωή σου, μου έδινες τη ζωή σου.  

Σου αφαιρούσα χρόνια για να τα προσθέτω στις μέρες μου.  

Πόσο εγωίστρια υπήρξα, αλήθεια, άθελά μου,  

συγχώρησε  με  μητέρα.  

Σου τα δίνω πίσω,  

να πάρε τους σπόρους σιταριού  

στα ροζιασμένα χέρια σου,  

που έσπερνες για χρόνια στα δικά μου.  

Για να σε έχω περισσότερο κοντά μου.  

Να σε αισθάνομαι, να σε αγγίζω, να σε μυρίζω.  

Γιατί από όλα τα λουλούδια του κόσμου  

κανένα δεν έχει τα δικά σου χρώματα  

τη δική σου μοναδική μυρωδιά.  

Είσαι το αγαπημένο μου λουλούδι  

μονάκριβη μου και πολύτιμη.  

Γιατί φοβάμαι πως μια μέρα θα φύγεις  

και θα σε γυρεύω στα τραγούδια που μου τραγουδούσες  

στα βιβλία που μου διάβαζες, στα μέρη που με πήγαινες. 

Πόσα μου έμαθες μητέρα, για όλα αυτά σε ευχαριστώ. 

Χρόνια πολλά να ζήσεις, να σ’ έχω και να σ’ αγαπώ.  

Όσο ο χρόνος μας αφήνει  

να συμφιλιωνόμαστε με το πέρασμά του  

η μία στην αγκαλιά της άλλης,  

ας πορευόμαστε αγαπημένες.

 

 

 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ 

Το σπίτι λίγο πριν τη στροφή, 

στο τέλος του δρόμου 

ήσυχο στέκει όρθιο, 

το ίδιο όπως τότε 

που κεντούσαμε τη ζωή στην αυλή του 

και τρέχαμε χαρούμενα 

στο άκουσμα των βημάτων του πατέρα 

και πάντα φώναζε από μέσα η μητέρα 

-ελάτε είναι μαγειρεμένο το αύριο.  

 

Το σπίτι λίγο πριν τη στροφή, 

στο τέλος του δρόμου 

ήσυχο στέκει όρθιο, 

το ίδιο όπως τότε 

εκεί στο Πευκοδάσος 

που χτίζαμε σπίτια 

απ’ τις πευκοβελόνες του 

κι ακούγαμε συν επαρμένοι 

το τραγούδι των πουλιών  

που πια έχει σωπάσει  

από την φλύαρη οχλαγωγία . 

 

Το σπίτι λίγο πριν τη στροφή, 

στο τέλος του δρόμου 

ήσυχο στέκει όρθιο, 

το ίδιο όπως τότε 

που μοσχομύριζε μαμά, 

ζάχαρη, κανέλλα και γαρύφαλλο 

και πότιζε τις αισθήσεις μου 

για να μοσχοβολούν στη ζωή 

που με αλλάζει στο χρόνο, 

με μεταμορφώνει, μεταλλάσσομαι 

μα παραμένω ένα παιδί  

θαμμένο στις αναμνήσεις του δάσους 

που διχάζει το παρελθόν και το παρόν μου. 

 

 

 

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ 

Εγώ κοιμάμαι ήσυχη 

κι εσύ είσαι άγρυπνη 

και ανησυχείς για μένα,

φύλακας άγγελός μου 

παντοτινός και ξάστερος 

με ραίνεις με αστερόσκονη 

και φέγγεις τα όνειρά μου. 

 

 

 

ΜΗΤΕΡΑ 

Ω μητέρα!  

Όταν με κρατάς στην αγκαλιά σου  

νοιώθω ότι βρίσκομαι στον Παράδεισο. 

Και στα μακριά μαλλιά σου, 

κοντά στο στήθος σου, σαν γέρνω το κεφάλι μου  

ακούω μια καρδιά να χτυπά μόνο για μένα. 

 

 

 

ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΑΝΑ ΜΑΜΑ 

Μητέρα λευκό μου περιστέρι 

αγνή και καθαρή σαν το νερό 

όταν με πήρες απ’ το χέρι 

να βγω στης ζωής τον πηγαιμό, 

έλαμψες σαν φωτεινό αστέρι 

στον κουρασμένο σου ουρανό. 

Μητέρα, μανούλα, μάνα, μαμά, 

σ’ αγαπώ… σ’ αγαπώ… σ’ αγαπώ… 

  

 

 

ΜΗΤΕΡΑ ΖΩΗ 

Μητέρα γεννάς τις επιθυμίες του κόσμου. 

Από τα σπλάχνα σου ανθούν λουλούδια. 

Και λουλουδιάζει η φύση αναδύοντας αρώματα. 

Ζωντανεύει η πλάση απ’ τα χαμόγελα. 

Και λάμπει ο ήλιος στα πρόσωπα. 

Και ζεσταίνονται οι ψυχές των ανθρώπων. 

Μητέρα ποιείς τα όνειρα, ποιείς τη ζωή. 

 

 

Μαμά  

Χρόνια πολλά να ζήσεις 

να σ’ έχω και να σ’ αγαπώ.

~

Χρόνια πολλά στις μανούλες σας. 

Ακολουθήστε μας

Γήθος

Γήθος

Στις αποκρίσεις των ματιών μυήθηκα. Σιωπές αμείλικτες τον χρόνο αίρουν. Τις ενοχές των αστεριών αρνήθηκα. Χείλη ενδοτικά, παλμοί των άκρων σου νεύματα μαγεμένα. Κόρες χίμαιρες, αφές γυμνές στον ήλιο, με τα μαλλιά τους βράχους αγκαλιάζουν. Μέτωπα ιδρωμένα, στήθη των...

Πολύχρωμη ζωή

Πολύχρωμη ζωή

Θέλω πολύχρωμη ζωή να ζήσω μα τα χέρια μου είναι άδεια και οι φόβοι μου πολλοί. Κι οι αμαρτίες μου τρομάζουν τις σκέψεις μου. Και τα λουλούδια που δεν κρατώ, μου κρύβονται… Πολύχρωμη ζωή, πολύχρωμες σκέψεις δεν έζησα ως τώρα για να μην υπάρχετε Μου μιλάει το μυαλό μου...

Σάββατο

Σάββατο

Πλησιάζω το σκοτάδι οπλισμένος με το φως, σκαλίζοντας δυο λόγια σ’ ένα χαρτί ως τη χαραυγή που απορώ αν τελικά θα έρθει. Στυλό βαρύ, σκέψεις χωρίς συνοχή, μια μουσική χωρίς κοινό και στο αυτί μια εμβοή που δίνει χώρο στην οργή. Γενιά με άγχη και προβλήματα μα πάνω απ’...

Κασσάνδρα V

Κασσάνδρα V

Υπάρχουν άνθρωποι που η μοίρα τους έχει επιλέξει  για να δοκιμάσει επάνω τους όλα τα δεινά της. Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος όσο ένα μαξιλάρι και η απάντηση που πρέπει να έχω για όλα  με πληγώνει περισσότερο. Ο ουρανός αυτό το Καλοκαίρι, τόσο γαλάζιος  που θέλεις να...

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωάννου

    Ευχαριστώ γλυκιά μου Χρύσα.
    Συμπληρώνω άλλο ένα ποίημα που έγραψα πρόσφατα για την αγαπημένη μου μανούλα και ξέχασα να το βάλω στη συλλογή. Ελπίζω να το δει ο αγαπητός Κώστας Θερμογιάννης και να το προσθέσει.
    ________________________________________________________

    Μητέρα, μη μου κρατάς το χέρι.
    Ξεδίπλωσα τα φύλλα
    της καρδιάς στον κόσμο ετούτο,
    πληγώθηκα, έμαθα. Μεγάλωσα.
    Εσύ ακόμη μου κρατάς το χέρι
    και χτενίζεις τα μαλλιά μου.
    Ακόμη με ρωτάς,
    τι κάνω, πως περνώ.
    Δεν κουράστηκες; Μεγάλωσες.
    Μητέρα μη μου κρατάς το χέρι.
    Συθέμελη είσαι μέσα μου,
    βράχος κι ατσάλι.
    Γερές οι βάσεις, οι τοίχοι όρθιοι.
    Μόνο η στέγη στάζει ευαισθησία.
    και πρέπει να την κλείσω, με υγραίνει.
    Μητέρα, μη φοβάσαι για μένα,
    αντέχω στη φθορά του χρόνου.
    με πότισες με αλήθεια από το γάλα σου.
    Πήρα το κύτταρο απ’ το δέρμα σου.
    Τώρα πια, εγώ είμαι η μήτρα
    που επωάζει τις αξίες που έσπειρες.
    _______________________________________________________

    ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
    _______________________________________________________

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου