Στους δρόμους... περπατάω και σκέφτομαι.

Αυτό που σου λείπει, Αθήνα μου, ήταν και είναι η ουτοπία. Την πετάξαμε εμείς ή μας έπεσε στο δρόμο, ποιος ξέρει;

Αυτό μας λείπει, η Ουτοπία! Πώς και δεν το σκεφτήκαμε, να είχαμε ψάξει στα αρχαία ή να τη δημιουργούσαμε από το μυαλό μας εφόσον οι Θεοί μας εγκατέλειψαν.

Γιατί Αθήνα μου εγκατέλειπες τον εαυτό σου; Εμείς, τι κάναμε, γιατί παραιτηθήκαμε εντελώς; Εσένα δεν σου έλειπε ποτέ η Ουτοπία, θα ήταν τώρα αυτή που θα σε έκανε να εξελιχθείς, όπως τα άλλα κράτη της Ευρώπης. Για να γίνεις Γη της Επαγγελίας έπρεπε να εφεύρεις μια ουτοπία για σένα, για μάς.

Κοιτά μην προσπαθείς να με ξεγελάσεις, αυτή που δημιουργούσες κάποτε μαζί με εμάς και για μας, ήταν μια ουτοπία εθνικιστή και θρησκευτική.

Από μονή σου Αθήνα μου διαπίστωσες ότι η αρχαία γνώση δεν φτάνει να ξεφύγεις από την καταστροφή. Εσύ, η πιο πολιτισμένη, η πιο σοφή, με τα βιβλία σου, με τούς φιλοσόφους σου, με τούς ποιητές σου, με τούς πιο πιστούς καλόγερους. Πώς και δεν μπόρεσες να σωθείς...; Καλά εσύ, αλλά εμείς, με τόσα βιβλία στα χέρια μας, πώς και δεν βρήκαμε το σωστή δρόμο που θα μας δίδασκε να μη σε πάμε προς το χείλος του γκρεμού, προς την καταστροφή. Εσύ είσαι φτιαγμένη για τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Σοφοκλή, αλλά όχι για τον Αλέξανδρο. Θα μπορούσε ποτέ να βγει από τα σπλάχνα σου ο Μέγας Αλέξανδρος;... Αδύνατον.

Δεν φτάνει μόνο η καλοσύνη και η σοφία για να χτίσεις και να βάλεις στους τοίχους σου την Ειρήνη, δεν υπάρχει Ειρήνη παντοτινή. Η Ειρήνη πρέπει να φυλάγεται από κάθε τι, όχι μόνο με σοφία, αλλά και με καρδιά, με ψυχή με αίμα ακόμα… αν χρειαστεί.

Τώρα που λείπει ο Πλάτωνας κι ο Αριστοτέλης, έπρεπε εμείς οι Αθηναίοι να χτίσουμε μια ουτοπία, μέσα στο κεφάλι μας, μια πολιτεία όχι με συρματόπλεγμα, με σύνορα και κέντρα κράτησης αλλά μια πόλης-κράτους που θα συνυπάρχουμε με τον άλλον που αγνοήσαμε και δεν τον γνωρίσουμε, μια πολιτεία που θα άφηνε πεδίο δημιουργίας και για τον άλλον, ένα πεδίο ζωής και δράσης κοινωνικής γιατί μόνο έτσι μπορεί να γεννηθεί ένας υγιής πολιτισμός.

Πού να βρούμε τέτοια βιβλία που να μας μάθουν πώς να επικοινωνούμε με τον Άλλον, πώς να μιλάμε μαζί του, αλλά το πιο σημαντικό, πώς να μάθουμε να τον ακούμε για να συνεργαζόμαστε μαζί του;

Η ιστορία της Ευρώπης είναι μια ιστορία ενός μοντέλου ένωσης που αυτοκαταστρέφεται. Την Ευρώπη δεν την κατέστρεψαν ούτε οι μουσουλμάνοι ούτε οι ορθόδοξοι αλλά όλοι μαζί, όλοι εκείνοι που ο καθένας θέλει να ικανοποιήσει τα θέλω του σαν να μην είναι ένα από τα δυο χέρια της ιδίας σάρκας. Η Ευρώπη χτίστηκε σαν ένα νησί που είναι καταδικασμένο να βυθιστεί από την νοοτροπία των κατοίκων της που θεωρούν πως αναγκάζονται να επιβιώνουν απλώς και όχι να συνυπάρχουν και να ζούνε μαζί, που έμαθαν τελικά να ζουν απομονωμένοι στο νησί τους.

Περπατάω στους δρόμους και αναρωτιέμαι…

Αθήνα μου, τι θέλεις τελικά; Μια Ευρώπη όρθια πάνω στα ερείπια εθνών ή μια αιώνια περήφανη Ευρώπη...

Κύριε, σας έπεσε κάτι, Η ουτοπία σας νομίζω…

 

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!