Select Page

Δεν θυμάμαι ποιος είμαι

Δεν θυμάμαι ποιος είμαι

 

 

Δεν θυμάμαι ποιος είμαι,

ακουμπώντας έτσι στο φτερό,

αφουγκραζόμενος της νύχτας τον γκριζοκίτρινο δρόμο

 

Δεν βαστάω άλλο ν' ακούω

τους αρμούς της νύχτας

να τρίζουνε -

κι όμως,

σε μια ξέρα, με τα χέρια σταυρωμένα,

πίνω ασπροκόκκινα δόντια

απ' το σάπιο μπουκάλι

κι αρρωσταίνει η πλάση γύρω μου

και πάνω μου τα χέρια της απλώνει τα τώρα πια μιασμένα

 

Βυζαίνεις κι εσύ απ' τη μεγάλη θηλή της οικουμένης,

μες στα πορτοκαλιά νερά και στα πρωτοτόκια

βουτηγμένη και πνιγμένη,

απ' ανοιχτά παράθυρα κοιτάζοντας ολοένα,

ψάχνοντας μες στ' άδεια δωμάτια

τους ήχους

 

Δεν θα γλιτώσουμε ποτέ από τούτον τον βραχνά -

μόνο σε μια σταγόνα της μνήμης κλεισμένοι μέσα,

θ' αναζητούμε δρόμους γνωστούς

 

Μια πνοή μ' απόμεινε, σ' αυτά τα χρόνια,

σ' αυτά τα μέρη,

και στο τσάκισμά της το γοργό,

θα σπάσει της εμορφιάς το πρόσωπο

 

_

γράφει ο Βασίλης Πανδής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Μαριανθη πλειωνη

    Πολύ όμορφοι οι στίχοι που μοιραστήκατε μαζί μας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!