Διαμαρτυρία Αιγαίου

22.12.2015

 

Εμέ με φτιάξαν οι θεοί
γαλάζια και πανέμορφη,
με έκαναν χαρούμενη
και σπάνια θυμωμένη.

Εμέ με φτιάξαν οι θεοί
τους γύρω μου να τρέφω
και με ασφάλεια να περνούν
του κόσμου οι ταξιδιώτες.

Εμέ με κάναν οι θεοί
μια θάλασσα σαν λίμνη
για να προσέξω, να νοιαστώ
για όσους περνοδιαβαίνουν.

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
να τρέφομαι από ανήμπορα κορμιά,
εμέ δε μ’ έφτιαξαν οι θεοί
για να σκοτώνω.

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
να τρέφομαι από παιδιά
δε μ’ έκαναν να καταβροχθίζω
που σεις οι άνθρωποι αδιαφορείτε.

Πώς με καταντήσατε έτσι, μωρέ;
Να ντρέπομαι,
να θέλω να καταπιώ τα νερά μου;
Τι σας έφταιξα, μωρέ;
Σας πείραξα τόσους αιώνες;
Σεις γιατί με ταΐζετε
μωρά κι ανήμπορους,
δυστυχισμένους κι άμοιρους ανθρώπους;
Γιατί, μωρέ;

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
για να υπηρετώ
άπονα και άνομα συμφέροντα.

Γιατί δεν κάνετε κάτι, ορέ;
Εσάς σας έφτιαξε ο δικός σας Θεός
να τρώτε ο ένας των άλλων τις σάρκες;
Να ηδονίζεστε με τις εικόνες
από πνιγμένους
παιδιά, γυναίκες και άντρες;
Πού πήγε, μωρέ, η αντρειοσύνη σας;
Πού πήγε το φιλότιμο τόσων γενναίων;

Να σκίζετε με τις πελώριες μηχανές σας
κι από τα σπλάχνα μου,
μαύρα του άνθρακα παιδιά,
χορεύουν στου πολέμου τις σειρήνες.
Να τος ο θλιβερός πολιτισμός σας…

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
για φέρετρο του κόσμου
και σας
δε λόγισε Θεός
δήμιους να σας ορίσει.

 

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μια έντονη και οργισμένη διαμαρτυρία…από την ίδια τη θάλασσα…την ίδια τη φύση…που δε μπορεί να δεχτεί..να πνίγονται τόσοι αθώοι… 🙁

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Αθήνα πολύ δυνατό μπράβο σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου