ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ (1929-2016)

15.04.2019

σχόλια


ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ (1929-2016)

Συγγραφέας: Νίκος Δ. Βαρμάζης

ISBN: 978-618-5271-72-5

 

Επέλεξα για τον υπότιτλο τέσσερις χαρακτηρισμούς, που νομίζω ότι πρέπουν στον Δ. Ν. Μαρωνίτη: εμπαθής δάσκαλος, πολύτρο­πος φιλόλογος, ανένδοτος διανοούμενος και ισοβίτης της γλώσσας.

Το «εμπαθής», μολονότι έχει φορτισθεί και με αρνητική σημα­σία, ταιριάζει στον Μαρωνίτη, που, ως δάσκαλος, κατά την μαρ­τυρία των μαθητών του, ήταν παθιασμένος: αναστάτωνε τις αίθουσες και τα αμφιθέατρα, συνάρπαζε τους φοιτητές, απαι­τούσε πολλά και κάποιους δυσαρεστούσε.

Το ομηρικό επίθετο «πολύτροπος» το δικαιούται και ο Μαρω­νίτης, διότι επέδειξε μια αξιοθαύμαστη φιλολογική ευκινησία και ευρύτητα. Κινήθηκε με την ίδια άνεση και την ίδια μέθοδο τόσο στην κλασική όσο και στη νεοελληνική γραμματεία, διευρύνο­ντας έτσι τα πεδία της φιλολογικής ερμηνείας.

Ο Μαρωνίτης και ως πανεπιστημιακός δάσκαλος αλλά και ως πο­λίτης και πνευματικός άνθρωπος στάθηκε ανυποχώρητα συνε­πής στις αρχές και τις πεποιθήσεις του. Εναντιώθηκε με αξιοπρέ­πεια και αλύγιστο θάρρος στη στρατιωτική δικτατορία, φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Μάτωσε στη συνέπεια «ανένδοτος» διαβίου.

Με το «ισοβίτης της γλώσσας», υπογραμμίζω την ισόβια κά­θειρξη του Μαρωνίτη στην ελληνική γλώσσα, αρχαία και νέα, και την αγωνία του για την κατάκτηση της έκφρασης. Η γλώσσα του ξεχωρίζει για την αιχμηρή της ακρίβεια, τις υπολογισμένες αποχρώσεις της, την πειθαρχημένη νεολογιστική ροπή της.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΓΡΑΦΗΜΑ

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Δείτε κι αυτά

Αμαρόκ, του Βαγγέλη Γιαννίση

Αμαρόκ, του Βαγγέλη Γιαννίση

Μια γυναίκα αυτοκτονεί, αφήνοντας πίσω της ένα σημείωμα με τη λέξη «Αθώος». Ο σύζυγός της, πρόσφυγας από τη Σομαλία, είναι στη φυλακή για τον εκ προμελέτης φόνο μιας έφηβης μαθήτριας και ο γιος της έχει εξαφανιστεί μετά τον θάνατό της. Θα ανοίξει λοιπόν ξανά μια...

Για πόσο; Για όσο…

Για πόσο; Για όσο…

Και φτάνει εκείνη η ώρα που λες πως δεν υπάρχεις. Κινείσαι, τρως, χαμογελάς για κείνους που σε βλέπουν. Θέλεις να φύγεις μα δεν είν’ η ώρα. Έχεις πολλά να κάνεις. Έχεις σημεία αλάβωτα πολύ αίμα να τρέξει. Κι εκεί που όλα γύρω σου τα πνίγει η σκοτεινιά ένα χαμόγελο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου