Δειλό ταξιδιάρικο πουλί

Δημοσίευση: 9.07.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Εκείνη είχε μάθει πια, πως οι άνθρωποι ήταν πουλιά που σαν άνοιγαν τις φτερούγες τους πετώντας ψηλά από τον κόσμο, δεν νοιάζονταν για όσα άφηναν πίσω, παρά μόνο για όσα θα συναντούσαν στον προορισμό τους. Κάθε φορά που σταματούσαν αποκαμωμένα να πιούν λίγο νερό, γνώριζαν νέους ανθρώπους από τους οποίους κάτι έπαιρναν και κάτι άφηναν καθώς έφευγαν. Εκείνη γνώριζε αυτά τα ταξιδιάρικα πουλιά καθώς την επισκέπτονταν συχνά, και μάλιστα στο παρελθόν είχε πιστέψει πως κάποια απ’ αυτά θα έμεναν μαζί της για πάντα. Όσες φορές προσπάθησε να τα κρατήσει μέσα σ’ ένα κλουβί, εκείνα κατάφερναν να δραπετεύσουν. Κι άλλες φορές, δοκίμασε να τσαλακώσει τα φτερά τους, αλλά εκείνα πετούσαν και με τσακισμένα φτερά. Τότε κατάλαβε πως αυτά τα πουλιά ήταν αδάμαστα. Όσο εγωισμό διοχέτευε εκείνη, τόση αδιαφορία εισέπραττε. Κι όση κτητικότητα εξέφραζε, τόση απόρριψη δεχόταν. Τελικά, αποφάσισε να φροντίσει τα δικά της φτερά που είχαν πέσει σε αχρηστία και είχε ξεχάσει ότι υπήρχαν. Ίσως, κατά βάθος ζήλευε εκείνα τα πουλιά που πετούσαν ελεύθερα κερδίζοντας διαρκώς νέες εμπειρίες με την περηφάνια χαραγμένη στα φτερά τους, γιατί νόμιζε πως τα δικά της είναι αδύναμα.

Κάποτε, σαν κάθισε κοντά της ένα γηρασμένο ταξιδιάρικο πουλί, το ρώτησε, από πού πηγάζει η δύναμη του και εκείνο της απάντησε: «Παιδί μου, στα μύχια της καρδιάς σου υπάρχουν κοιτάσματα θάρρους, γενναιότητας και ανεξαρτησίας. Προσπάθησε να τα ανασύρεις στην επιφάνεια για να ενδυναμώσεις τα δικά σου φτερά και σταμάτα να εγκλωβίζεις άλλα πουλιά, γιατί όταν στερείς την ελεύθερη βούληση κάποιου, το μόνο αντίκρισμα που σου αναλογεί είναι ο οίκτος. Θυμήσου πως μόνοι ερχόμαστε στη ζωή και φεύγουμε πιο μόνοι». Και πέταξε μακριά.

 

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Κατερίνα Μεταξοπούλου

    Ακριβώς, κα. Τζουγανάκη. Να έχουμε πίστη στα φτερά μας και όλα τα ταξίδια θα γίνουν δικά μας! Ευχαριστώ για το σχόλιο σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου