Δε με βαστούν τα πόδια μου πια

24.12.2015

Καλημέρα κόρη μου.

Εύχομαι το γράμμα μου, να σας εύρει όλους καλά. Μην καλείς άδικα το τηλέφωνό μου. Έγινε διακοπή τον προηγούμενο μήνα, λόγω χρεών.

Σας πεθύμισα. Έχω να σας δω δέκα χρόνια. Καλή η ξενιτειά παιδάκι μου, αλλά η πατρίδα καλύτερη. Μπορεί να απόκτησες πολλά χρήματα, αλλά χάνεις άλλα πράγματα. Από πότε κόρη μου, έχεις να μυρίσεις βασιλικό; Από πότε έχεις να φιλήσεις Σταυρό; Από πότε έχεις να αγκαλιάσεις την μάνα σου;

Προσπαθώ να υπάρχω μέχρι τη στιγμή που θα σε δω. Κομματάκι δύσκολο, αλλά θα το προσπαθήσω. Οι αντοχές μου έχουν μειωθεί. Τα πόδια μου δε με βαστούν πια. Ό,τι οικονομίες είχα, τις έδωσα για να αγοράσω το βοηθητικό Π. Σου είπα. Τα πόδια μου δε με βαστούν πια. Ένα κομμάτι σιδερικό, μια χούφτα λεφτά. Έτσι κόπηκε το τηλέφωνο και τώρα κάθομαι στην πολυθρόνα μου και σου γράφω αυτό το γράμμα.

Είχα πολλά χρόνια να γράψω γράμμα. Τελευταία φορά θα ήταν όταν έστειλα πριν είκοσι χρόνια, στη θεία σου τη Σοφία. Στη Γερμανία. Τί κάνουν τα εγγονάκια μου; Τί κάνει το Μαράκι και το Κατερινιώ μου; Θα κλείσω τα μάτια μου και δε θα τα ‘χω δει. Σε ποιόν μοιάζουν; Από τότε που γεννήθηκαν, δεν αξιώθηκες να μου στείλεις, ούτε μια φωτογραφία. Όλο μου έλεγες στο τηλέφωνο, πριν το κόψουν, πως την επόμενη εβδομάδα θα μου τις έστελνες. Πέρασαν πολλές εβδομάδες, τόσες που έγιναν οκτώ ολόκληρα χρόνια. Κάθε που περνάει το στενό μας ο Σταμάτης ο ταχυδρόμος, μόνο με καλημερίζει. Δεν έχω παράπονο απ’ αυτόν. Μου δίνει πότε πότε και κανέναν λογαριασμό. Δε βαριέσαι. Έτσι είναι η ζωή. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις.

Κατά τ’ άλλα, η υγεία μου είναι καλή, μόνο τα πόδια μου που δε με βαστούν. Λίγο η πίεση, λίγο ο θυροειδής, λίγο ο καταρράκτης στο δεξί μάτι, αλλά τα φέρνω βόλτα. Δόξα τον Θεό. Μέσα στο φάκελο σου έβαλα κι έναν άδειο, με κανά δυο παράδες για να βάλεις μια φωτογραφία με τις εγγόνες μου και για να αγοράσεις γραμματόσημα. Σου είπα, τα καταφέρνω, αλλά δεν ξέρω για πόσο. Δεν ξέρω για πόσο θα μπορώ να συναντώ τον Σταμάτη τον ταχυδρόμο. Να είσαι σύντομη. Μην το αμελήσεις σε παρακαλώ.

Νέα από τη γειτονιά μας, δεν έχουμε και τίποτε το ευχάριστο. Από μια γειτονιά γερόντων, σε ένα μικρό ορεινό χωριό, τί νέα να περιμένει κανείς; Τo μόνο ευχάριστο νέο, είναι οι επισκέψεις των παιδιών και των εγγονιών. Τίποτα άλλο. Εκτός από τον Σταμάτη τον ταχυδρόμο, συχνά πυκνά, βλέπουμε τον Τριαντάφυλλο, τον υπάλληλο του Χατζή του νεκροθάφτη απ’ την Άνω Μεριά. Όταν ακούμε το μηχανάκι του, καταλαβαίνουμε πως κάποιος απ’ το χωριό έφυγε για πάντα. Πρώτα ακούμε το καρφωτικό με το κηδειόχαρτο στο στύλο και μετά την καμπάνα. Ώρες ώρες, απορώ. Έτοιμα τα έχουν; Ο άλλος αγκομαχά για το ξεψύχισμά του κι αυτός τυπώνει τα ρημαδόχαρτά του. Λες να τα έχει έτοιμα, για όλους μας; Να σήμερα, έφυγε ο Νικήτας, της Σταματίνας ο άντρας. Ήμασταν τριακόσιοι ακριβώς, όπως οι του Λεωνίδα, μείον τον Νικήτα, 299. Λες να είμαι η τελευταία του χωριού; Λες; Λες ως τότε, να έχει πεθάνει και ο νεκροθάφτης ή να του έχει τελειώσει το μελάνι ή το χαρτί; Λες;

Εγώ πάντως, θέλω να ζήσω. Θέλω ν’ αγκαλιάσω τις εγγόνες μου, να τις γνωρίσω, να τις χαϊδέψω, να τους πω παραμύθια. Τους χρωστάω πολλά παραμύθια. Αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, αν βαστούσαν τα πόδια μου κι αν δεν είχα το βοηθητικό Π, θα ανέβαινα στο αεροπλάνο και θα ‘ρχόμουν κοντά σας. Κι αν δεν είχα χρήματα, θα πουλούσα ακόμη και το σπίτι. Αλλά πάλι, όσο το σκέφτομαι μήπως δε θα χωρούσα στο σπίτι σας; Ξέρεις, ο θυροειδής μου χάρισε είκοσι κιλά. Άσε καλύτερα. Θα καθίσω στο δικό μου το σπίτι, που είναι τεράστιο, μα άδειο.

Ξέρεις πώς έφτιαξα τα δωμάτια; Την ανατολική κρεβατοκάμαρα, την έχω στρώσει εδώ και χρόνια για σένα και τον Τάκη. Την δυτική, που είναι και μεγάλη, την ετοίμασα για το Μαράκι και το Κατερινιώ μου. Για μένα την παλιόγρια, κράτησα τη βορινή. Δεν πειράζει που είναι η πιο κρύα. Εμείς οι παλιοί, αντέχουμε, αρκεί να είσαστε καλά εσείς, τα παιδιά μας.

Στείλε τουλάχιστον μια φωτογραφία σας, να την βάλω στα δωμάτιά σας. Να έρχομαι να χτυπώ την πόρτα σας, ν’ ανοίγω σιγά σιγά και να σας μιλάω. Μόνη κάθομαι στην πεζούλα και αναρωτιέμαι, τι να κάνετε την κάθε στιγμή. Τώρα λέω, το Μαράκι μου θα διαβάζει και το Κατερινιώ μου, θα παίζει με τις κούκλες της. Ελάτε να καθίσουμε όλοι μαζί στην πεζούλα. Ελάτε πριν ξανακουστεί το μηχανάκι του Τριαντάφυλλου.

Σας σκέφτομαι και σας αγαπώ. Τα δέοντα μου, σ’ όλους σας.

 

_

γράφει ο Χρήστος Βαλκάνης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Υπό κώδωνα

Υπό κώδωνα

Φίλη αγαπημένη μου Ξέρω, θα στενοχωρηθείς με αυτά που θα σου γράψω, αλλά πρέπει κάπου να τα πω, γι’ αυτό δεν είναι οι φίλοι; Έχεις υγιή αφτιά και μυαλό ευρύ και θα με βοηθήσεις, το νιώθω. Αγάπη μου, λόγω της εγκυμοσύνης μου ο καλός μου ο Αντρέας με έχει θέσει υπό...

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[...] _ γράφει η Βασιλική...

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Παππού μου, γεια σου. Ο Τζουνέιντ είμαι. Ήθελα καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα πώς να στείλω το γράμμα. Τώρα βρήκα έναν καλό κύριο, Μπάμπη τον λένε, που ήρθε μια μέρα στον καταυλισμό κι έφερε σοκολάτες στα παιδιά και μου υποσχέθηκε ότι θα στο στείλει αυτός. Είμαστε...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε,...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η κλωστή

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Coraline

    Πολύ δυνατό κείμενο! Μου έφερε στο μυαλό όλους εκείνους τους ανθρώπους που βιώνουν τη μοναξιά και που συνεχώς προσπαθούν -μάταια- να συμβιβαστούν με αυτήν.. Με συγκίνησε πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου