Διερμηνείς του Πάθους

Δημοσίευση: 12.08.2022

Ετικέτες

Κατηγορία

Έγινες πια η Προσευχή μου η Βραδινή… Μικρή αόρατη Θεά…

Βρέχει-Φυσάει και είσαι Συ που 

απέναντί μου στέκεις και με Προκαλείς,

με Προσκαλείς να πολεμήσω το Ανίκητο

 

Να νικήσω το Απύθμενο Βάθος της Άγνοιας.

 

Μα πώς να σε γνωρίσω Ουρανέ, που δε σε φτάνω

πώς να σε πιάσω Ψάρι του Ωκεανού

που μου γελάς κατάμουτρα με τα μισάνοιχτά σου χείλη

πώς να σε ακολουθήσω Οδηγέ

που είσαι Αγέρας Δροσερός  Σφοδρός και Μαγικός και, 

που είσαι Γη να σε πατήσω να σταθώ να ξαποστάσω,

καθώς υγραίνεις κάθε ίνα του κορμιού μου

και λειώνω όταν σε ακουμπώ

 

Αχ! Να ξαπλώσω πλάι σου

Να ανασαίνεις        Τα στήθη σου να βλέπω να θυμάμαι

         Πόσο μικρή είναι η Ζωή μας και,

Ατελείωτη η Φύση

μας καλεί σε Γέννηση και πάλι.

 

Ο Έρωτας γυρίζει γύρω-γύρω Εμάς κοιτάζει πονηρά  

αναστενάζει προσπερνά και κλαίει

Τον Νόμο του Δημιουργού να παραβεί 

δε θέλει          δε μπορεί και δεν του πρέπει

Δικός δούλος είναι ο Έρωτας Μικρή

Διέταξέ τον με ένα νεύμα των γλουτών σου

Οδήγησέ τον με το αργό τρεμάμενο μισάνοιγμα των μηρών σου

Χάρισέ τον με το κελαρυστό κελάηδισμα της τρυφερής σου σάρκας

 

Έλα …Οδαλίσκη πάρε με.

την Ώρα του Οργασμού σου Κράτα με σφιχτά μεσ’ την καρδιά σου

Και δείξε μου τα Αθάνατα τα Ουράνια Μυστικά Τα Ξεχασμένα

Πάρε με εκεί που Αρχέγονη Γυναίκα Ζει (και Βασιλεύει η Ηδονή)

που φτιάχνει Άνδρες και Ήρωες και Εραστές

 

είσαι η Γυναίκα Ουράνιο Τόξο

 

Και ποθώ το Βέλος σου να γίνω

Όταν στην Άπειρη Ηδονή τοξεύεις

Και νάμαι η Έκστασή σου

Που σε παίρνει με Σφύριγμα Αγέρα

Και στη Καρδιά Του Άνδρα σε πετάει

 

Ο Άνδρας που γεννιέται από σένα. Αθάνατος και Λυπημένος είναι.

Γιατί Στη Μήτρα Σου ψάχνει κάθε λεπτό και κάθε μέρα  

να βρει τον Θάνατο και τη Ζωή

 

_

γράφει ο Γιάννης Αναστασίου

Ακολουθήστε μας

Έγινα κάτι

Έγινα κάτι

Σήμερα ντύθηκα γιορτινά. Φόρεσα χαμόγελο, μια ζωηράδα ανάρμοστη στη τόση συνειδητοποίηση του είναι μου.   Ντύθηκα κάτι άλλο, όχι εγώ ίσως πιο πολύ εσύ ή πιο πολύ εκείνη. Κάτι τέλος πάντων που να σου αρέσει. Κρέμασα την βαρύτητα των ματιών μου, έκρυψα την κούραση...

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Μου ‘δωσαν να βάλω τα ρούχα του γείτονα. Μου ‘ταν πολύ φαρδιά.  Μου ‘δωσαν ενός άλλου, πολύ στενά. Άρχισαν να μου λεν πως έχω άτσαλο σουλούπι, πως μόνο για κουρέλια είμαι. Μα σαν φόραγα τα… κουρέλια μου, μόνο με ζητιάνος δεν έμοιαζα. Ήταν σα να ‘χαν φτιαχτεί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Μου ‘δωσαν να βάλω τα ρούχα του γείτονα. Μου ‘ταν πολύ φαρδιά.  Μου ‘δωσαν ενός άλλου, πολύ στενά. Άρχισαν να μου λεν πως έχω άτσαλο σουλούπι, πως μόνο για κουρέλια είμαι. Μα σαν φόραγα τα… κουρέλια μου, μόνο με ζητιάνος δεν έμοιαζα. Ήταν σα να ‘χαν φτιαχτεί για...

Ερωτικό

Ερωτικό

Κι όπως ανοίγεις το παραθύρι μου τη νύχτα,  σε χιλιοπαιγμένη, οδυνηρή φαντασίωση,  στην άκρη τραβάω το σεντόνι, σε σιωπηλή πρόσκληση,  με πόδια τρεμάμενα, καρδιά συγκλονισμένη. Η ομορφιά σου είναι πόνος, αιχμηρός, εξαίσιος - δεν την αντέχω.  Τα χέρια μου διάτρητα, από...

Η ζωή

Η ζωή

Κάποτε, είπες αν η αγάπη ανέβει ψηλά, στον ουρανό γίνεται αστέρι αν η αγάπη αγκαλιάσει την καρδιά γίνεται έρωτας. Μα αν η αγάπη, γίνει άγρια και δυνατή γίνεται άνεμος.   Γιατί η αγάπη είναι, η ίδια η ζωή. Αυτή που χορογραφεί, τις πνοές των ονείρων μας που...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου