Δάνεισέ μου ένα δάκρυ

στην πληγή να χωράει

συντροφιά με το αίμα

να ενωθεί, να κυλάει.

Χάρισέ μου ένα αστέρι

λίγο φως να μου φέρει

να μπορώ να σε βρίσκω

σαν μου απλώνεις το χέρι.

Μείνε λίγο ακόμα κοντά μου

μην αφήσεις το ξημέρωμα

να μετρήσει τα κρίματά μου.

Πάρε με μαζί σου νύχτα γενναία

νύχτα μοναδική μου εσύ,

που ξέρεις και διακρίνεις

απ’ της ψυχής τα σκοτάδια

εκείνα τα πιο ωραία.

Πάρε με μαζί σου

αυτό μονάχα σου ζητάω

άφησε με να ακολουθώ τις σκιές σου

συντροφιά να τους κρατάω.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη