Διαμαρτυρία Αιγαίου

22.12.2015

 

Εμέ με φτιάξαν οι θεοί
γαλάζια και πανέμορφη,
με έκαναν χαρούμενη
και σπάνια θυμωμένη.

Εμέ με φτιάξαν οι θεοί
τους γύρω μου να τρέφω
και με ασφάλεια να περνούν
του κόσμου οι ταξιδιώτες.

Εμέ με κάναν οι θεοί
μια θάλασσα σαν λίμνη
για να προσέξω, να νοιαστώ
για όσους περνοδιαβαίνουν.

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
να τρέφομαι από ανήμπορα κορμιά,
εμέ δε μ’ έφτιαξαν οι θεοί
για να σκοτώνω.

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
να τρέφομαι από παιδιά
δε μ’ έκαναν να καταβροχθίζω
που σεις οι άνθρωποι αδιαφορείτε.

Πώς με καταντήσατε έτσι, μωρέ;
Να ντρέπομαι,
να θέλω να καταπιώ τα νερά μου;
Τι σας έφταιξα, μωρέ;
Σας πείραξα τόσους αιώνες;
Σεις γιατί με ταΐζετε
μωρά κι ανήμπορους,
δυστυχισμένους κι άμοιρους ανθρώπους;
Γιατί, μωρέ;

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
για να υπηρετώ
άπονα και άνομα συμφέροντα.

Γιατί δεν κάνετε κάτι, ορέ;
Εσάς σας έφτιαξε ο δικός σας Θεός
να τρώτε ο ένας των άλλων τις σάρκες;
Να ηδονίζεστε με τις εικόνες
από πνιγμένους
παιδιά, γυναίκες και άντρες;
Πού πήγε, μωρέ, η αντρειοσύνη σας;
Πού πήγε το φιλότιμο τόσων γενναίων;

Να σκίζετε με τις πελώριες μηχανές σας
κι από τα σπλάχνα μου,
μαύρα του άνθρακα παιδιά,
χορεύουν στου πολέμου τις σειρήνες.
Να τος ο θλιβερός πολιτισμός σας…

Εμέ οι θεοί δε μ’ έφτιαξαν
για φέρετρο του κόσμου
και σας
δε λόγισε Θεός
δήμιους να σας ορίσει.

 

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μια έντονη και οργισμένη διαμαρτυρία…από την ίδια τη θάλασσα…την ίδια τη φύση…που δε μπορεί να δεχτεί..να πνίγονται τόσοι αθώοι… 🙁

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Αθήνα πολύ δυνατό μπράβο σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου