Δε “μ’ αρέσει”

4.08.2016

A41

Έλα κούνα το χέρι σου. Κάνε μου ένα Like. Τι κάθεσαι; Ο χρόνος είναι τώρα. Έλα να κάνουμε Like ο ένας στον άλλον. Να αντιδράσω με μια καρδιά. Να αντιδράσεις με έναν ενθουσιασμό. Να ενθουσιαστούμε. Τέτοιον έρωτα θέλω ρε συ. Του ενθουσιασμού. Να με θες και να πατάς το κουμπί. Ξανά και ξανά.

Να ξενυχτάς σκρολάροντας στις αναρτήσεις μου. Να γυαλίζει το μάτι σου σαν χαλβαδιάζομαι με άλλους Like_ιστές. Τέτοιον έρωτα ρε. Με θυμό. Να σκέφτεσαι την εκδίκησή σου. Στεγνή ανελέητη. Να μου κόψεις τα Like για μία ημέρα. Για δύο, για τρεις, για όσο. Να με αφήσεις έρμαιο ψηφιακό αντικείμενο. Ανέραστο. Ναι ανέραστο. Αν δε κοιτάς τον τοίχο μου είμαι ένα τίποτα. Ναι. Αν δεν σχολιάζεις τις μεγάλες μου ιδέες μου, δεν αγριεύει το σώμα. Μουχλιάζω. Ναι μουχλιάζω. Δίχως αυτήν την ερωτική συνεύρεση ο οργασμός μου είναι ανεπαρκής. Με ένα δάχτυλό σου όμως, χάνω τον έλεγχο. Και το ξέρεις. Σημείο G. Σημείο ψηφιακό. Σημείο κατάντιας. Σημείο ξεφτίλας. Κι εσύ κι εγώ οι ξεφτιλισμένοι.

Τι περίμενες; Να μην το έχω ήδη πιστέψει; Να μην είμαι ήδη κυνική; Σε χαζεύω και σε πενθώ καιρό τώρα. Σε κοροϊδεύω και σε λυπάμαι. Γιατί δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένα Like στη ζωή μου. Γιατί δεν είσαι τίποτα από μια σειρά από Likes στις ζωές των άλλων. Των φίλων. Των ξένων. Των τίποτα. Σε τούτο τον κόσμο ανήκεις. Μπαλόνια εικονίδια συναισθημάτων βλακείας και δήθεν. Κάθε μέρα πατάς στην επιφάνεια του καθενός. Κάθε μέρα χαζεύεις τοίχους και τοίχους. Τίποτε άλλο. Ούτε το στρωμένο χαλί στο καθιστικό τους δεν πατάς, ούτε το άστρωτο κρεβάτι στο δωμάτιό μου πλησιάζεις.

Στον αέρα το πατάω. Δε «μ’ αρέσει». Με μαύρο χρώμα και το δάχτυλο προς τα κάτω. Στο λέω, γιατί τούτος ο διάολος δε με αφήνει επίτηδες να στο πω. Γιατί τότε θα γεμίζαμε από πολύ ασχήμια. Και η ασχήμια είναι απαγορευμένη εδώ μέσα αν δε ντυθεί μια ωραιοποίηση. Εδώ μόνο σέλφις ευτυχίας και Like. Τραγούδια και τσιτάτα. Ποιήματα και σαχλαμάρες με στυλ.

Έλα κούνα το χέρι σου καλέ μου. Κάνε μου ένα Like βρε αγάπη. Έλα τι κάθεσαι; Ρούφα λίγο καπνό και προχώρα. Σάστισέ με. Άναψέ με. Έλα να κάνουμε Like ο ένας στον άλλον χωρίς σταματημό. Στο τέλος της μέρας θα τα έχουμε όλα ισοπεδώσει. Στο τέλος της μέρας θα σε μισώ και θα με μισείς μα δε θα το πούμε ποτέ. Στο τέλος της μέρας, πιο φτηνοί από τους φτηνούς. Θα μαζεύουμε πόντους αρεσκείας σαν τα πόκεμον. Σε αυτή τη χώρα ζούμε ρε. Σε αυτό το πανηγύρι. Σε αυτή τη μπάλα ζούμε. Να αγαπιόμαστε με μετρητές. Να νιώθουμε σημαντικοί με ψηφιακές μεζούρες.

Έλα λοιπόν. Κούνα το χέρι σου. Ξέρεις εσύ. Πάτα και εδώ ένα Like.

Αγάπησέ με κι άλλο… θα το αντέξω!

 

_

γράφει η Alma Libre

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Αγαπητή Alma Libre, το χάρηκα πολύ το κείμενό σου. Καυτηριάζει με μοναδικό τρόπο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όλα τα επακόλουθά τους στη ζωή μας και ιδιαίτερα των νέων, που δεν έχουν βιώσει κάτι άλλο πιο πραγματικό. Μπράβο για τον τρόπο γραφής και για το θέμα.

    Απάντηση
    • Αλμα Λίμπρε

      Δυστυχώς είμαστε καλωδιωμένοι πλέον. Αντιδράμε με χαμογελάκι, αγαπάμε με καρδιά, θυμώνουμε με κόκκινο πρόσωπο, κλαίμε με μια κίτρινη μπάλα με ένα δάκρυ στην άκρη. Νιώθουμε ξεχωριστοί από τα Like που θα πάρουμε. Η ζωή είναι εκεί έξω από τα καλώδια μα κανείς δε σπάει εύκολα τα δεσμα. Το θύμα αγαπά με το χρόνο το ρόλο του. Και μεταμφιέζεται συχνά και σε θύτη… Αυτή είναι η εποχή. Σε αυτήν την εποχή θα κάνω και εγώ Like στο σχόλιό σας και πάει λέγοντας. Καλησπέρα

      Απάντηση
  2. eirini giavasi

    Μπράβο για την επιλογή του θέματος! Αυτά είναι που πρέπει να ξετρυπώνει η πένα του καθενός από εμάς!

    Απάντηση
    • Αλμα Λίμπρε

      Ευχαριστώ πολύ. Αν και δεν το ξετρύπωσα. Δε με ξετρύπωσα βασικά. Εκεί μέσα είμαι κι εγώ. Πιο μέσα δεν έχει
      Αν δεν κάνω λάθος…… διάβασα για μια άσπρη τρίχα και την απόλαυσα. Εκείνη τη στιγμή στο ασανσέρ την έχω ζήσει …με τον ίδιο πανικό της…

      Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Ερμηνευεις τη σημασία του like τόσο ιδιαίτερα, τόσο αληθινά, που αρέσει πολύ.

    Απάντηση
    • Αλμα Λίμπρε

      Είναι η χρήση του τέτοια που ενοχλεί το λιγότερο..και τσιμπά όλους μας. Ευχαριστώ

      Απάντηση
  4. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Καυτηριασμός στην πυογεννήτρια της σνοιχτής πληγής, της μοναξιάς μας και της επιβεβαίωσης του *κάτι είμαστε βρ αδερφέ* έστω και με την συγκομιδή likes στο γυάλινο κόσμο που μας προσφέρουν για πλήρη αποχαύνωση οι φύλακες που έχουσιν γνώση……
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  5. Αθηνά Μαραβέγια

    Όλη η αλήθεια της κατάντιας της κοινωνικής δικτύωσης, με τον ιδιαίτερα “θυμωμένο” τρόπο, που μου αρέσει ιδιαίτερα και με κεντρίζει!!!
    Ευχαριστώ σε (μου επιτρέπεις τον ενικό;…)
    Καλό Σαββατόβραδο, χωρίς like και χαμογελάκια!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Αλμα Λίμπρε

      Στον επιτρέπω και τον υιοθετώ κι εγώ. Κατάντια είναι πραγματικά…Καλημέρα

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου