Για τη συνείδησή μου…

4.08.2014

 

 

Δίπλα περνάει η ζωή
κι έχω το βλέμμα καταγής,
στα χνάρια που αφήνω,
τα βήματά μου να θωρώ,
τις δρασκελιές που ρίχνω…

Να μη σκοντάψω, λερωθώ,
να μη ζητήσω χάρη,
μη παρ΄ ελπίδα και συρθώ
μη «σιχαθώ» και «σπάσω».

Για σένα νοιάζομαι ψυχή,
για σένα όλα τα κάνω,
μη σε ντροπιάσω και θιχθείς
και μη μου αγκυλώσεις.

Κι ας χάνω ρίσκα κι όνειρα
κι ας με ρημάζει η πείνα
για έρωτα για κίνδυνο
για ενοχές και νάρκες.

Για με, εσύ μη νοιάζεσαι.
ξοδεύομαι για σένα…
άραξε και ησύχασε
με πνίγεις και το ξέρεις…


γράφει η Στέλλα Πετκάρη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου