Δεκαπέντε μέρες…

2.09.2016

sailboat

Έκλεισε την πόρτα πίσω του και ακούμπησε για λίγο πάνω της. Αισθανόταν τόσο ανήμπορος που αναρωτιόταν αν θα καταφέρει τελικά να φτάσει στο 209, το δωμάτιό του που ήταν δυο πόρτες παρακάτω.

«Χρειάζεστε βοήθεια;» άκουσε τη νοσοκόμα να του λέει.

«Όχι ευχαριστώ... δυο βήματα είναι, τα καταφέρνω και μόνος μου».

Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκόλλησε το σώμα του από την πόρτα του γραφείου των γιατρών που κόντευε να αφήσει επάνω της το αποτύπωμά του. Μπήκε στο δωμάτιο με δυσκολία και ξάπλωσε ασθμαίνοντας στο κρεβάτι του. Το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο είχε αδειάσει εχθές από έναν κύριο που δεν τα κατάφερε… Η μητέρα του που είχε μείνει από βραδύς κοντά του, την είχανε βγάλει έξω από την πτέρυγα διότι ήταν ακόμη η ώρα της επίσκεψης των γιατρών.

Έτσι γινόταν κάθε μέρα εδώ και ένα μήνα! Πριν έναν μήνα είχε νιώσει μια έντονη ζαλάδα και μια αδικαιολόγητη αδυναμία να κάνει οτιδήποτε κι έτσι μετά από μια σειρά εξετάσεων είχε καταλήξει εδώ. Και τώρα μετά από έναν ολόκληρο μήνα και τρία διαφορετικά ‘’σχήματα’’ που δεν του έκατσαν... είχε έναν ολόκληρο οργανισμό στο μηδέν! Μηδενισμένα λευκά, ελάχιστα αιμοπετάλια και μηδενική παραγωγή μυελού!

Το ήξερε... το κατάλαβε όταν δεν του έκατσε ούτε το δεύτερο σχήμα ότι είχε μπει σε μονόδρομο, ότι είχε μπει στην τελευταία διαδρομή και πως ήταν ζήτημα ημέρων πια να αγγίξει με το χέρι του την γραμμή του ορίζοντα. Την γραμμή που έβλεπε σε κάθε του ταξίδι με το καράβι και άπλωνε το χέρι του απ’ την άκρη της πλώρης για να την αγγίξει, μα εκείνη όλο κι απομακρυνόταν κι αλλάζοντας θέση πήγαινε μακρύτερα, βάζοντας πάντα την ίδια απόσταση αναμεσά τους.

Ο Γιώργος, καπετάνιος φορτηγού όργωνε τις θάλασσες και τους ωκεανούς ολόκληρου του κόσμου. Κι από τον Αρκτικό ωκεανό βρισκόταν στον Ειρηνικό τον Ινδικό ή τον Ατλαντικό! Κι από την Αλάσκα και τα παγωμένα νερά της στη Χιλή, τη Γη του Πυρός και τον πορθμό του Μαγγελάνου. Από την Ανταρτική ως την Κασπία θάλασσα και τη διώρυγα του Σουέζ.

Δέκα χρόνια δούλεψε σε υπερατλαντικά ταξίδια, μέχρι που σε ένα ταξίδι του πίσω στην πατρίδα γνώρισε κι ερωτεύτηκε τη γυναίκα του τη Θάλεια και από τότε ιδιαίτερα μετά και τον ερχομό του πρώτου τους παιδιού μίκρυνε τους ορίζοντές του και έπλεε πάντα με φορτηγό, στα όρια της μεσογείου. Δεν ήθελε... δεν άντεχε να απομακρύνεται πολύ από κοντά τους. Το καλοκαίρι μάλιστα που τα παιδιά δεν είχαν σχολείο και οι θάλασσες ήταν πιο φιλόξενες, τους έπαιρνε όλους μαζί και έκαναν κάποια ταξίδια οικογενειακώς. Μεγάλες κι οι δυο του οι αγάπες. Μαγεμένος από το μπλε της θάλασσας αλλά και τα γαλάζια μάτια της Θάλειας του, ήθελε να μπορεί να είναι και με τις δυο του αγάπες χωρίς να αναγκάζεται να αποχωρίζεται καμία.

Και να που τώρα... πριν λίγο δηλαδή... ο κύριος Τσιαταλάς του είχε πει πως είχε έρθει ο καιρός και πως σε δεκαπέντε μέρες θα τις αποχαιρετούσε για πάντα και τις δύο. Και καλά με τις θάλασσες και τους ωκεανούς που είχαν τη δύναμη και τα άντεχαν εδώ και χιλιάδες χρόνια όλα, μα με τη Θάλεια και τα παιδιά του... πως να έφευγε χωρίς να τους πονέσει; Η Θάλεια το ήξερε, του το είπε ο γιατρός πως την είχε ενημερώσει ο ίδιος. Με τα παιδιά όμως;

Πήρε στο χέρι του το κινητό του. Τα μάτια γεμάτα σαν φουρτουνιασμένο πέλαγος... και τα χείλη πικρά απ’ την πίκρα της αλήθειας του, έγλειφαν την αλμύρα του πόνου του που κάθε λίγο έσταζε.

«Φάνη;» είπε, είχε καλέσει τον αδελφό του. «Έχεις χρόνο. Μπορώ να σου ζητήσω μια χάρη;»

Και ναι ο Φάνης είχε χρόνο, όλοι γύρω του είχαν χρόνο εκτός απ’ τον ίδιο!

Χωράει άραγε μια ζωή μέσα σε δεκαπέντε μέρες;

Μπορεί, αντέχει να ξεφορτώσει μια καρδιά όλη της την αγάπη;

Προλαβαίνει να την ξαναγεμίσει με την αγάπη των άλλων και να την κρατήσει για πάντα μέσα της κι όταν ακόμη σταματήσει, όταν πάψει να χτυπά;

Πριν λίγο, είχε κάνει μια συμφωνία με τον κύριο Τσιαταλά τον γιατρό του να του γεμίσει όλα όσα του έλειπαν, να κάνει για λίγες μέρες όλα τα μηδενικά του αριθμούς. Διψήφιους, τριψήφιους δεν τον ένοιαζε και πολύ, αρκεί να είναι όρθιος! Να μπορεί να βλέπει το μπλε της θάλασσας από το σπίτι του κάτω στην παραλία της Καβάλας και να ανοίγει τα χέρια του ώστε να χωρά σε μια αγκαλιά όλη του η οικογένεια.

Έτσι κι έγινε. Και οι μέρες εκτός από μαγικές ήταν και δεκαπέντε. Ολόκληρες, ούτε μια ώρα λιγότερη.

Τους έγραψε! Την προηγούμενη μέρα τους έγραψε! Δεν ήταν καλός στη γραφή, μα το είχε ανάγκη!

 

’Να βαδίζετε πάντα χέρι χέρι, να σαλπάρετε και να χαίρεστε όλα τα ταξίδια σας κι ό,τι σας φέρει η ζωή να το ανταμώνετε όρθιοι, στην πρύμνη... σαν να είστε οι μόνοι καπεταναίοι της ζωής σας!’’

 

Έφυγε δυο μέρες μετά τη δέκατη πέμπτη, αλλά δεν μπορούσε να πει περισσότερα γιατί το σώμα του βρισκόταν σε κώμα! Η δε ψυχή του... είμαι σίγουρη ότι σαλπάρει τακτικά από τη Γη του Πυρός μέχρι την Αλάσκα κι από την Ωκεανίδα ως την Ασία...Που και που μόνο σταματάει και ξαποσταίνει στον όρμο μπροστά από το σπίτι του στην Καβάλα!!!

 

 

Στη μνήμη του Γιώργου του Καπετάνιου από την Καβάλα.

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Ωραίο όπως όλα σου ποιήματα μα και πεζά ΑΛΛΆ ΜΕΤΆ τις διακοπές σου στη Κρήτη περίμενα κάτι πιο γελαστικό.
    Σοφία μου το περιμένω πώς και πώς…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Συγκινητικό…ομορφογραμμένο και προσωπικά με συγκίνησε πολύ… Μπράβο σου Σοφία!

    Απάντηση
  3. sofia25164

    Λένα μου αγαπημένη πάει καιρός που την έστειλα… κι έχεις δίκιο θα ήταν καλύτερα να είχα στείλει κάτι πιο χαρούμενο!!!!!Θα το προσπαθήσω… αν και εσύ με τα αστυνομικά και το σασπένς ξέρεις καλύτερα από μένα πως ό,τι έχουμε μέσα στην ψυχή μας αυτό καταθέτουμε!!!!!!! Την αγάπη μου να έχεις ένα όμορφο Σ.Κ!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. sofia25164

    Να σε καλά Μάχη μου!!!!!!Δεν λέω Ε….ω!!! Να περάσεις όμορφα φιλιά στα δύο Ν.ν!!!!!!!!!

    Απάντηση
  5. Aσημινα Λεοντη

    Παρα πολυ καλο Σοφια…!!!
    Ευχαριστω!!
    Και καλο μηνα!!!!

    Απάντηση
  6. sofia25164

    Εγώ σ’ ευχαριστώ Ασημίνα μου… Να είσαι πάντα καλά!!!!!!!Καλό Σ.Κ!!!!!!!

    Απάντηση
  7. sofia25164

    Εγώ ευχαριστώ Ασημίνα μου!!!!!!! Να είσαι πάντα καλά!!!!!!!

    Απάντηση
  8. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφη η ιστορία σου Σοφία! Άξιζε τούτη η ιστορία σε έναν άνθρωπο που το μεγαλείο της ψυχής του φάνηκε τις τελευταίες μέρες της ζωής του.

    Απάντηση
  9. sofia25164

    Ναι έτσι είναι Χριστίνα μου η ιστορία ήταν σπονδή στη μνήμη του, το μεγαλείο και την αξιοπρέπεια της ψυχής του!!!! Να είσαι καλά και να περνάς όμορφα!!!!!!!!

    Απάντηση
  10. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σοφία μου αγαπημένη,

    Πάλι μας μάγεψες με ένα τόσο ανθρώπινο θέμα…ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!

    Διάβασα το κείμενό σου με κομμένη την ανάσα! Μακάρι, εκείνες οι δεκαπέντε μέρες να κρατούσαν πιότερο…
    Να γέμιζε τις καρδιές των αγαπημένων του με πολλή πολλή αγάπη όση έκλεινε ο ίδιος στην πολυταξιδεμένη καρδιά του!

    Πολλά φιλιά

    Να είστε όλοι καλά!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Καλησπέρα Χρυσούλα μου… Σ ευχαριστώ πολύ που είσαι πάντα δίπλα μου. Η αλήθεια είναι ότι τον καπετάνιο δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω ο απόηχος της ιστορίας του μόνο έφτασε σε μένα (νοσηλευόταν μαζί με την μητέρα μου) και με συγκλόνισε… ώφειλα να γράψω την ιστορία του έτσι ώστε να διδασκόμαστε από το μεγαλείο κάποιων ψυχών. Φιλιά πολλά σε όλους σας!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου