Δεκέμβρης 2015

Άγιε μου Βασίλη,

Με λένε Χριστίνα και είμαι 9 χρονών. Περίμενα πώς και πώς να φτάσει αυτός ο μήνας για να σου γράψω, όπως κάνω όλες τις φορές. Να αφήσω το γραμματάκι μου στο δέντρο που στολίζω με τη μαμά μου και να μπεις στα κρυφά να το πάρεις.  Τα δώρα που μου φέρνεις είναι πάντα τα καλύτερα! Και όσες σκανταλιές και να κάνω μέσα στο χρόνο, τελικά εσύ αποφασίζεις να μου φέρεις το δώρο μου κι ας με προειδοποιεί η μαμά μου ότι μπορεί να το χάσω με τις αταξίες που κάνω. Είσαι ο καλύτερος άγιος και σε αγαπάω πολύ!

Αυτή τη φορά όμως, δε θέλω να σου ζητήσω κάποιο δώρο. Θέλω απλά να πάρεις κάτι. Δεν είναι δώρο, ούτε κάποιο μπισκότο ή γάλα από αυτά που σου αφήνω κάθε φορά και για αυτό δεν ξέρω αν μπορείς να το κάνεις. Δε βρήκα, όσο κι αν έψαξα στα παραμύθια μου για σένα, κάποια ιστορία που να λέει ότι πήρες κάτι από τη γη αντί να φέρεις. Και δεν ξέρω αν έχεις αυτές τις ικανότητες. Για αυτό και στο ζητάω μεγάλη χάρη να προσπαθήσεις με όλες σου τις δυνάμεις που ξέρω ότι έχεις.

Καιρό τώρα καλέ μου Άγιε Βασίλη, ό,τι κι αν γίνεται στην οικογένειά μου, ακούω πως φταίει αυτή η Κρίση. Όποτε ζητάω κάτι να μου πάρουν, μου λένε όχι γιατί έχουμε την Κρίση. Ο μπαμπάς μου δεν έχει δουλειά εδώ και καιρό γιατί έχουμε την Κρίση και η μαμά μου πληρώνεται λίγο γιατί έχουμε την Κρίση. Η γιαγιά μου δε μπορεί να βρει τα φάρμακα που χρειάζεται, γιατί υπάρχει αυτή η  Κρίση και ο καλύτερός μου φίλος, ο κολλητός μου ο Πέτρος που παίζουμε κάθε μέρα μαζί, φεύγει μακριά στη Γερμανία με την οικογένειά του, γιατί έχουμε την Κρίση

Δεν ξέρω πώς είναι αυτή η Κρίση για να σε βοηθήσω να τη βρεις … μα είναι μια κακιά πανάσχημη μάγισσα που κανένα ξόρκι δεν την πιάνει, είμαι σίγουρη για αυτό!  Τη βάζω τελευταίως στις ζωγραφιές μου, πότε δίπλα από το σπιτάκι που ζωγραφίζω, πότε ανάμεσα στα λουλούδια που φτιάχνω και όταν ρωτά η δασκάλα μου και της λέω ότι είναι η  κακιά η μάγισσα η Κρίση, μου χαϊδεύει την πλάτη και μου λέει «αχ αγάπη μου» και φεύγει λυπημένη.

Καλέ μου Άγιε Βασίλη, σε παρακαλώ πολύ –πολύ- πολύ- πολύ …κάνε τα μαγικά σου και όταν θα φεύγεις αυτή τη φορά από τη γη με το έλκηθρό σου, χώρεσε στο μαγικό σου το σάκο αυτή την κυρία Κρίση και πάρε την μακριά από εδώ! Δε θέλω να μου πάρει το φίλο μου μακριά!  Θέλω να δω τους γονείς μου να γελάνε και πάλι όπως κάναμε παλιά και τη γιαγιά μου να μην είναι συνέχεια ξαπλωμένη στο κρεβάτι γιατί πονάει.

Σε παρακαλώ Άγιε μου Βασίλη, βρες έναν τρόπο να την πάρεις από εδώ. Και ΑΛΗΘΕΙΑ σου λέω, δε θέλω ΚΑΝΕΝΑ μα ΚΑΝΕΝΑ δώρο!

 

Με αγάπη,

Η Χριστίνα  σου [δίπλα από το φούρνο της κυρίας Ελένης και απέναντι από το περίπτερο του κυρίου Θανάση, στο σπίτι με την κόκκινη τέντα]

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!