Δακρυσμένα μου μάτια

λυπημένες σταγόνες

απ΄ τα σπλάχνα της αέναης πληγής.

Ξέρω τι θα μου πεις.

Μία είναι η ζωή και μόνο μία.

Μα τι περιμένεις;

Ο χρόνος τσουλάει.

Δεν σε υπολογίζει

σε προσπερνάει.

Τι περιμένεις λοιπόν σε αυτή τη ζωή;

Πόσες δωρεές ψυχής;

Πόσες τελετές αντοχής;

Τις μέρες να κομματιάζεσαι

τις νύχτες να μετράς

τι έδωσες…

τι κράτησες…

Τίποτα λες δεν κράτησες…;

Και στη μοιρασιά ηττημένη.

Τι περιμένεις τότε;

Ξέρεις κάτι;

Δεύτερη ζωή δεν έχει.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!