Δεύτερη ζωή δεν έχει

13.08.2016

-Μαριάννα με λένε.
-Συγγνώμη;
-Μαριάννα! Όχι Μαρι -άννα. Ούτε Μαρι -άνθη. Σιγά μη με πεις και Αφροξυλάνθη δηλαδή. Μαριάννα! Με "γου"! Κατάλαβες;
Ορίστε. Το είπα και ησύχασα. Ύστερα έβαλα τη σάκα μου επάνω στο θρανίο. Απλώθηκα φαρδιά πλατιά στην σιδερένια καρέκλα και απόλαυσα το έκπληκτο βλέμμα του μπροστινού μου. Είμαι σίγουρη ότι τον άφησα σύξυλο. Πρώτη μέρα, πρώτη τάξη κι ένα κορίτσι εμπορεύεται τσαμπουκά.
''Κοπελιά". Ας μη με αποκαλούσε έτσι. "Πηγαίνεις πιο πίσω κοπελιά..."
Από μικρή διόρθωνα τους άλλους... Δεν φταίω εγώ. Όλοι επέμεναν να με φωνάζουν όπως εκείνες τις γυναικείες αγγελικές μορφές στις εικόνες του παππού. Εκείνες τις κοπέλες που αγιάσανε κι έγιναν πορτρέτα μυγιάγγιχτα, απρόσιτα και φυλαχτά στο στήθος. Αικατερίνη, Ευλαβία, Ιωάννα της Λοραίνης... Εδώ και να θες ν' αγιάσεις δεν μπορείς. Εδώ είναι λύκειο. Τυχερός θα είσαι αν επιβιώσεις. Αν δεν σου τη "πέσει" η διπλανή που στριφογυρίζει την κοτσίδα, θα σου τη πέσει το τελευταίο θρανίο. Είτε φταίει η αποτυχημένη βαφή είτε το ζευγάρι γυαλιών μυωπίας, που έπρεπε να το πάρεις μαύρο κι όχι λευκό, για να ταιριάζει καλύτερα με το χρώμα της επιδερμίδας σου (ευχαριστώ πολύ μαμά...). Όπως και να έχει, κάποιος θα σου βεβηλώσει την ιδανική εικόνα που είχες για τους μεγάλους του λυκείου. Τώρα είσαι ¨μεγάλη", "με τους μεγάλους", "μεγαλώσατε"...
Ανοησίες. Αλλά εάν θυμηθώ και την αγαπημένη μου ποιήτρια Κική Δημουλά, "Κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια". Κι εγώ περατώνοντας τα γυμνασιακά γυμνάσια έμαθα δύο πράγματα. Πρώτον. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις το όνομά σου. Άλλο Τάκης κι άλλο Κωνσταντίνος. Άλλο Έλενα κι άλλο Νιτσάκι. Επίσης πολύ σημαντικό είναι να γνωρίζεις και τη θέση σου. Γιατί δεύτερη ζωή δεν έχει. Έτσι ισχυρίζεται ο παππούς μου. Μία είναι η διαδρομή, γι’ αυτό επίλεξε αν θα την οδηγήσεις με μοτοσικλέτα ή με λεωφορείο. Με λιμουζίνα ή με αγροτικό και πάει λέγοντας.
Ο παππούς βέβαια κάποτε οδηγούσε νταλίκες. Έβαζε μέσα το φυλαχτό με την εκάστοτε αγία Μαρι-άννα, έβαζε και τη φωτογραφία της γιαγιάς με το σταυρό και το ξεραμένο τριαντάφυλλο και οδηγούσε. Από τότε φαίνεται του έμεινε ο δρόμος με τα "μεταφορικά" του και με τις παρομοιώσεις του.
- "Συγνώμη, αυτή η θέση είναι πιασμένη;"
Η διπλανή έπαψε να στριφογυρίζει την κοτσίδα της.
Κοιτάζω το βουνό με τα βιβλία και το μπλε ρολόι swatch. Στέκεται μπροστά μου μετέωρο αναμένοντας πότε το φανάρι θ' ανάψει πράσινο.
-Όχι, ελεύθερη είναι.
-Πέτρος. Εσύ είσαι η Μαριάννα, έτσι; Με «γου», όπως άκουσα να λες..."
Ναι ξέρω τι θα πεις. Άλλο ελεύθερη, άλλο "δεν ξέρω". Αλλά τι να πω κι εγώ σ' έναν Πέτρο με γαλάζια μάτια που αρθρώνει σωστά το όνομά μου... Εξάλλου δεύτερη ζωή δεν έχει. Έτσι λέει κι ο παππούς...

 

_

γράφει η Ελένη Λύρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Το πνεύμα που ψάχνει και ψάχνεται…για την επιβεβαίωση τού τα *πάντα ρει*…Μόνο το όνομα να μένει σωστό….
    Μόνο αυτό….
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
    • ΕΛΕΝΗ ΛΥΡΑ

      Σας ευχαριστώ

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου